कविता

तुझे माझे गुलाबाचे जुळ्लेच नाही नाते गुलाबाच्या गंधाहून काट्याचीच ओढ वाटे मैत्री मध्ये आपुल्या या भांडणच होती फार रुसुनिया कित्येकदा शब्दांचीच मारामार गुलाबाचे फुल देता काटे तुला बोचतात शब्द तुझे प्रेममय रातदिन टोचतात शब्दाविना फुलाविना तुझे माझे आहे नाते म्हणुनच गुलाबाच्या काट्यांचीही ओढ वाटे

पावसाचा शिडकावा अन् मायेचा ओलावा , मातीचा गंध आणि ह्रुदयाचा हा बंध वार्‍याची साद हेलावणारी ती हाक, चमकणारी विजं अन् प्रेमाचे हे बिजं पावसाचे अन् प्रेमाचे नाते तरी काय? सागराचे उधाण अन् कल्पनांचे आसमान चेहर्‍यावर उडणार्‍या तुषारांचे नसते भान हेलकावणार्‍या लाटा अन् भिजलेल्या वाटा, भिरभिरते विचार आणतं असतात मनातं पावसाचे अन् मनाचे नाते तरी काय? पडुन गेल्यावरही पाउस मनाला उफाळतो, वेलींना नटवतो आणि भावनांना ओघळवतो नदितले ते भोवरे भिरभिरतात

चटका.....एक विरह कविता..... तुझी साथ असल्यावर मरणातसुध्दा जगल्यासारखं वाटतं ! माझ्या तुझ्यावरील प्रेमाच्या उंचीपुढे मला आभाळही ठेंगणं वाटतं ! प्रेम डोळ्यांतून डोकावतं आणि स्पर्शामधे रेंगाळतं ! नि:शब्द भावांचा हा अनुभव, जणू आपलंच बोलणं गेंगणं वाटतं ! कधीतरी बरस ना सखे माझ्यासाठी, वळवाच्या पावसासारखी ! मला सम्पूर्ण वाचून पण तू थंडच ! जसं "पाण्याने" आगीला "डागणं" वाटतं ! ------------------------------------------------------------------------------------ आपण मला इथेही भेटू शकता : कवितांजली : http://uday-sapre.blogsp

शाळा..... लहान लहान मुलांच्या मोठ्ठया मोठ्ठ्या मनात आकांक्षांचं पीक ऊरी , वारं भरल्या कानांत ! त्रास देणारा शेजारचा मित्र पण जवळचा वाटतो आवडणारी मुलगी लांब असून जवळची वाटते ! कडीच्या डब्यातली एकाच साजुक तूप-साखरेची पोळी "गोल्ड्-स्पॉट्"च्या वॉटर बॅग मधील पाण्याची चव शिळी ! "मस्तीखोर" म्हणून उभी पट्टी तळहातावर मारणार्‍या बाई मधल्या सुट्टीत भरवायच्या त्यांच्या डब्यातली पोळी ! तूप-साखर गेली आणि आता "ब्रेड्-बटर आलं पण लहान मुलांच्या मनात मात्र तेच भावविश्व ओलं ! फक्त .....चुकलं की सर्वांसमोर ओरडणार्‍या "बाई" आणि सुधारावं म्हणून मारणारे "सर" आता दिसत नाहित ! चार भिंतींच्या वर्गांत बसतात हल्ल

मयूर मी व्हावे मन प्रान्गणी असे नाचावे वेशीपल्याड त्याने यावे मृद् गन्धाने मी ओळखावे गावातून घराघरान्वरून अन्गणी माझ्या हळूच उतरावे नयनान्वरी माझ्या हात ठेवावे कळत नकळतसे बरसावे उससण्या आधीच हळूवार स्पर्शावे पहिल्या स्पर्शाने अन्तर्बाह्य भिजवावे नहालेल्या वाफाळलेल्या माझ्या केसान्वर मोत्यान्ना उधळावे पहिल्या वहिल्या भेटीने असे पिसार्‍यावर हिरे पाचू बरसवावे

