कविता

कवितेतल्या प्रियकराची प्रेयसी त्याला सोडुन गेली आहे..( कायमची नाही..) तेव्हा बघुया काय म्हणतोय प्रियकर...... विरह सहन होत नाही विरह तिचा आता मला... दोन दिवसात येते म्हणाली महीना आता होत आला, कसं रहावस वाटत तिला माझ्यावाचुन इतका वेळ दुर... प्रत्येक क्षण तुटतोय मी इथे हे सांगायला झालोय तीला आतुर.... जातांना ती तशी देऊन गेली होती दोन दिवसांच आगाऊ प्रेमं.. पण... दोन दिवसांचा महीना होईल, याचा कुठे होता मला नेम.. हीच्या आठवणीत मी इथे दिवसभर कुढायचं... एकच वेळा जेवायच,आणि रात्रभर जागायच... हीने मात्र मस्त मनसोक्त्त हींडायच.. चापुन-चुपुन खायच..आणि डाराडुर झोपायचं.. बघा ना...

(अनुवादीत. कवी--प्रशांत) करू दे मज तुजवर प्रीती कविता कसली करू तुजवरती निष्टा माझी दरवळेल होवूनी सुगंध राहिल तुझी अभिलाषा होवूनी बेबंध करू दे मज तुजवर प्रीती कविता कसली करू तुजवरती दिवस तो येईल होवूनी मी नशिबवान मिळेल मला तुझेच फक्त अलिंगन सूर शहनाईचे सजवतील मिलनाची धुन करू दे मज तुजवर प्रीती कविता कसली करू तुजवरती तुजवीण दुनिया भासे सदैव सूनी तुझे नी माझे श्वास गाती गूंजन मिळूनी करू दे मज तुजवर प्रीती कविता कसली करू तुजवरती श्रीकृष्ण सामंत (स्यान होझे कॅलिफोरनीया) shrikrishnas@gmail.com

सेल किंवा मोबाईल फोनचा अलिकडे इतका वापर होत आहे की आपल्याला हवं असलेल माणूस केव्हांही आणि कुठेही आपल्या संपर्कात आणू शकतो. त्यामुळे कुठलीही व्यक्ति दूर जरी असली तरी ती ह्या फोनमुळे जवळच असते. "माझा होशील का" ह्या गाण्यातल्या दोन ओळी चटकन मनात आल्या. "दूर तू परी, जवळी तुझ्या मी नाम गुंफीते, तुझीया नामी"आणि त्यानंतर "दूर तू परी, जवळी तुझ्या मी" हे जणू ह्या फोनचं दुसरं नांव आहे असे मनात आलं. ओळखा पाहूं! घणघणलो की मजं मग जवळी घेशी अन म्हणशी तिला माझ्या कानाशी "दूर तू परी जवळी तुझ्या मी" वदते ती मग तुझीया कानी "नांव गुंफीते तुझीया नामी" करूं किती मी तुमची मध्यस्थी आणुनी तुम्हा एकमेकां जवळी

अनिरुद्ध अभ्यंकरांची सुंदर गजल'चैन' आम्हाला चांगलीच हलवून गेली आणि आम्ही बेचैन झालो!;) गजल वाचुन हालतो 'वरचाच मजला' काय मी आता करु?

गेल्या अर्ध्या तासात तीन सुंदर कविता इथे पाठवल्या गेल्या - "माझी पाखरे", "दूरदेशी..." आणि आत्ताच आलेली , "चैन". खरं सांगायचं तर आम्हा वाचकांची 'चैन' आहे इथे! या आणि अशा सुरेख रचना करून आम्हाला आनंद देणा-या तुम्हा मंडळींचे मनापासून आभार. आणि या सर्व भूताना अगदी योग्यसा पिंपळ उपलब्ध करून देणा-या वेताळाचे, तात्याबांचे सुध्दा!! (कृतज्ञता शब्दात व्यक्त करू न शकणारा) मिसळपाव.

गेलो जरी तुला मी सोडून दूरदेशी येइन धावुनी मी जेव्हा तु साद देशी डोळ्यामधे तुझ्या ग येतील अश्रु जेव्हा माझ्याच काळजाचा ठोका चुकेल तेव्हा असशील तु उदास, वा खिन्न तू मनात मी ही तिथे असेन तुझियाच आठवात स्मरशील तू मला अन येइल मन भरोनी तेव्हा तुलाच सखये पाहीन मी ही स्वप्नी असलो जरी मी दूर मन हे तुझ्याच पाशी घे पापणी मिटूनी, तेथेच मज पहाशी

गडबड वेड्या वस्तीमध्ये शाळा पाखरांची पोपट मैना आणि कबुतर लगबग चिमण्यांची डेरदार त्या वृक्षावरती घर आणिक शाळा सकाळ सायंकाळी भरतो प्क्ष्यांचा मेळा कावळा मास्तर शाळेमध्ये पोर चिमणा-चिमणी कावळा शिकवी धडे-कविता मुले गाती गाणी किलबिल किलबिल किती तयांची आसमंत दाट्तो मैना गाइ सुरेल गाणे पोपट तो नाचतो अवतीभवती मनुष्यप्राणी लोभी हलकट मारामारी आणि भांडणे नुसता हवरट स्वार्थापायी या अधमाने कुर्हाड हो आणलि घर आणिक शाळा त्यांची झरझर हो तोडली घिरट्या घालीत होते पक्षी घर हरवले कोठे आर्त स्वराने त्या पक्ष्यांच्या आसमंत दाटे किलबिल किलबिल हरवून गेली सुने सुने

खिडकीतूनी उतरे अलगद असा देई उजेडाचा वसा अंधारलेल्या खोलीला प्रकाशाचा एक कवडसा | गोल, शुभ्र, उजळसा धरती वरती चंद्र जसा अंधाराला छेदुनी आला प्रकाशाचा एक कवडसा | सप्तरंग सामावे कसा भूमिवरी ना दिसे ठसा तेजाचा तो मोहक तुकडा प्रकाशाचा एक कवडसा | अंधार निराशेचा असा दाटे फार मनी कसा उजळीत येई नवीन आशा प्रकाशाचा एक कवडसा |

दहनाभुमिवर फुले वहाया येशील ना तू माझ्या नंतर मधले सारे विरून जाऊ दे मिटून जाऊ दे आपुले अंतर अवचित अश्रु येतील डोळा थेम्ब मातीचा होइल ओला तृप्त तृप्त मी होउन जाइन मातीतून मी कविता गाइन अश्रु तुझे ते प्रेम बोलतील पुन्हा स्मृतींचे मेघ दाटतील वेळ निघुनी असेल गेला पाचोळ्यावर पाउस ओला उगीच आपुल्या हट्टापायी हरवून बसलो जे काही क्षण पुन्हा परतुनी नाही यायचे किती बोलावा करा निमंत्रण हिशोब कसला झाले गेले आठवणींचे काहूर उरले रंग उडुनी गेला आता दोनच अश्रु जाता जाता असेच ना हे नेहमी होते वेळ जातो अन ओढ लागते तुटण्या आधी रेशीम धागे एकच पाउल येऊ मागे