कविता

पांढरपेशी कविता क्षितीज खादी कुरतडताना इमारतींच्या गच्च्या फिरते वणवण ऊन खडीच्या रस्त्यांवरती कच्च्या मिचमिचणारा प्रकाश शहरी जागा चोवीस तास खिडकीमधल्या चंद्रालाही चाळीशीचा त्रास गंधभारला धूर झिरपतो हवेत जर्जर ओल्या मेंदू बुरसट, हृदये कोंदट हवेशीर पण खोल्या गणती नाही किती चिरडली झुरळे पायाखाली दरवाज्याच्या फटीत मेल्या असतील लाखो पाली चादर गुधडत लोळत पडली कळकट मळकट गादी फुटक्या फरश्या मोजत बसली चामखिळींची लादी शौचकूपांच्यासभोती फुलल्या उठवळ बागा कुंपणही मागत आहे त्याच्या हक्काची जागा जुनाट खुर्ची दुवे सांगते गतकाळाचे काही आजकालच्या प्लायवूडची ती पुण्याई नाही! दर्प सांगती अभिमानाने उच्छ्व

इवलिशी कळी दवांत निजली.. चिंबचिंब भिजली लाजेत थिजली... पाहूनी तिजला भ्रमर सावळा आळवित जाई राग आगळा.... प्रेम तिजवर जडले तयाचे नियम त्याने मोडले जगाचे... रूणझुण त्याची वेड लावती गंधित होई वेडी कळी ती.. लाल गुलाबी रंग कोठला केशरी अबोली अंतरी दाटला... फुलविण्या तिला झपाटला तो सुंदर फूल हे म्हणतो जो तो... राजकुमारी..ती. येई हासत फुलांस त्या मग नेई सोबत... भ्रमराची त्या मग प्रेमकहाणी फुला विना त्या झाली विराणी बागेमधूनी शोधित त्या फुला फिरतो वेडा भ्रमर एकला.. भ्रमर एकला.... - प्राजु.

जो दरवळायचा कधी तिच्या गंधानी तो भिजत राहतो आता माझ्या आसवांनी तिचा तो धुंद, मंद गंधही नाही तिचा तो हळुवार स्पर्शही नाही तिचा तो मधात भिजवलेला आवाजही नाही हुरहुर लावणारी, काळीज चिरणारी तिची ती नजरही नाही फक्त तिच्या आठवणींचे धागे जपत, माझ्यासारखा आरवार होतो, माझ्या आसवांत भिजत राहतो; तिचा रुमाल……. ती तोडून जाईल सगळे धागे तिचा गंधही उरणार नाही मागे तिला कळणार नाही माझी वेदना ती ऎकणार ही नाही माझे रडणे ती विसरुन जाईल शपथा वचने विसरुन माझ्या स्पर्शाची थरथर ती होईल त्याच्या स्पर्शासाठी आतुर माझ्यासारखा आरवार होईल, माझ्या आसवांत भिजत राहिल; तिचा रुमाल……. - मनिष

---

ही कविता आधी

ना शोधितो किनारा ना धुंडितो निवारा मी धुंद वादळाशी अविराम झुंजणारा चुंबावया नभाला झेपावतात लाटा उद्दाम कालियाचे शिर मीच ठेचणारा दर्या अथांग माझी टाकी गिळून नाव तेजाळ रत्नगुंफा तिमिरात शोधणारा आयाळ पिंजणारा झोंबे पिसाट वारा दुर्दम्य निश्चयाचे मी शीड रोवणारा धावून ये घनांची रणधुंद मत्त सेना मी नेत्र शंकराचा अंगार ओकणारा आभाळ फाडुनी ये बिजली कडाडणारी नी निग्रही ध्रुवाशी रणनाळ जोडणारा --अशोक गोडबोले, पनवेल.

माझ्या या मराठी सुनीताच्यापुढे त्याचा इंग्रजी अनुवाद दिला आहे. तिथे उपक्रमावर अनुवादाविषयी चर्चा चालू आहे, त्याचे उदाहरण माना पाहिजे असल्यास. हा परायत्त भावानुवाद आहे.

गातो जो पोवाडे बाजू घ्यावी त्याची असे सव्यसाची झाले बहू मागून लपुनी ध्येयास गाठावे भीष्मांना पाडावे धारातीर्थी इमान स्वार्थाशी इमान ध्येयाशी धरोनी हाताशी गीता सार माणसाचा जन्म हे भाग्य जीवाचे चाळे माकडाचे का रे बाबा? दुसर्‍याच्या जागी स्वतःला ठेवावे जगाला बघावे मग जरा हे एवढे कष्ट जो कोणी घेईल तयाचा जाईल वेळ फार म्हणून् म्हणावा हा एकच मंत्र हेच ए

भेगाळ जमिन उन्हाचा ताव पावसाला साकडं आतातरी धाव.. काळं कभिन्न मातीचं ढेकुळ भुकेलं जनावर तहानेनं व्याकुळ सुकलेली आसवं बधिर जाणिवा आगीचा डोंब पोटात वणवा सरीवर सर मातीत गारवा बेधुंद चातक

माझ्यापाशी सुरेख वारा आणि भोवती अक्षरधारा बोलायाचे कितीक आहे पण ओठातुन झिरपत नाही फुरफुरणारे बाहू माझे प्रचंड शक्ती आणि उसासे तोडायाचे बंधन जे जे आवेशातुन उतरत नाही थरथरणार्‍या स्वरात माझ्या कंपुन उठतिल भाव-भावना स्वच्छंदी गाण्यात परंतू तान मोकळी येतच नाही दहा दिशांच्या रिंगणातुनि क्षितीज सुद्धा उल्लंघिन मी एकवटाया सारे बळ परि मनगट ते सरसावत नाही रंग उषेचे हातामधुनि उधळित जाईन पानोपानी घेतो मी कुंचला तसा अन् विचार तेव्हा रंगत नाही मी वेडा आनंदासाठी धुंद मोकळ्या श्वासासाठी मन्मनात जे आता आहे अंतरातुनि बरसत नाही उगाच फिरतो पृथ्वीवरती शोधित जातो उजाड नाती मी माझ्याशी ठेऊन नाते माझ्याशीही बो

इथे आजकाल 'फॉल' (पानगळ) वर खूप कविता येत आहेत. म्हणून वाटले आपणही ही कविता प्रकाशित करावी.