Skip to main content

कविता

एक कविता आठवतांना...My Sorrow

लेखक मनिष यांनी रविवार, 25/12/2011 02:25 या दिवशी प्रकाशित केले.
यशवंतच्या कविता वाचल्यावर माझ्या काही जुन्या कविता उगाच चाळल्या...गंमत म्हणजे, पहिलीच जी कविता चाळली ती (मला तरी) आजही फार हास्यास्पद नाही वाटली. १९९७ ला लिहलेली. ती मनस्थिती आजही व्यवस्थित आठवतेय. विशीतच होतो आणि ज्या वयात 'लाथ मारेल तिथे पाणी काढेल' असा आत्मविश्वास असतो तेंव्हाच आलेल्या असंख्य अडचणींमुळे आणि अपयशामुळे खूच खचलो होतो आणि नाउम्मेदही झालो होतो. मित्रही पांगले होते...खूपच एकटा, एकटा झालो होतो. आणि कुठेतरी आत खोलवर डिचवलोही गेलो होतो, आणि त्यातूनच एक जिद्द थोडीशी उगवत होती.

अश्रू

लेखक मयुरपिंपळे यांनी शुक्रवार, 23/12/2011 22:39 या दिवशी प्रकाशित केले.
अश्रू मधूनं पुसावे मनाचा ओलावा स्वप्नात का करावा आप्त क्षणाचा कालवा ! रात्र ही सुधा झाली परकी दिवस ही झाला पोरका ! काही काळ ही यात्रा थांबते एकटीच जीवनप्रवास हा फक्त एक क्षणभराचा ! -- मयुर

तुला जमावे मला जमावे

लेखक सोनल कर्णिक वायकुळ यांनी शुक्रवार, 23/12/2011 15:19 या दिवशी प्रकाशित केले.
तुला जमावे मला जमावे त्रास जीवाचे सोडून देणे डोळ्यामधल्या पाण्यालाही जमून जावे वाहून जाणे दोन मनांच्या मधले अंतर आहे केवळ टोचत राहणे कसे कळावे खुळ्या मनाला निवडुंगाचे बहरून येणे भास जगाचे खासच फसवे त्यात जडावे दुर्धर रुसवे.. ओठांवरचे शब्द गरिबडे श्वासागणती खडतर होणे आठवणींचे गुलाब हळवे नको उशाशी काटे जपणे निर्माल्याचे प्राक्तन घेउनी जन्मा यावे आपले जगणे
काव्यरस

कधीकाळी झालेल्या कविता

लेखक यकु यांनी शुक्रवार, 23/12/2011 04:20 या दिवशी प्रकाशित केले.
कधीकाळी झालेल्या कविता (1) वेळही अशी ती होती उगवती न फटफटलेली पक्षीही तुरळक जागे नुकतेच जरा फडफडले माणसे होऊन जागी चालली खाया वारा या शांत पहाट वेळी ती मला भेटते म्हटली आलीच पहा ती आली येताच तिला ओळखले मी मनात माझ्‍या गुपचूप सांगूच नको मी म्हटले ती बसली अगदी चुपचूप अशी दोघे गुपचूप बसता बोलणे खुंटले अ‍गदी पण बोलून काही ना येता ती कसली भेट म्हणावी सावरुन मी हे वदलो डोळ्यात तुला साठवण्‍या मी रात्र-पहाट ही केली पाहून घेऊ दे आता तुज सुंदर शांत सकाळी ते वस्त्र रंग गुलाबी मुखचंद्र अनावरण करता ह्रदयास हुडहूडी भरली नजरेस तिच्या त्या वरता बोलास काही ना सुचले ते मूक-मूक गल

घे बाबाच्या कुशीत सोन्या..

लेखक प्राजु यांनी गुरुवार, 22/12/2011 20:59 या दिवशी प्रकाशित केले.
मराठी कविता समुहाच्या 'लिहा प्रसंगावर गीत' या उपक्रमासाठी मझा सहभाग... बाबाची अंगाई पापण्यांवर नीज येऊन जडावले डोळे घे बाबाच्या कुशीत सोन्या निवांत हिंदोळे धावधावतो बाबा जणू की पायाला भिंगरी शिणतो, धडपड करतो येण्या लवकर माघारी व्याकुळते मन बाल्य स्मरुनी होते बघना खुळे घे बाबाच्या कुशीत सोन्या निवांत हिंदोळे बाबालाही आस सतावे तुझ्याच बोलांची चिऊ-काऊची गोष्ट बोबडी लाख मोलांची समजुत काढू कशी तुझी मी मलाच हे ना कळे घे बाबाच्या कुशीत सोन्या निवांत हिंदोळे घरट्यामध्ये पक्षी निजले रात खूप झाली चांदोमामा झोपी गेला त्याच्या मेघ महाली नीज माझ्या राजा आता थांबव ना चाळे घे बाबाच्या कुशीत सोन्या निवां
काव्यरस

