कविता

माहित आहे मला, आवडते मी तुला! तुझ्या मनीचे भाव कळतात मला!! आठवते ती मला, पहिली भेट आपली! एकमेका॑ना जाणण्याची धडपडच नुसती!! तुझ॑ ते रोज रोज फोन करण॑, विषय नसता॑नाही बोलत राहण॑!! भेट्शील का मला म्हणून विचारण॑, मी नाही म्हटल्यावर उगाचच रागावण॑!! आणि एकदा ते घडलच्! माझी होशील का विचारलसच्!! अचानक्, मी गो॑धळून गेले! मनी होकार असून, नाही म्हणून गेले!! हळूहळू काळ बदलत गेला! आपल्यातला दुरावा वाढतच् गेला!! रोजचे फोन ब॑द झाले! भेटायचे कारणच् नाही उरले!! तू नसता॑ना तुझी आठवण आली! तुझी प्रीत आता कळाली!! तुच सा॑ग, तुच सा॑ग, आता कसे सा॑गु तुला! आवडतोस तु मला, आवडतोस तु मला!!

सौमित्रा, कितीक युगे येतील अन् कितीक युगे जातील, काळाच्या प्रवाहात आदर्शवादाचे मानदंड बदलत राहतील परन्तू मर्यादा पुरुषोत्तम म्हणूनच मला दुनिया ओळखेल ...तरीही सीतेला एकटीला वनात सोडांवं लागणारच आहे थोडंसं तूही समजून घे, सल वेदनेचा माझ्या उमजून घे नुकताच श्वास मी घेतला होता या स्वार्थी मतलबी दुनियेमध्ये कळण्याआधीच काही, आईने सोडले मला वाहत्या पाण्यामध्ये कसाही अन् कुणीही असो मी, ही दुनिया दानशूर म्हणते मला ...तरीही नाही येता येणार मला आता पांडव भावांच्या बाजूला थोडंसं तूही समजून घे, सल वेदनेचा माझ्या जरासा उमजून घे असंख्य धडका मारल्या असतील बाळा या अवाढव्य सह्याद्रीला कित्येक वेळा नमवल

प्रियेच्या भेटी चांद्ण्या उन्हात प्रेमाचे घरटे काटेरी वनात कट्यांनासुद्धा गुलाबाची सय वेडाची ओढ वेडच वय तारका हाती जागल्या राती वारयाचा आलाप भैरवी गाती दूर किनारी पहाट उभी खेळूदे चांद्ण निवांत नभी

सोडुनी गेलास जिथे..मी तिथेच आहे अजुनी! परतीचा मार्ग न दिसे तुला.. हे कळत नसे मज अजुनी!! मी वेडी पाहते तुला.. जागे असुनी स्वप्नी! शब्दहि ना पोह्चे तिथे..तु जवळ उभा दिसुनी!! जाणते व्यथा मी तुझी रे..मज जाणुन घे तुही! एकच प्रश्न उरी जाहला..एकच प्रश्न उरी जाहला... तु सोडुनी गेलास जिथे ..मी तिथेच उभी का अजुनी??

बंद खिडक्या घट्ट बेड्या हालवून शिणले काही अबोल सत्ता घालुनी माना केली मान्य त्यानी पान मांडता वेगळे कोणी माती घेउन आले करु पाहिला विरोध आणिक झेंगट होवुन बसले तस्त बिचारे बोलु लागले बाजु घेवोनि लाडुसुध्धा मधेच डुलला फ़ुटता फ़ुटता फ़ुटूनी पाठ राखण्या एकमेकांची सारे धडपडले करु पाहिला विरोध आणिक झेंगट होवुन बसले जरा भाषा, शुद्धी जराशी ऐसे बेत शिजले जो तो हाणी अशुध्धासी जणु यवन हे मातले संस्कृत आम्हा नकोच म्हणोनी म्लेंछ हे धावले करु पाहिला विरोध आणिक झेंगट होवुन बसले राळ उडवा, अरे शिंच्या, तसलाच तुही गड्या उडले आमुचे जीव येथुनि जातो रे सौंगड्या पाय निघेना म्हणोन करण्या काड्या हे रुतले करु पाहिला

नात्यात असली एकमेकाच्या, तरी गोत्यात आणतात मला नेहेमी प्रश्न पडतो, माणसं अशी का वागतात? लहानगे भांडतात, क्षणात विसरुन एक होतात मोठेपणीच हेवेदावे, मनात धरुन का ठेवतात? वयानं मोठी होताना, विचारानं लहानंच राहतात सुशिक्षित होताना, सुसंस्कृत व्हायचं का विसरतात? परक्यांना जवळ करतात, कारण मोठी ठरतात कळत नसणार का त्यांना, आपल्यांत खोटी ठरतात? मानभावी वागत जातात, संभावित जगत जातात, त्याचा अर्थ असा नव्हता, असं कसं म्हणत राहतात? वर्षामागे वर्षे जातात, प्रेमाचे बंध विरुन जातात मनामधे मरत मरत अशी कशी झुरुन जातात? कुणाची गरज नाही, तेच मग ठरवून ठेवतात इकडे तिकडे चौकशी कशी बरं करत रहातात? दारातही मरणाच

सेल मांडीयेला सेल मांडीयेला,...............थैल्या घेउन हाती धावती ग्राहक भाई रे विचार विवेक,................गेला पालटूनी विचार विवेक,................गेला पालटूनी एकमेका सांगतील घेई रे सेल मांडीयेला,...............थैल्या घेउन हाती धावती ग्राहक भाई रे..........................|धृ| होतो गाजा फार,................खर्चती तत्पर कापले पार ह्यांचे खिसे रे फुका गेती माल,.................पडला बेकार फुका गेती माल,.................पडला बेकार गीफ्टला समजुनी फ्री जणू रे

सुंदर 'खयाली पुलाव' पकवणार्‍या संजोपरावांचा हा असा 'आसपास' वावर बघून आम्हाला काही कळेनासे झाले की हे असे अचानक का व्हावे? आणि त्या स्तंभितावस्थेतच विडंबन आमच्या 'आसपास' भटकून गेले!

घालीत साद फुलवित रात स्वप्नात सखी ती येते लाजून जरा हासून जरा देहात मिसळुनी जाते ती स्वप्नपरी ती ती धुंद कळी ती ती रातराणी ती माझी ती मुग्ध बासरी मंद हासरी प्रिया सखी फुलराणी श्वासात गंध ओठात चंद्र मग रात धुंद ही होते प्रणयास रंग रेशमी संग मग कळी फुलुनि येते ती स्वप्नपरी ती --- जागती रात धुंदीत गात कसली पहाट मग होते जुळवीत सूर नादात चूर स्वप्नात रोज ती येते ती स्वप्नपरी ती ---

तुझे माझे गुलाबाचे जुळ्लेच नाही नाते गुलाबाच्या गंधाहून काट्याचीच ओढ वाटे मैत्री मध्ये आपुल्या या भांडणच होती फार रुसुनिया कित्येकदा शब्दांचीच मारामार गुलाबाचे फुल देता काटे तुला बोचतात शब्द तुझे प्रेममय रातदिन टोचतात शब्दाविना फुलाविना तुझे माझे आहे नाते म्हणुनच गुलाबाच्या काट्यांचीही ओढ वाटे