कविता

वैशाख वणवा त्यात वीज नाही... कसे वाटते?

एका सुप्रसिध्द हिन्दी गाण्याचा हा स्वैर भावानुवाद- एक प्रयत्न. गाण कुठलं लिहित नाही, ओळखाल ही अपेक्षा. जीवनाच्या सोबतीने टाकतो मी पावले चिन्ता नसे की काय येथे, कमविले वा गमविले..... बाजार येथे वेदनांचा मांडणे होते फुका दु:ख घेवोनी शिरी मग, सोहळे मी मांडले... जे मिळाले, तेच माझे , मानुनी स्वीकारले विसरुनी गेलो पुढे मी वाटेवरी जे हरवले... दु:ख आणिक सुख अता, मज वेगळे ना राहिले आल्या क्षणाला माझे म्हणुनी , मी उराशी घेतले....

मिरवत रोषणाई वाजवीत ढोल ताशा स्वागत करण्या सृष्टीचे आला वरूण राजा करूनी रामराम त्या ग्रीष्माला झाली सुरवात बाई पावसाला उन्हाळी वनवास गेला ग लयाला जाग आली सृष्टीच्या नवचैतन्याला धुऊनी अ॑गे झाडे झाली ओली चि॑ब पाहती आइन्यात आपुलेच प्रतिबि॑ब झटकल्या पशुपक्षा॑नी ग माना चराचरा मुखी ओतला अमृताचा पान्हा धु॑द हवा पावसाळी, गारव्याची उठवत शिरशिरी पाउस आला ग बरसवत सरीवर सरी तने मने भिजवत झाली रोमा॑चित तरूणाई गेल्या क्षणा॑ना आठवत उसासली प्रौढाई

तुझ्या घरासमोरचा रस्ता, अजून तसाच वळतो का गं? कोपर्‍यावरचा गुलमोहर, अजून तसाच जळतो का गं? तसाच आहे का गं अजून, नदीकाठचा काळा पत्थर? हात हातात घेता क्षणीच, सूर्य तसाच ढळतो का गं? डोळ्यामध्ये डोळे गुंफून, बसत होतो तासन्‌तास न बोलता अजून तुला, अर्थ तसाच कळतो का गं? पार आणखी पिंपळ तिथला, अजून आहे तसाच तेथे? मनात येता उत्कट काही, तसाच तो सळसळतो का गं? वरवर सारे सुंदर तरीही, उरात काही सलते अजूनी असेच काही आठवून, वेडे, जीव तुझा हळहळतो का गं? -अविनाश ओगले

दिप मिळाले जे मजला, आकांक्षाची होळी करुनी राख राख चेतवुन मी, तेच जाळिले रस्त्यांवरुनी इथे घाव माझेच पुराने, या वाटेवर ना कुठे चांदणे नको रुसु त्या बहरांवरती, फसवुन ज्यांनी ग्रीष्मात नेले वळणावरती होउ वेगळे, घेउन हिस्से आपआपुले इथे प्रेम ही केविलवाणे, या वाटेवर ना कुठे चांदणे मळभ उरातील नैराश्येचे, माथ्यावरती आले भरुनी धुळीत मिळुनी स्वप्नफुले ती, वेड्यावानी गेली विरुनी इथे दु:खाचे झुलती पाळणे, या वाटेवर ना कुठे चांदणे जिथे कोसळे वीज अचानक, त्याच कातळी आपुले निशान तिथे बहरत्या वसंतातही, उमलुन येई काट्यांचे रान इथे फक्त फसवे बहाणे, या वाटेवर ना कुठे चांदणे कृपया

यमक जुळवत विनोद साधण्याचा एक प्रयत्न.....