मागे वळून पाहताना

लेखक navinavakhi यांनी बुधवार, 21/12/2011 15:44 या दिवशी प्रकाशित केले.
आज पुन्हा क्षणभर, मी थबकले याच ठिकाणी पूर्वी, मी तुला भेटलेले हलकेच झाली पानांची सळसळ हृदयात माझ्या पुन्हा ती खळबळ इतक्या दिसांनी मी परत जुनेच हसले हरवलेले ते प्रेम, कधीच नव्हते मिळाले तू नि मी, इथूनच, येण्यासाठी निघालो वचने देऊनही, पुन्हा कधीच नाही भेटलो वाट तुझी पाहून मी होते थकले ना कळे तू प्रेम आपले, कुठे हरवले ? किती दिवस न रात्री, मी एकटीनेच पाहिल्या तुझ्याविनाच सर्व आठवणी पुनःपुन्हा आठवल्या दूरवर कुठेच तुझी चाहूल नव्हती सगळे आप्तेष्ट मात्र मला सतावत होती काय त्यांना सांगावे कळेना कुठे तुला शोधावे, उमजेना मी पण मग माझ्यावर चिडले पुन्हा एकदा मनाविरुद्ध लढले जुन्या आठवणींना कोंडून
काव्यरस

जीवन रत्नाचे!!

लेखक फिझा यांनी बुधवार, 21/12/2011 10:20 या दिवशी प्रकाशित केले.
शून्यात सामावलेला समुद्र त्याची एक आठवण ..एक मोती हवेहवेसे वाटणारे ते रत्न पण नकोशा वाटणाऱ्या लाटा वाहून नेणाऱ्या रत्नांचे मोल किनाऱ्याला कधीच नसते वाहून आणलेले ते ओझे असते कुणाच्या आठवणी बनून राहतात ते कुणी व्यवहार करतात त्याचे रेतीवरचे नाव वाहून जाते पाण्यासवे दगड काही शिल्लक राहतात उन्हासवे रत्न पुसत राहते कथा त्याच्या वैभवाची चांदण्यानाही हेवा वाटे त्या स्फटिकाची नसणे असूनही आणि असणे नसूनही लाटांबरोबर वाहत जाणे रत्न बनूनही वेचणा-याच्या प्राक्तनाची लाचारी आणि खेचणा-याच्या नशिबाची जुगारी संपत नाही कधीच त्यांच्या जीवनाची उधारी नवीन किनाऱ्यावर नव्या लाटांना सलाम
काव्यरस

सख्या मला सवे तुझ्या

लेखक मकरन्दबेहेरे यांनी शनिवार, 17/12/2011 18:37 या दिवशी प्रकाशित केले.
सख्या मला सवे तुझ्या कवेत रे फिरायचे नभात शुक्रचांदणे अजून ही दिसायचे कशास लाज लाजसी घडी घडीस साजणा मनात काय माझिया, कळेल का प्रिया तुला मिठीतले शहार हे धुक्यात रे जपायचे अजून "श्यामसावळ्या" कुशीत गुंतलास ना बटेत सोनकेवडा अजून माळलास ना नको व्रुथा करु उशीर मावळेल चांद रे तुझ्याच आज अंगणी हरीप्रिया खुणावते भरून टाक भांग ही हळूच कुंकवात रे उठेल आसमंत हा जपून कोर श्वास रे बेहेरे मकरंद ०१२०२१२०
काव्यरस

(सावली)

लेखक प्रचेतस यांनी शनिवार, 17/12/2011 10:10 या दिवशी प्रकाशित केले.
आमची प्रेरणा: सावली आता ठरवलय की कवी व्हायचं नाही, पण तरीही येतो एक झटका जस जशा इतरांचा कविता दिसत जातात, कागदांच्या ढिगार्‍यात बसलेला वेचत असतो उमटलेले शब्द अन् शब्द, सोबतीला असतात ताव,कलमे, करत असतात सोबत जुळवणार्‍या यमकांशी, 'ट' ला 'ट' जोडून मुक्तछंदाच्या साक्षीने, आणि लिहीत असतो त्या कागदाच्या तुकड्यांवर उगाच काहिही, सोबतीला असते माझी आकांक्षा मी प्रसिद्ध कवी होण्याची वाट पाहात..... --- न्याहाळे कविछंद
काव्यरस

सावली

लेखक मकरन्दबेहेरे यांनी शनिवार, 17/12/2011 09:44 या दिवशी प्रकाशित केले.
आता ठरवलय की वेडं व्हायचं नाही, पण तरीही येतो एक झटका जस जशी संध्याकाळ होत जाते, निष्पर्ण वृक्षाखाली बसलेला वेचत असतो वाळलेल पान अन् पान, सोबतीला असतात घुबडे, वटवाघळे, करत असतात सोबत अमावस्येच्या रात्री पौणिमेच्या चंद्रासोबत चांदण्याच्या साक्षीने, आणि लिहीत असतो त्या वाळलेल्या पानांवर नक्षत्रांचे देणे, सोबतीला असते सावली उगवत्या सुर्याची वाट पाहात..... बेहेरे मकरंद ११०२२१७१
काव्यरस