अज्ञाताचे पन्ख पसरुन काळपक्षी सांद्र क्षितिजे खुणावतो अन अस्वस्थ ललाटरेषा श्रांत चांदण्याचे कवडसे मोजत शोधत रहातात विसावा अन्तराळाच्या कुशीत ... तेव्हा रिकामे रस्तेही ... शोधत सरपटतात उद्याच्या प्रवासाची हरवलेली दिशा अन प्रसववेणा देणारी पहाट शोधू पहाते दिवसाच्या उजाडण्याचे कारण.. आणि आसमंताच्या नि:शब्द कूपात मी चाचपडत असतो आणि शोधत रहातो.. .....फक्त एका कुशीचा किनारा

गावापासून दूर टेकडीवर, एक वास्तू अशी खास होती जागेसाठी भांडणाऱ्यांनी, देवाला रहायला दिलेली; जागा होती सताड उघडी मातकट पायवाट, एकटीच दुहेरी पळत होती काही मोजक्या भक्तांच्या पायात, कधीतरी घुटमळत होती भिंती ढाचा तसे जुने, ऊन;वादळवारे खात निर्धास्त उभे होते वेळेला देवघर,क्षणी भक्तांस निवारा, असे त्यांचे काम होते दाराबाहेर उभ्या वृंदावनात, तुळस वाऱ्यावर डोलत होती अधूनमधून मिळणाऱ्या पाण्यावर, बहरायला ती शिकली होती प्रवेश करता देवळात, कासव समोर साष्टांग होते नजरेनेच पोसतो देव त्यास, हेच ते सुचवीत होते पुढे जाता घनगर्द; गंभीर, सुबक छान गाभारा होता ध्यान भग्न न हो देवाचे, म्हणून त्याचा पहा