कविता

(हुआन रामोन हिमेनेथ याच्या एका स्पॅनिश कवितेवरून)

" यक्ष प्रश्न " अश्याच एका सुंदर संध्याकाळी एकटाच होतो पण तू नव्हतीस तुझ्या आठवणींची एक एक गाठ उसवत चाललो होतो एकटाच पाखरं आपल्या घराकडे येत होती वाराही गारवा देत जात होता पुर्वीसारखाच मनात तुझ्या आठवनींच काहुर पण दैव या आठवनींना एकटेपणाची झालर रोजच्या वळणावरच होतो मी उभ

कुठे शोधू तुला एकटीला किती शोधू तुला एकटीला तुझा विरह असह्य होतोय तुझ्याविना चडफडतोय ! येताजाता बाहेर फिरायला कामाला आणि उंडारायला तुझी साथ असायची ! लांब जवळ गेलो तरी तू बरोबरच असायची ! दारापासून कार्यालयापर्यंत- मंदिरापासून मद्यालयापर्यंत तुझ्याविना बाहेर पडायला लाज वाटते मला , तुझ्याशिवाय बाहेर जायला तोंड नाही मला , 'प्रिये'च म्

दहावी ला असताना आंम्हाला फकीरराव शिंदे यांची 'आई' ही कविता होती. शाळेत असताना आमच्या सर्वात जास्त आवडत्या कवितांमधीलच ही एक कविता! फ.मु. शिंदेंनी आपल्या प्रभावि अन् नेमक्या शब्दांत आई या शब्दाचा व्यापक अर्थ पटवुन दिला होता. तो खरोखरच हृदयाला स्पर्श करणारा होता. अशीच एक 'आई' या शिर्षकाची कविता याअगोदरच्या शालेय अभ्यासक्रमामध्ये होती, काळाच्या ओघाने ती विस्मरणात गेली होती, पण फ.मु. च्या कवितेने- त्या कवितेची आठवण पुन्हा ताजी केली. 'यशवंत' यांची होती ती कविता! फ.मु.ची कविता जेथे हृदयस्पर्शी होती तिथेच यशवंत यांची कविता मनाच्या खोल गर्तेत सलणारी, हृदयाला चटका देणारी होती.

सुखाच्या ह्या ऋतूत तुम्हाला हवे म्हणून- माझ्याजवळचे पाने फुले फळे आणि फांद्याचे सर्वस्व देण्यासाठी- मला जगावेच लागेल ! दु:खाच्या त्या ऋतूत तुम्हाला हवे म्हणून- कुणाच्या तरी जगण्यासाठी चुलीत जळण्यासाठी- कुणाच्या तरी मरणानंतर चिता जाळण्यासाठी- माझे अचेतन खोड मला जपावेच लागेल !

कशी कुणास ठाऊक कोठून उगवते ही झुरळांची जमात कशी कोठे दडून बसते फटीत बाथरूममध्ये .... किचनच्या बेसिन खाली मध्यरात्री कधी उठलो तर दिसतात मस्त मजेने फिरत असतात इतस्तत: दिवां लागताच तुरुतुरु पळतात अदृश्य होऊन जातात भयंकर किळसवाणे वाटते त्याना बघतांना झुरळे असतात बारीक झुरळे असतात ढब्बू डौलदार ...बेढब झुरळे असतात चीनी माणसाच्या मिशी सारखी धीर गंभीर विचारवंत योग्या सारखी ध्यान लावून बसलेली किती नष्ट केली नष्ट झाली असे वाटले तरी ती उगवतात फिनिक्स पक्ष्या सारखी राखेतून उभी राहतात जिद्दीने .....! पायाने ठेचले की फट असा आवाज येतो नि ही मरून जातात मी पाहिलंय मुंग्यांनी त्याचा देह फ

महिना अखेरी, कैसा थाटमाट लागताच वाट, पगाराची सोशिक बायको, खिसे ती तपासे टाकोनी उसासे, दर्दभरे उधारी करोन, आणते किराणा शोधते बहाणा, सयुक्तिक सार्याच वस्तूंचे, वाढले हो भाव मनी काही हाव, धरवेना मूक वाचकाचे, सणके मस्तक काव्य हेच एक, प्रकटन पुढार्यांचे बूड, घट्ट खुर्चीवरी, फुकाचीच सारी, बोंबा बोंब