कविता

जगातला सगळा ताप विसरुन तुझ्या कुशित विसावताना जमा/खर्च,फायदा/तोटा सगळं सगळं विसरताना केसामधुन फिरताना तुझा प्रेमळ हात वातावरण मंद सुगंधी...जणु लागली अत्तरवात 1BHKच्या ''छोट्याश्या'' फ्लेटमधे सुद्धा मन माझं असतं गात........ प्रेमाची प्राथमिक भुक तू होतिस नंतर आलं एक 'आपलं घर' आता तर मनाला उधाण आलय तूच त्याला आवरुन धर फ्लेट पाठोपाठ गाडी आलीये तरी ती पुरत नाही हौस कित्तीही केली तरी मागे काहीही उरत नाही सगळं सगळं पटत असुन धावण्याचा हा अट्टाहास खिशात भरपुर पैसे आणी शनिवारी रात्री ब्रेंडीचा ग्लास सुखांना किती भिजवायचं? याचा ठाव लागत नाही कित्ती कित्ती खर्च झाला मन हिशोब मागत नाही थांबवायला हव

पुन्हा खेळलो मी डाव तो जुगारी, कसे आवरू मी या मना विकारी ? झगडा तो जीवनाचा संपेल ना कधीही, पंख शोधेल कोण, मारेल कोण भरारी ? आहेत सगळे माझे, परके कोणी ना इथे, वार का त्यांचे लागले जिव्हारी ? श्वास संपले आता, खेळही संपला आता, कसे नाकारू सत्य हे विखारी. फासे फेकलेले, दान ते त्याचे, कसे जिंकेल कोणी जो तो इथे भिकारी ? येईन फिरून मीही एकदा असा कि, डाव सोडून जाईल नियती ही बिचारी..

एक छोटा पिंगु नेहमी शाळेत जातो आई ओरडेल म्हणुन पटकन डबा खातो खाताना झाली गंमत घश्यात अडकला घासं लवकर खायला लागलं म्हणुन झाला त्रासं घरी आल्यावर आई डबा पाहुन चिडली नीट खाल्ला नाही म्हणुन वरात काढली मग आमी शांगतो नीट डबा खाल्ला त्या येडपट चिंगुनी धक्का देऊन पाडला माझी चूक नाही मला नको ओरडू मग तूच म्हणतेस? चिडलं माझं करडू उद्या पासुन शाळेत देऊ नको डब्बा मधल्या सुट्टीत खेळेन लपंडाव-पाणी-धप्पा डबा खायची कटकट आमच्या मागुन जावी त्याच्या ऐवजी फक्त मधली सुट्टी रहावी आसा आहे पिंगू आणी त्याची शाळा वाजली शेवटची घंटा चला आता प---ळा.... पराग दिवेकर...

एक भावानुवाद: बुल्लेह शा चे हे एक काव्य. राबी शेरगिलनी गायले आहे.