कविता

आकाशी पक्षी उडतात मजेत शिकारी खिन्न हाती लपली चार फुले चाफ्याची शीळ वाऱ्याची निजरूपाचे कुतूहल बाळाचे आरसा खूष पुढे दगड पडलेले रग्गड मी का शहाणा उत्सुक डोळे पिंडापाशी कावळे मोकळा आत्मा

उधाणलेला समुद्र, बेफान लाटा, गार वारा, अन... अन... हात तुझा हातात. पौर्णिमेची रात्र, खिडकीखाली नक्षत्रांचा सडा पायी घेऊन उभा पारिजात, मंत्रमुग्ध सुगंध, अन... अन... हात तुझा हातात. पावसाची रिपरिप, अंगावर कोसळणाऱ्या सरी अथांग भिजलेलो मी, अन... अन... हात तुझा हातात थकलेला जीव, खोलीभर अंधार. एकटेपणाची बोचरी जाणीव, अन... अन... हात तुझा हातात घाबरलेलो मी, बिथर्लेलो मी, कुशीत डोकं ठेऊन रडणारा मी, अन... अन... हात तुझा हातात बागेत खेळणारी आपली छकुली, दुडक्या चालीने दवडणारी ती, कौतुकाने पाहणारा मी, अन... अन...

तो पूर पावसाचा डोळ्यांत साठलेला प्रेमात भंगता मी डोळ्यांत दाटलेला |१| आकाश भार झेले लाखो पतंग उडता माझा पतंग दिसतो तो खूप फाटलेला |२| लाभात खूप आता व्यवहार येथ झाले व्यवहार नेमका का माझाच घाटलेला |३| माझ्या मनांत घुसले तव वार पापण्यांचे जखमी कसा ग सांगू आनंद वाटलेला |४| रस्ते अनेक दिसती ओसाड चालता मी वाटयास मात्र माझ्या गर्दी झपाटलेला |५|

गंधासवे श्वास पुलकीत होती.. उरी मोगर्‍याचे उसासे.. नव्याने! "आषाढ येईल लवकर तसाही.." निवळत्या धरेला दिलासे नव्याने! नको तेच पुन्हा-पुन्हा का दिसावे? (कशाला जुने दु:ख सलते नव्याने?) जाणिव नाही कशी जाणिवेला.. अवचित पुन्हा भास होती नव्याने! पणतीस नाही तमा काळोखाची.. तमाचीच काया उजळते नव्याने! अरे..कल्पनांचे खुजे विश्व माझे.. शब्दांस स्वरसाज चढती नव्याने राघव