आठवणी साचलेल्या काळजात ओथंबलेल्या आठवणी पेटलेल्या होरपळून निघालेल्या आठवणी भरजरी मखमली पेटीत जपलेल्या आठवणी हळूवार अलगद हातांनी वेचलेल्या आठवणी पहिल्या स्पर्शाच्या नकळत लाजलेल्या आठवणी मीलनाच्या हृदयात साठलेल्या आठवणी पावसाच्या मनात कोसळणार्‍या आठवणी सरींच्या चिंब चिंब भिजवणार्‍या आठवणी थंडीतल्या उबदार कुशीतल्या आठवणी पहाटेच्या गार गार वार्‍यातल्या आठवणी विरहाच्या पिळवटून निघालेल्या आठवणी भेटीच्या मोहरून निघालेल्या आठवणींचे मोहळ भावनांचा कल्लोळ आठवणींचे वादळ अनावर तो कोसळ आठवणींचा वावर ओला गहिवर आठवणींचा आसरा मनाचा गाभारा जयश्री अंबासकर

पृथ्वी वृत्त -- तंत्र जनास समरा जनास समरा यमाचा ल ग १७ अक्षरे, ८ यती. वृत्त जुळवण्या साठी ह्रस्व दिर्घाला काही ठीकाणी नजरेआड केले आहे, तरी भासासुद्दी वाल्यांनी क्श्मा करावी. पृथ्वी वरील पाककृती श्रीखंड- मलाइ भरले.............दही तलम.............कापडी टांगुनी निथाळुनि जळा.........समग्र गठडी............पुरी दाबुनी पराति शर्करा............चक्का मिसळुनी.......अहा फेटले इलायचि.................सुगंध घालुनि..........श्रिखंड हे वाटले भजी पिठात चिरले......

मी गेल्यावर वि़झुनी जातील रत्नदीप आकाशी मी गेल्यावर थांबून राहील वीज तशी मेघाशी मी गेल्यावर पोर्णिमेसही चंद्र यायचा नाही मी गेल्यावर रवी तळपूनी तेज द्यायचा नाही मी मी माझे किती कल्पना किती मानसी वेड गेल्यानंतर सरणावरती दोन क्षणांचा खेळ शूरवीर बलशाली राजे किती जाहले येथे स्मरण तयांचे या जगताला कुठे आज रे होते नररत्नांची ही पहा अवस्था काय आपुले आहे आपुल्यानंतर कशास वेड्या नाव आपुले राहे चैनीमध्ये दिवस संपला धुंदीमध्ये राती भोगून भोगून क्षीण जाहली आयुष्याची ज्योती तरीही वाटे मनास माझ्या नाव इथे होणार गेल्यानंतर दोन अश्रुही कोण तुला देणार - पुष्कराज

कधी सांज ढळत असताना ह्रदयात उतर तू माझ्या कधी चांदणं फुलत असताना ह्रदयात उतर तू माझ्या आल्यावर असा येशील की तू परत जावू नकोस राजा तू इथे नाहीस तरीही तू सोबत आहेस असंच वाटतं मला माझ्या प्रत्येक गोष्टीमध्ये जणू तूच आहेस रे लपलेला जेव्हापासून तुला ओळखते, आपलं मानलं आहे मी तुला माझं भोवताल, माझा देह सारं काही तूच व्यापून उरलेला आल्यावर असा येशील की तू परत जावू नकोस राजा कधी सांज ढळत असताना ह्रदयात उतर तू माझ्या कधी चांदणं फुलत असताना ह्रदयात उतर तू माझ्या रात्र अन् दिवसाचे श्वास माझे, जणू तुझेच आहेत सारे शपथ आयुष्याची, माझं आयुष्य आहे तुझी देणगी रे या एकाकी वाटचालीमध्ये तूच आहेस र