कविता

कधी मी उरतो ,कधी मी पुरतो एकमेव मी कधी न भुलतो साथ माझी रे जन्मापासुनी मी संपता जीव ना उरतो कधी उश्वास नधी निश्वास नावं माझी अनेक हृदयाशी मैत्री माझी फक्त श्वास म्हणूनच नेक कधी शरीर, कधी काया जेथे मी तेथे माया क्षणार्धात मी सोडूनी जाता नाती गोती सर्वही वाया काळ मी आज मी सुरवात मी शेवट मी अनादी मी अनंत मी दिव्यासारखा तेवत मी दिव्यासारखा तेवत मी

कारण ती माझी चांगली मैत्रीण होती......... साधी सोज्वळ निरागस होती पण जगाचे भान मित्रत्वाची सान चांगलेच ओळखून होती कारण ती माझी चांगली मैत्रीण होती ती होती तेव्हा बोलायचो खूप एकमेकांशी हातात हात नसेल कदाचित पण डोळ्यानेच मला समजून घेत होती कारण ती माझी चांगली मैत्रीण होती विचारात घेता ते आकर्षण मुळीच नव्हते फक्त तिच्या डोळ्यांनी मी प्रभावित होतो ती हि कधी हा विचार करत होती कारण ती माझी चांगली मैत्रीण होती घरी येणे जाणे नसेल एकमेकांचा कॉलेज मध्ये क्लास मध्ये एकत्रच जात होतो माझ्या साठी वाट पाहत गेट बाहेर उभी होती कारण ती माझी चांगली मैत्रीण होती कधी कधी वाटायचे हि माझी प्रेयसी

आता रोजच यावसं वाटतं तुझ्याकडे, तसे तुझ्या माझ्यामधिल आस्तित्वाचा शोध मला माझ्या जन्मापसुनच लागला, पण आता तुझ्या ओढीने मी खुपच व्याकुळ होते, माझे अश्रु शिंपडल्याशिवाय तू तुझ्या नीद्रेतून जागा होत नाहिस एरवी तुझे माझ्यातील आस्तित्व तू जरा देखिल जाणवु देत नाहिस तू अमुर्त आहेस, मुखवटे चढवायला तुझ्याकडे चेहरा, शरीर आहे कुठे तू आहेस फक्त एक भावना माझ्याच मनात पैदा झालेली. तुझे आस्तित्वच माझ्या आस्तित्वात आहे पण तरिही वेडं मन तूला माणसात शोधायला जाते तुला शोधित शोधित मी मृगजळापाठी वेडयासारखी धावते आणि धावुन धावुन थकले कि पुन्हा तुझ्याकडे येते तू सवयीप्रमाणे पुन्हा मला तुझी शितल छाया आणि अथांग प्रेम

माझे बाबा...........

फ़ुलांच्या थव्यांनी तुला गं पहावे तुझा गंध लेऊन गंधीत व्हावे.. तुझे पाहुनी लाजणे गोजिरे हे वसंतास वाटे, 'पुन्हा मीच यावे' जसा चंद्र अवनीस बिलगून जावा तुझ्या सोबतीनेच मी ही जगावे सुरांना तुझा साज मंजूर व्हावा तुझे गीत ओठावरी या सजावे तुझ्या लोचनी स्वप्न रंगून जावे नि साकार ते, जीवनी मी करावे निशाणी तुझी गे प्रिये आज दे तू जगी सर्व, मी आज श्रीमंत व्हावे.. - प्राजु वृत्त : भुजंगप्रयात लगागा, लगागा , लगागा, लगागा

मैत्री केली आहेस म्हणुन तुला सांगावस वाटतय... गरज म्हणून 'नातं ' कधी जोडू नकोस सोय म्हणून सहज असं तोडू नकोस.. रक्ताचं नाही म्हणून, कवडीमोल ठरवू नकोस भावनांचं मोल जाण..मोठेपणात हरवू नकोस.. आयुष्याच्या प्रत्येक वळणात नवं नातं जुळत असतं जन्मभर पुरेल इतकं भरून प्रेम मिळत असतं.. तुझी ओंजळ पुढे कर, कमीपणा मानू नकोस व्यवहारातलं देणं घेणं फक्तं मध्ये आणू नकोस.. मिळेल तितकं घेत रहा, जमेल तितकं देत रहा दिलं घेतलं सरेल तेव्हा..

आली रंगीबेरंगी होळी पण झाली आहे महाग पुरणपोळी झाल्या महाग तांदूळ अन डाळी महागाई सर्वांचे कानपीळी रिकामीच आहे सामान्यांची झोळी... आली रंगीबेरंगी होळी पण आहे मनी दहशतीची भिती काळी नेत्यांची राजकारणी खेळी जातो जनतेचा बळी कधी सरेल दहशतीची रात्र काळी...?

कळीचे उमलणे, बहरणे तीच्या हाती नव्हते प्रेमबनातील तीचे आस्तित्वच तीच्या हाती नव्हते. भ्रमराने यावे, प्रेम बरसुन जावे, तीला उमलावे, तीने झंकारुन जावे भ्रमराचे हे येणे , तीला उमलवणे तीच्या हाती नव्हते, प्रेमबनातील तीचे आस्तित्वच तीच्या हाती नव्हते. भ्रमराने मग तीला सोडुन जावे तीला दु:खात बुडवुन टाकावे भ्रमराचे हे सोडुन जाणे, तीला कोमेजवणे तीच्या हाती नव्हते. प्रेमबनातील तीचे आस्तित्वच तीच्या हाती नव्हते. पुन्हा नविन भ्रमराचे येणे, पुन्हा प्रेमात डुंबणे पुन्हा खंगणे आणि पुन्हा कोमेजणे सारे कसे क्रमाने, नियमाने घडत होते जरी ते घडणे तीच्या हाती नव्हते प्रेमबनातील तीचे आस्तित्वच तीच्या हाती