कविता

फास्टफुड च्या लाईफ मधे काय हे जगण बेचव काही तरी खाऊन मन मारुन ठेवण | लोकांच्या ह्या गर्दी मधे ही मनाला पण नाही जागा विसावासाठी पुरे फक्त १ झाड आणी १ प्रेमचा धागा | प्रेमाच्या पंखाला आता तरी एखादी वाट हवे ईमेल व एस.एम.एस ह्याची अनमोल १ साथ हवे | -- मयुर

रात्रीच्या आठवणीनी मन झाले धुन्द, दरवळतो अजुनही रोमारोमात निशिगन्ध, स्पर्शाने तुझ्या फुलला अन्गात पारिजात, श्वासात मारवा अन नजरेत चान्दरात, ओठानी खोलशी तू कितीएक अबोल बन्ध, चेतवी स्वप्नाचे दिवे, मनात मन्द मन्द, घेतले कवेत तु, कोसळते बाहुपाशात मी, ओल्या वणव्यात जळाया, पतन्गापरी आतुर मी, पेचाडावपेचात रन्गत गेली रात्र, उमलत गेले हळूहळू एकएक गात्र, वाटतेय चालु रहावे, असेच हे सत्र, उलगडेल ना मग, जीवनाचे ते सूत्र, मुक्त होण्यासाठि सुद्धा हवेच असते ना एक बन्ध, निश्शब्द, निस्तब्ध, निसन्दिग्ध, अनन्त अनन्त...

जन्म घेतला का मी येथे कधी कधी मज उगा वाटते कमावण्याच्या अरूंद वाटेवर बेकारांची गर्दी दाटते किती भिकारी बनले येथे एक टिचेच्या पोटासाठी धान्य दडविती गोदामी ते केवल आपुल्या स्वार्थासाठी समानतेची शिकवण आमुची एकात्मतेची आस वाटते शाळेमधल्या दाखल्यात मग धर्म-जात ती कशी नाचते? घोटाळ्यांची भरवून स्पर्धा इथला सेवक छळतो आहे आर्त हुंदका महागाईचा कुणा कधी का कळतो आहे? शहिदांच्या बलीदानांवरही शब्दच नव्हता स्मरला ज्यांना अफजल गुरूच्या माफीसाठी कोण पुरवितो भाषण त्यांना? खून दरोडे, धोकादाडी बलात्कारही रोज पाहिले अराजक्तेच्या वादळात या सदाचारी का कुणी न राहिले? कुणा मागावी दाद आता ती न्यायच पोषी अन्यायाला

ती खरी का मी खरा ..? हे कधी कळलेच नाही शब्द तिचे नि शब्द माझे सूर कधी जुळलेच नाही हे न माझे हे न तिचे हे कधी वळलेच नाही रंग माझे रंग तिचे मिसळणे जमलेच नाही ती अशी नि मी असा चिंब कधी झालोच नाही ती खरी का मी खरा ..? हे कधी कळलेच नाही .

विस्तीर्ण नभावर मेघदळे घनदाट पवनास न बंधन धावतसे फुंफाट क्षितिजास फडकल्या भोर ध्वजा कनकाच्या नांदी दिवसाची उगवे रमल पहाट तिमिरास किनारी कांचनमय अल्हाद भरल्या अंबरभर पुन्हा नव्या अभिलाषा तो अथक प्रवासी चाले आपली वाट पल्लवीत कुसुमे जीवन; नवओघात सृजनाचे दालन; उमले रोज प्रभात चेतना सकल हृदयात; चेतवी वात दुरितांस ऊब तरुछाया कधि अपघात चिरअनंत चाले योगभारला संवाद मी अंश तयाचा आक्रमतो एकांत विसरतो कसा मग मावळणे अभिजात जे ज्यास हवे ते द्यावे आपल्या हातांनी उत्तुंग वागणे राहिल चिरस्मरणात ............................अज्ञात

मनात गुंतते मन .. जनन अन मरण अभिलाषेच्या हिंदोळ्यावर चढणं अन उतरणं गुंतलेल्या मनाला आता सावर पुढे अवघड असेल वळण भावनांच्या पुराला आवर दुःखाचे अन्यथा हेच होई कारण मन होईल कावरं बावरं पण ऐक सांगते हेच असे जगणं !!

एकदा वाटलं कविता करावी... सोप्पं तर असतं.. 'र' ला 'र' आणी 'ट' ला 'ट', त्यात काय एवढं... जमेल की आपल्यालाही एवढे काय आपण 'हे' आहोत... थोडे छान, थोडे दुर्बोध, थोड रुपकात्मक,थोडे तरल, काही मात्र अगदीच वास्तव लिहू आपण चार शब्द... मात्रा देखील जमतीलच की, वृत्त थोडी अडखळ्तील ही, कवयत्रिचे देउन नाव, निभावून ही जाईलच की... मग वाटले नको असे, मग वाटले नकोच ते, मिळेल फटका, होईलही कौतुक, पण कशाला हवे जोडायला आपलं पोतेरं कवितांच्या मलमली गालिच्यांना..... ( इतरत्र पूर्वप्रकाशित)

अलिकडे 'आव आव, झटपट कवि बन जाव' असली काही मोहीम चालू असलेली दिसते. इथं असं नव्हे एकूणच सगळीकडे. तेंव्हा म्हटलं त्याच भूमिकेत शिरून त्याच भूमिकेचा जरा समाचार घ्यावा! बर्‍याच दिवसापासून वाटतोय तिटकारा उठसूट प्रसवणार्‍या काव्यमक्षिकांचा. पण आज 'प्रेयसी'मुळे कहर झाला! होणार, मीही कवि होणार, छंद नको मज, नकोत वृत्ते अलंकारही नकोत भलते गद्यामध्ये 'एण्टर' पेरुनि मुक्तछंद लिहिणार.. मीही कवि होणार! यमक तेवढे ठाऊक मजला तितके पुरते कवी व्हायला अंत्यपदे जुळवुनी, बाकिचा कचरा मी भरणार.. मीही कवि होणार कविता म्हणजे हवीच प्रीती द्विपुएव सर्वनाम चित्ती विशेषणांच्या खिरापतीने तुझे पोट भरणार..

हे चिमुरड रोप दिवसभर आकाशाकडे तोंड करून काहीतरी बोलत राहतं ती भली मोठी निळी छत्री त्याच्याच मालकीची जणू ते सुद्धा खुशाल गोंजारतं त्याची सगळी गुपितं, हळूच दडवतं आपल्या पांढ-या शुभ्र दाढीत. आणि रात्री आपल्या प्रेमळ हातांनी झोके देत निजवतं त्याला अलगद. सकाळी उठून हे वेड पोर त्या छत्रीकडे बघून तोंडभर हसतं कोणास ठाऊक काय चालत दोघांच आपल्या आपल्यात… पण रोज सकाळी मला दिसते माझी बाग फुललेली!