कविता

जगावेगळे मागणे मागतो मी तुझी याद नाही विसर मागतो मी स्मरावे तुला ना प्रभो मी कधीही तुझ्या दुश्मनांना शरण मागतो मी नको शाश्वती जीवनाची दयाळा हवे त्याच वेळी..; मरण मागतो मी किती आजवर मीच केलीत पापे नको श्वास आता, अभय मागतो मी इथे माजले धुर्त स्वार्थांध सारे जमावे मला वाकणे.., मागतो मी नुरे पात्रता रे तुला प्रार्थण्याची 'हरामीपणा' थोडका मागतो मी जगाला कळेना विनंत्या मनाच्या विषाचाच जहरीपणा मागतो मी कुणी ना म्हणावे पुरे रे 'विशाला'? जगावेगळ्या मागण्या मागतो मी ! विशाल..

(हे अगदी असं असायचं, म्हणून तसंच कवितेत लिहायचा प्रयत्न केलाय. ह्या सप्त्यातलं माझं भविष्य वाचलेलं असून देखील) तिच्या नी माझ्या एकच वाटा, फरक इतकाच... मी जायचा त्या वाटेने आणि ती यायची... आमच्या दिशा वेगळ्या होत्या. तिचे नी माझे थांबे ही एकच, फरक इतकाच...

तुझा हात माझ्या हाती, शब्द फिके अशा एकांती, प्रतिबिंब तुझे घेऊन झाली सांज गुलाबी क्षितिजावरती... किनारा असा फेसाळलेला, आसमंत सारा गंधाळलेला, बेधुंद करी त्या क्षणीचा जिव्हाळा तुझ्याच डोळ्यांत सामावलेला... होई अचानक तुझा स्पर्श वेडा, हर्षीलाच जाई जीव हा बापडा, चढु लागे धुंदी प्रेमाची जशी की बने राजवर्खी हा ऋतू कोरडा... किनाऱ्यावरी नाव रेंगाळणारी, हिंडो कुठेही, विसावा किनारी, असला दुरावा जरा काळ तरीही, प्रेमच मिटवी त्या क्षणांची दरी... - हृषीकेश

कित्येक मैलाचा प्रवास केल्यावर मिळालेला विसावा म्हणजे तुझं प्रेम अथांग सागर पोहून पार केल्यानंतर मिळालेला किनारा म्हणजे तुझं प्रेम आयुष्याच्या खडतर प्रवासात लाभलेलं सुख म्हणजे तुझं प्रेम अपार कष्टानंतर सुखाची ओंजळ भरून मिळालेलं फळ म्हणजे तुझं प्रेम सुखादुखाच्या असह्य वेदनेनंतर क्षमलेली कळ म्हणजे तुझं प्रेम मायेचा ओलावा.. ममतेचा पाझर जीवनभराचा गारवा म्हणजे तू प्रेम - गणेश पावले लेखन संपादित केलेले आहे --------------------

तुझं येणं,तुझं जाणं,तुझं असणं,तुझं नसणं, तुझं हसणं, तुझं दिसणं, सारं काही नवीनच, तरीही या नव्याचा मला ध्यास जडे..! मैत्रीच्या थोडं पलीकडे.. प्रेमाच्या थोडं अलीकडे...! मी करावे काम अन् तु फक्त करावा आराम तु म्हणावे चल निघुया अन् मी म्हणावे थांब, दिवसभर चालू आपले हे खेळ वेडे..! मैत्रीच्या थोडं पलीकडे.. प्रेमाच्या थोडं अलीकडे...! दिवस असला सोबत तरीही,रात्र स्वप्नांची कधीना सरे रात्रंदिवस संवाद आपुले, तरीही पडती हे क्षण अपुरे, क्षण सोबतचे आठवी मन, अन् रमे त्यातचं वेडे..! या नात्याची ओळख न उलगडे..! मैत्रीच्या थोडं पलीकडे.. प्रेमाच्या थोडं अलीकडे...! हृषीकेश

कॅंटिनच्या चहाचा उग्र दर्प चहावाढपी चंदूच्या नवनव्या हेयरस्टाईल्स. थंड चहाने उघडलेली शिव्यांची लाखोली ॠषभच्या असायन्मेण्ट्स अन पसरलेल्या फाईल्स. डोळे बंद करायचे, सारं लख्ख पाहायचं अन तंद्री भंग होता होत नाही पुढ्यातल्या चहा अन कॉम्प्यूटरच्या फाईल्सना मित्रांच्या आठवणींचा कुठलाच रंग येत नाही.

सर्वांना नमस्कार! मी एवढ्यातच मिपा वर अलोय. काही दिवसांपासून वाचतोय. भन्नाट आहे मिपा! एक कविता (भीत भीत) प्रकाशित करतो आहे. माझी भाषा, व्याकरण, साहित्याची जाण हे सगळं जेमतेमच आहे. तेव्हा चुका होतील त्यांच्यासाठी आधीच माफी मागतो.

जंगल पूर्वीचे आज महानगर झाले पहिल्या पेक्षा जास्त खतरनाक झाले. भरल्या पोटी वाघ करत नव्हता शिकार. बेधुंध कार आज कधीही घेते प्राण. तेंव्हा दरवळत होता सुगंध मलयज गिरीचा. पेट्रोलच्या वासाने आज कासावीस होतो प्राण. कांव कांव कावळ्यांचे घरटे उंच मीनारांवर अंगणातली चिवताई कुठे हरवली आज.