कविता

आयुष्य म्हंजे... एका चांगल्या महागड्या हॉटेलातील जेवण, बील दुसरा कोणी भरणारा असेल तर आनंद देणार व आपल्याला भराव लागणार असेल तर घाम फोडणार... आयुष्य म्हंजे... पहिल्या पगारातुन मुलाने आईवडिलाना प्रेमाने आणलेलि भेटवस्तु व ति भेटवस्तु घेताना मुलाच्या कौतुकाने आलेले आइवडिलांच्या डोळ्यातले आनंदाचे अश्रु... आयुष्य म्हंजे... त्याच मुलाकडुन लग्न झाल्यानंतर बायकोला आइवडिल घरात नको म्हणुन म्हातार्‍या आईवडिलाना वॄधाश्रमात पाठवणारा तोच मुलगा व वॄधाश्रमात जाव लागत म्हणुन मनापासुन घाबरलेले तेच त्याचे आईवडिल व त्यामुळि आलेले त्यांच्या डोळ्यातील दुखाने आलेले अश्रु... आयुष्य म्हंजे... ऑफीसातील कामाच्या

3

चंद्रिका आकाशलक्षी; कूस छाया पावली त्या प्रभाती, नांदणार्‍या; जागल्या अन चाहुली मंद वारा गंधमंडित छंदला गात्रांतुनी धुंदल्या हृदयी; स्वरांच्या; आर्द्र ओल्या मैफिली तेच गाणे ते उखाणे पापण्यांची सावली सुप्तशा वर्मास छेडे, गोत, हलक्या पाउली डोहजळकुंभात फुलल्या; तलम कोमल कमलिनी आर्त रात्रीचे विखुरले, स्वप्न भरले लोचनी .......................अज्ञात

संदर्भः नववर्षाच्या शुभेच्छा!! याचसाठी म्हणून काही लिहावे म्हटले, पण भराभर ओळी सुचत गेल्या अन् लिहित गेलो. या कवितेसाठी मागच्या ज्ञात इतिहासापासून ते आजपर्यंत घडलेले कोणतेही मृत्यूचे तांडव उदाहरणादाखल घेता येईल, ज्याला जे म्हणून घ्यायचे ते घेण्यास अडचण नसावी. पण त्यातून काहीतरी स्फूर्तीदायक अंगांगातून शिरशिरत उठले पाहिजे म्हणजे ही कविता लिहिल्याचे सार्थक झाले. अरे मानवा, नववर्षाला भेट परंतू, थांब जरासा.. आठव थोडा मृत्यूचा तो नाच पुन्हा अन्‌..

आत्ता येते मग येते निर्माण अपेक्षा करते नाक उंचावल्या जाते हुळहुळ अशी लावते ताण डोळ्यान्ना देते काहीही ना दिसते लबाड येवढी असते जगाचा विसर पाडते स्फोटाची तयारी होते मुठी वळवून सोडते आह्ख छ्छी केव्हा वाजते जग सारे वाट पहाते उंचावलेले डोके झुकते हुळहुळीची चिडचिड होते नाकाला अतृप्त सोडून ती न येताच जाते ************