(स्वैर भावानुवाद) हे साकी, वारूणीचा तो अमूल्य चषक माझ्याकडे सुपूर्त कर, जेणेकरून त्या आंतरिक आनंदाची मजा मला पुन्हा एकदा लुटता येईल, आणि बाकी सारी भिस्त पवित्र परमात्म्याच्या प्रेमावर ठेवता येईल, अशी प्रार्थना करत त्या अनोख्या मधुशालेच्या दरवाजात मी शांतपणे प्रतिक्षा करत होतो. माझ्या प्रिय पुत्रा, सर्वप्रथम तुला अहंतेने ग्रासलेल्या मनाप्रती मृत्यु स्वीकारावा लागेल, मग मी आशीर्वचन दिलेल्या तुझ्या वाग्दत्त वधूची साद तुला ऐकू येईल, त्या उंबरठ्यापलीकडे एक पाउल टाक, तिथेच तुझी प्रिया तुला सापडेल, मधुशालेतून शेखसाहेबांची साद ऐकू आली. चिखलात डुंबणार्‍या म्हशीसारखा ऐहिक सुखांच्या आधीन होउन लोळत प

आज पहाटे लाजत मुरकत, बरसून गेला पाउस नवथर तहानलेल्या धरतीला या स्पर्शून गेली एक खुळी सर मातीवरती हलकी नक्षी, पानांवरती रंग ओलसर मिटलेल्या पंखात अजूनही नाजूक ओली हळवी थरथर पागोळ्यांचे पैंजण छुन छुन, टपटपणार्‍या ओल्या वेली हिरवाईची खूण जागवीत पाऊस येई सोनपावली मेघ अजूनही विस्कटलेले, चंद्रकोर ही ओली अजुनी अन्कुरातले स्वप्न फुलविते हसरी गंधित मोहक अवनी