कविता

शब्द एक पडला कानी उठल्या कुठल्या लहरी रानी चाळवले रुधिरामधले रण अमृतमय झाले पाणी कंठ कोरडा गहिवरला ओघळले यमुनाजळ नयनी वात कोंडला उरी हुंदका फुटला श्वासामधुनी भिजले काजळस्वप्न लोचनी उत्सव काहुर मन सदनी भेट दाट घडली स्वरकिंचित बहर पावली अवनी ............................अज्ञात

तुझे पायी, गळे अभिमान इथेच निधान, कैवल्याच शब्दही निमाले, अश्रु ओघळले कैसे हे उमाळे, अंतर्यामी कारुण्य वात्सल्य, सखे तुझे प्रति प्रिती की आसक्ती, ठाव नाही एक मज ठाव, अंतरी जो भाव त्याचे नाव गाव, पुसू नको हृदयाची भाषा, न जाणे मस्तक मौन मात्र एक, प्रकटन असा हा ईश्वरीय , अनुभव सारा प्रेममरस धारा, चिंब चिंब

नमस्कार, मी इथे नवीन आहे. हि माझी पहिलीच कविता आहे. तुम्हाला आवडेल अशी आशा करतो... मन मौज कराया उडते.... भिरभिरणारा वारा होते... खळखळणारा ओढा होते.. दाटल्या मेघामधुनी... झरझरणार्‍या धारा होते... मन मौज कराया उडते.. किलकिलणारी पहाट होते.. सळसळणारे पाते होते... घनदाट वनराई मधले.. किलबिलणारे पक्षी होते... मन मौज कराया उडते..

उधळीत गुलाल, बडवीत मृदुंग, सोहळा भक्तीचा, सुंदर सजतो || नाव घेती कोणी, कोणी धुंद होता कल्लोळ भक्तीचा, दूर पसरतो || दूर पहा तिथे, बैसे कोणीतरी हातातील नाणी, उगीच मोजतो || पोटाचेच जिथे, रोजचे सायास कैसा भक्तीभाव, तयाला सुचतो || उडवती नाणी, ओवाळिती नोटा सारे त्या भगवंता, लाच दाखविती || येई कोणी शेट, मागाहून पुढे देवाहून जास्ती, सलाम ठोकिती || हा परी इथे, खातो शिळेपाके, देवाच्या वाटी, साधा नमस्कार || भक्ती मनी दाटे, परी भूक लागे, पोटापुढे नसतो, मनाचा विचार || कोणी मागी देवा, धनधान्य पुत्र कोणी आरोग्य, आयुही मागिती || सारी असली जरी, देवाचीच पोरं, एक दुजियाचा, नाशही मागिती || देव येई निघुनी,

थोडी पार्श्वभूमी-इथे एका कालीज(कॉलेज) कन्यकेने एका रोड-रोमिओमुळे त्रस्त होऊन काही मैतरणींना हाताशी घेऊन,त्याला धडा शिकवला आहे...(खरं म्हणजे प्रस्तुत प्र-संग आमच्या शालीन वयात ;-) ,आमच्या पल्याडच्या कालीजात आखो-देखे घडलेला होता, तो आज त्या कॉलेजला काही कामानिमित्त भेट दिल्यामुळे स्मृतिपटलावर आला...म्हणुन म्हटलं आलाय बाहेर..तर त्याला जमेल तसा मांडावा) तो एक लाज-पुत्र,मी ही-रान्टी फूलं। चारिन मी ,मी त्याला ग्राउंडची माती/धूळ॥धृ॥ कंठात बगळ्याचे हाड,केसात उवांची जाळी अंगाला सार्‍या बरबटुन शाई,घालीन चपलांची माळ।१। खाशील का पुंन्हा माती..?करशील का उचापती..?। ताई रे ताई म्हणुन स्वारी,भरशील नळावरी

तुझ्या भोवती मी हा असा दरवळतो सुगंधालाही का कळेना मी असा कळवळतो हलकाच मंद वारा विभक्तो पारीजातकाला वार्यालाही का कळेना स्पर्श वेदनेचा श्वासात गुंतलेला श्वास भावनेचा श्वासालाही का कळेना हिंकार भावनेचा अन्कुरले बीज गर्भात या भुईच्या मेघांनाही का कळेना भेद अन्तरीचा श्रावणातही तठत्स शरदातील शुक्रतारा ऋतूलाही का कळेना रहस्य या ग्रहांचे संथ सागराचे मन शांत नि स्त:ब्ध ओहटीच्या लाटांनाही का कळेना भरतीचे प्रारब्ध

न्यूयॉर्कच्या अतिप्रगत रस्त्यांवर सिंगापूरच्या अदृष्य गल्ल्यांमध्ये रोमच्या ऐतिहासिक चौकाचौकात आणि मुंबईच्या प्रत्येक फुटपाथवर निवांत लोळत पडून असते मी तुमच्या दिशादर्शक नाकाखाली गाडीच्या पारदर्शक काचेबाहेर हवं तेच पाहणार्‍या डोळ्यांसमोर आणि तुमच्या घरामागच्या बोळीत सुखेनैव विहरत असते मी उंची मखमली बैठकींवर बसून सिंगल मॉल्टच्या घुटक्यांबरोबर कबाबसोबत तोंडी लावायला मला हटवायच्या गप्पा करतात तेव्हा पांढर्‍या गणवेशात 'सर्व्ह' करते मी अ‍ॅपलपासून बर्गरपर्यंत आणि केकपासून पिझ्झ्यापर्यंत ठासून भरलेल्या फ्रीजसमोर आमचा बबडू काही खातच नाही म्हणतात तिथेच अर्धपोटी भांडी घासते मी कचरा काढायला, गाड्या ध

तुटल्या तार्‍याची उल्का मी मी एक शलाका जलणारी राखेतिल सुप्त निखारा मी पाण्यातिल ज्वाला झुरणारी का व्हेट दिली का ओढ मला आशा अभिलाषा भाव उरी एकांत क्लांत विरही रात्री स्वप्नात होतसे गाठ जरी ह्या ध्यासाचे नच मोल तुला टांगते सदा मन अधांतरी मज आस प्रभाती रोज असे आलिंगशील एकदा तरी ..........................अज्ञात

ढग भरल्या आभाळातून पाउस पडो न पडो त्याना ह्याचे काहीच घेणे देणे नसते ह्यांच्या नळाला पाणी येतेय तेवढेच त्याना पुरे असते ... शेतकर्याचे काय झाले ..? शेतमजुरांचे काय झाले ...?? कसा देशोधडीला लागलाय ह्याना न काही घेणे देणे असते दुष्काळी कामासाठी ह्यांची सोय होतेय तेवढेच त्यांना पुरे असते कशी पोटासाठी येतात दुष्काळी प्रदेशातून ही अर्धपोटी माणसे कशी हवालदिल होऊन जातात ही माणसे ही पोरे ,ह्या बायका दुष्काळी कामासाठी दीड दमडीने विकली जातात कशी बळी पडते ह्या दुष्काळी भागातील एखादी स्त्री एखादी पोर .... कधीतरी ह्यांचे बिंग फुटते, नाही असे नाही पण हे पक्के बिलंदर असतात हे अलगद नाम