कविता

माझ्या भावनांची धग; मी जाणीवपूर्वक कमी करतो आहे;.. जेणेकरून त्यांची झळ; तुला कधीच अस्वस्थ करणार नाही......... ..........

माझ्या भावनांची धग; मी जाणीवपूर्वक कमी करतो आहे;.. जेणेकरून त्यांची झळ; तुला कधीच अस्वस्थ करणार नाही......... ..........

माफ मी माफ करायचं ठरवलंय ज्यांच्या मागे वेड्यासारखं धावलो ... धावतो आणि त्याचं सोयरसुतक नसलेल्या दगडांना. मी माफ करायचं ठरवलयं केसांनी गळा कापनाऱ्यांना पाठीत खंजीर खुपसानाऱ्यांना आणि शब्दांनी रक्तबंबाळ करणाऱ्यांना... ज्यांनी त्रास दिला त्यांनाही ..

आजकाल बर्‍याचदा असं वाटतं ही रात्र कधीच संपू नये रात्रीच्या या गर्द काळोखाने लपेटून घ्यावं माझं मन हा सूर्य कधी उगवूच नये नाहितर पुन्हा हा सूर्य त्याच्या लख्ख प्रकाशात विचारेल मल माझ्या कर्माचे जाब पण कसं सांगू त्याला माझ्यावर किती आहे वरिष्ठांचा दाब? सूर्याचं जाऊदया तो आरसाही असंच करतो स्वतःला पहायला गेलो तर नोटांनी लगडलेलं निर्जीव झाड दाखवतो काही नोटा ७/१२ च्या उतार्‍याच्या काही NA करून देण्याच्या काही वृद्ध हतबल मातांच्या शिव्याशापाच्या पण माझ्या घामाची अशी एकही नाही कशी असेल?

नाती गोती मानवी संबंधांचे जाळे समजणे किती क्लिष्ट असते नाही! चहुकडे विणलेल्या संबधांच्या बरोबर मध्यभागी माणूस स्वत: मी-पण सुरक्षीत ठेवायला पहातो. ह्या ’मी’ भोवती अनेक वर्तुळे तो बनवतो. आई वडील, पत्नी, मुले ह्यांची वर्तुळे. इतर कुटुंबीय, नातेवाईक, शेजारपाजार, मोहल्ला, व्यापार-नोकरी निमित्य जोडलेले, समभाषिक, समविचारी...... हजारो वर्तुळांचे जाळे ह्या ’मी’ला घेरून टाकते. एका वर्तुळामधल्या स्पंदनांचा कधी दुसऱ्या वर्तुळांवर चांगला---वाईट परिणाम देखील होत असतो. मग त्यातून मोह, मत्सर, स्पर्धा अशा अनेक समस्या निर्माण होतात.

ध्यास मनी घेता दिसली पंढरीची वाट विठ्ठलाचे नाम घेता सरला पहा घाट | तुळशीमाळ हाती घेऊ मुखी ठेऊ नाम जीवनात राहू देऊ सदोदित राम | संसारात नित्य कष्ट आपुल्या जिवाला नाम घेणे ठरते इष्ट घोर ना जिवाला | करू यातना अर्पण चंद्रभागेपोटी नाम नेईल तारून सुखाच्याच भेटी | दु:ख हानी दूर पळते येऊनिया वीट शांती समाधान मिळते मंदिरी अवीट | डोळ्यामध्ये घेऊ आता रूप साठवून विठ्ठलाला शरण माथा चरणी टेकवून | जीवनाला अर्थ गाता ग्यानबाची ओवी राम राम घेऊ जाता तुकोबाच्या गावी |

I touch God in my song as the hill touches the far-away sea with its waterfall. The butterfly counts not months but moments, and has time enough. Let my love, like sunlight, surround you and yet give you illumined freedom. Love remains a secret even when spoken, for only a lover truly knows that he is loved. Emancipation from the bondage of the soil is no freedom for thee. In love I pay my endless debt to thee for what thou art. दूरवर असलेल्या सागराला टेकडी तिच्या धबधब्यातून स्पर्श करते जशी अगदी तसाच मीही स्पर्शून जातो ईश्वराला माझ्या गाण्यातून फ़ुलपाखरे क्षण मोजतात महिने नाही म्