कविता

किती नाजूक ती लाजते लाजत माझ्या कडे बगते तुझ्या हसण्याने संजीवनी मिळते तुझ्या असण्याने शांतता मिळते माझे आयुष्य आता बदलले सुंदर तैलचित्र मनी जाहले किती तू अशी दूर राहणार किती ह्या काळजा जाळणार तुझा दुरावा आता सहन होत नाही जीवाची घालमेल आता बघवत नाही

पहाट झाली कोंबड्याने बांग दिली मग चिमण्या पाखरांचा कलकलाट ऐकू आलां सायकलची घंटी वाजली चला पेपर आला. हे रोजचेच असते सकाळ झाली की उठणे भाग पडते चहाचा गंधही झिरपत येत असतो चहा पितापिता पेपर चाळत बसतो संप ,अपघात ,उपोषण ह्यांच्या शिवाय तो काय वाचतो ...? सिनेमाची जाहिरात बघत नाही घरबसल्या सिनेमा बघता येतो कोणताही महागाई तर वाढत असते नको ईतकी खिशाला पडलेले भोक वाढत असते तिळातिळाने....

पानगळीची किमया; सारे विवस्त्र वक्ष तरूंचे हे नक्षत्रांची नक्षी जणु की निळ्या अंबरी मय भासे डौल लास्य कमनीय विशाखा चित्र रमलतम रेषांचे चित्रकार अवघ्या विश्वाचा थबकल्यापरी आभासे प्राण प्रियेचे विरही झुरले; सुकले तट का पानांचे ?- की कात टाकली नवजन्मास्तव उबवित अंकुर पंखांचे ? मज दिसतो रजशृंगार कळीचा मी भृंगासम अवतरतो समक्ष बघतो तृप्त नहाणे अंतर्यामी उलगडतो गुणगुणतो गाणे स्वप्नांचे नवी आवरणे पांघरतो सृजनकल्प आसुया जगण्याची वाटेवरती अंथरतो ........................अज्ञात

सूर्याची जरा अधिकच फाकलेली किरणं. जणू सुटकेच्या प्रयत्नात. पण ब-याचदा ती समाधानी दिसतात कैदेतल माफक स्वातंत्र्य उपभोगताना उमटत जातात खुणा कधी कधी त्यांच्या बंडाच्या प्रकाशाच्या सावल्या जशा, आणि मग संध्याकाळी घाई घाईने ती गोळा करतात सगळ्या सावल्या आणि बांधून नेतात पुन्हा , नकोच पुरावा त्यांच्या बंडाचा, किंवा साध्या कुजबुजण्याचा सुद्धा. त्या सगळ्या सगळ्या सावल्यांमध्ये माझी सुद्धा सावली दिसते माझ्यातून फाकलेल्या धगधगणा-या, पोळलेल्या, किरणांसकट तेव्हा समजते निरर्थक धडपड, किरणांची नव्हे तर सूर्याची स्वतःपासून सुटण्याची!

मेंढीताई मेंढीताई अंगभर लोकर, मज्जा बाई - थंडी जोरात वाजली तरी तुला ऐकू येतच नाही ? बेडूकराव बेडूकराव का ओरडता डराव डराव ? येत नाही झोप तुम्हाला - बाळावर का चिडता राव ! मनीमाऊ मनीमाऊ म्याऊ म्याऊ बंद करा, उंदीर दिसत नाही तोवर- तुम्ही जरा मौन धरा ! भूभूदादा भूभूदादा येता जाता तुम्ही भुंकता - चोर चोरी करतानाच तुम्ही नेमके कसे पेंगता ? बगळोपंत बगळोपंत दिसतो तुमचा एकच पाय - तलावातल्या माशांनी खाल्ला का हो दुसरा पाय ?

(भाव(खावू)गीत):फेसबुकमुळे

3

3

एक बीचारे आण्णा, पोटात घेत नव्हते अन्नाचा दाणा, भ्रष्टाचार मुक्त करिन म्हणाले देश माझा शाहाणा. आण्णांच्या सभेला माणसं यायची खूप, भ्रष्टाचारी मात्र प्यायचे एसी मध्ये बसुन हॉट सूप, पीउन झाल्यावर सूप बोलायचे खूप, फोन आहे, वीज आहे, दूध आणि पाणी आहे, ह्या सार्र्या कारभाराचं मंत्रालयातच मंत्र्यांच मंडळ आहे, म्हणून आण्णा आमची इथे चंगळ आहे, आमच्या द्रूष्टीनं मात्र तुमचं बोलणं वंगाळ आहे. भर सभेतून उठला एक शाहाणा, अहो आण्णा देश होईल शाहाणा, पण कोण वीकत घेईल मी बनवलेल्या चांदीच्या वाहाणा? कोण जाईल शिर्डीला, कोण जाईल तिरुपतीला, मी मात्र जाईन लवकरचं, वैकुंठाला. आण्णा तुम्ही करताय सारं काही नीट, पण मला

थोडे मजला कळाया लागले. तव रुप छळाया लागले. काजलनेत्र वा पिन पयोधर दोघेहि मला खुणवु लागले. गंधित मादक केश संभार मन त्यात अडकू लागले.. पहाताच तव यौवन रुप सारे आईने तडकु लागले. पहाता रसाळ अधर फोडी मन कविता प्रसवू लागले. निरखता मादक आक्रुति बंध द्वैताद्वैत रहस्य उकलू लागले. अविनाश