कविता

एक होती मासोळी, सुळसुळ पोहतसे जळी चमचम मऊ पोट करी,वर्ख मिरवे सोनेरी ||१|| आई तिची सांगे तिला,जपून नेहमी रहायाला जळात असे गळ टाकूनी,दुष्ट माणूस किनार्‍यावरी ||२|| मासोळी होती उचापती,भारी होती करामती तमा आईच्या बोलांची,नसे करीतसे कधीच ती ||३|| शिंपल्यातल्या मोत्यांशी, इतर सुंदर माशांशी लव्हाळांशी बेडकांशी, मस्ती करावी मनमुरादशी ||४|| सुळसुळत पळत सुटावे,आईचे कोणी ऐकावे आईने धपाटले तर्,मुळ्ळी फुगा करुन बसावे ||५|| मग एका काळ्या दिवशी, जाळ्यात सापडे मासोळी कोळी तिला पकडून न्याहाळी, त्यालाही मग दया येई ||६|| इतकी सुंदर जलराणीसम, मासोळी ही सोनेरी जर दिला नजराणा मी राजाला,मिळेल भरपूर द्रव्य मजला

सारेच सुटलेत, हे पाहिल्यावर दिवसभराचा कंटाळा काढून टाकताना हे काही तरी होत गेलं... नंतर कळलं, कविता झाली. नात्यातील प्रश्नांचे कंगोरे एकेक करून उकलून घेताना, काही सिद्धांत ती मांडायची, अन् नेमकी विरुद्ध मूल्ये माझी समीकरणाची मांडणी करून, प्रमेयांची भूल विरून जाताना, सारीच गणिते सोडवायची, असे एकमेकांना हलकेच बजावून सांगायचो उभयान्वयी अर्थांचे सूत्र चालवत आपले गणित सोडवून ती गेली, मी मात्र झोके खात राहिलो शब्दांच्या जाती आणि संख्यांच्या किंमतीत

नाव खरं तर तितकंसं योग्य नाही कारण खालच्या रचनेत रूळ कुठेच येत नाहीत. पण प्रेरणा रूळ या कवितेवरून घेतली आहे ना (इतर वीसेक लोकांप्रमाणे!), म्हणून कंसात त्याच कवितेचं नाव दिलंय. काय म्हणता, मूळ रचनेचा दुवा कुठे आहे? बस्स काय, इतक्या विडंबनांत तुम्हाला सापडत नाही का? सालं सगळंच आयतं हवं आजकाल... डोक्याला डोकं लावून आम्ही बसायचो ती माझ्या उवा घ्यायची मी तिच्या उवांनी केस भरायचो डोकं खाजवत गप्पा मारत असताना कधी विचारही करायचो एकमेकांचं डोकं खाजवून द्यायचो लायसॉल लावून कधीतरी तिची केस सुधरून गेली मी मात्र बनलो आहे एकदम अभिजात विचारजंत...डोकं खाजवून खाजवून

विडंबन बसंती आणी गब्बरला समर्पीत.. पाठीत लाथ घालून आम्ही चालायचो ती एका काचेवर पाय ठेवायची अन् मी दुसर्‍या दगडावर पाय ठेवायचो तोबरा संभाळत गोळी घालत बोलत असताना कितने आदमी थे? असे हलकेच खाजवून विचारायचो विरूच्या खांद्यावरून सूsss आवाज करून गोळी गेली ठाकूर मात्र मारत आहे लाथा खिळा बसवलेल्या चपलेतून...सटासट सटासट

लई दिसांनी दिसले 'रुळ' मग काय आमची गाडी सुटलीच! ;) धन्यवाद नानासाहेब!! हातात कालथा घेवुन आम्ही ढवळायचो ती एका काहिलीवर लक्ष ठेवायची अन् मी दुस-या चुलाणावर नजर ठेवायचो घाम गाळत ढवळत असतांना बोलत असतांना असंच गुर्‍हाळ आपणही काढायचे एकमेकांना हलकेच बजावुन सांगायचो मालकाच्या पोराबरोबर रुळावरुन कधीतरी तिची गाडी निघुन गेली मी मात्र काढत आहे त्याच काहिलीतून गूळ पिवळाधम्मक, आरवाळ... सीझन टु सीझन.

" स्वप्न" पहिला पाउस सुटला वैरी वादळवारा, रिमझिम बरसतील रेशीम धारा, इंद्र धनुचे रंग घेउनी, भेटावीस तू अशाच प्रहरा. पहिला पाऊस तू होऊन यावी, प्रेमघनासम मजवर बरसावी, तव प्रीतीच्या जलधारांनी, प्रेमसागरा भरती यावी. ओलेती तव रूप पहावे, संमोहित गात्रांनी व्हावे, प्रेमरंगी तल्लीन होऊनी, प्रीतीचे अमृतघट प्राषावे, विसारावीस तू क्षणिक ह्या जगा, मजसी माझा विसर पडावा, तव मिलनाचा अपूर्व ठेवा, हृदय अंतरी जतन करावा,. सुटला वैरी वादळ वारा ……… निरंजन वहाळेकर

कधी कधी खोटं बोलाया लागते

बेभान उधाणला वारा थेंब टिपूर पावसाचे ... अंगणी ठरेना पाऊल परसात धुंद मोर नाचे ... वसंत कोवळा पानोपानी कानी सुर ते मल्हाराचे ... अतृप्त चातक पाऊसवेडा तया आकर्षण जलदांचे ... गळू लागल्या उन्हपाकळ्या भेदूनी पडदे ते ग्रिष्माचे ... रसरसली अन् वसुंधराही होता आगमन हे वरुणाचे ... फुलूनी आल्या मुग्ध कळ्या लेवूनी वसने शरदाची ... ओघळला अलवार प्राजक्त गुणगुणतो गाणे आनंदाचे ... सुखे ओलावली वसुधा नभ ओघळले पावसाचे ... क्षितीजापार उभा रवी घेवुनी आमंत्रण उजळायाचे... विशाल