कविता

असा गाफिल होऊन चालू नकोस हे बघ, फक्त रंग बदलतायेत माहितीये झाडांचे कसे पारे उडालेत वाटतं पार कायापालट झालाय असलं हे नेहमीचंच बरं-का चांगलं हिरवं भरलं रान असतांना रुसून सन्यासाची करायची सोंगं मिरवायचे जरा भगवे-तांबडे कपडे मग बर्फांचे फवारे लागले थंडीनी चांगली जरब आणली की येईल जरा डोकं ठिकाणावर हळूच चढेल पुन्हा खराखुरा रंग अरे सोंगं कधी टिकत नाहीत मी कधीच फसलो नाही, सांगतो तू ही जास्तं भाव देऊ नकोस त्याचं हे असं नेहमीचंच आहे...

तुझ्या एका शब्दासाठी

सखे........!
आज आपले काय बिनसले
प्रेमाला रंग चढेना,
भांडण आपले रंगेना !
कधी तरी मुक्याने हे बोलणारच होतो,
वेदनेला अश्रुत जाळणार होतो.
या शहरातून त्या शहरात,
माणसाच्या विचारांच्या वणव्यात,
त्या संस्थळावरुन या संस्थळावर,
मराठी शब्दांच्या भावविश्वात.
सखे ....!
तु एकदा ये !
आली तशी निघून जा,
मिसळपाववर 'दिलीप' लिहितो काय
उभ्या उभ्या वाचून जा !  

आमचे मनोगतीय मित्र श्री खोडसाळपंत यांनी अलिकडेच एक सुरेख गझल लिहिली आहे. गझल फारच छान आहे. आम्ही खोडसाळरावांचे प्रथमपासूनच फ्यान आहोत.

तो सलीम राजपुत्र मूळ मराठी गीतकारः अनिल भारती, संगीतः गजानन वाटवे, गायकः गजानन वाटवे प्रीतीची आसवे पत्थ्थरात पाझरली | तो सलीम राजपुत्र नर्तकी अनारकली || धृ || अनोळखी शिपाईगड्या एकदाच पाहिले | शूराच्या चरणावर मस्त हुस्न वाहिले || इष्काच्या दरबारी चांदरात बरसली | तो सलीम राजपुत्र नर्तकी अनारकली || १ || बंड करून उठली तलवार सलीमाची | राजनिष्ठ, राजबीज आस मोंगलांची || अकबरच्या न्यायकसोटीस प्रीत उतरली | तो सलीम राजपुत्र नर्तकी अनारकली || २ || ते शराबी नयन कधी कुणा नाही डरले | राजा वा रयतेला ना कधीच घाबरले || मिलनच्या वाटेवर भिंत जरी बांधली | तो सलीम राजपुत्र नर्तकी अनारकली

कोई लौटा दे मेरे मूळ हिंदी गीतकार: शैलेंद्र, संगीत: किशोरकुमार, गायक: किशोरकुमार चित्रपट: दूर गगन की छाँव में, साल: १९६४, भूमिका: किशोरकुमार, सुप्रिया चौधरी, अमितकुमार अलबेले दिन प्यारे, मेरे बिछड़े साथ सहारे | हाय! कहाँ गये, हाय! कहाँ गये || आँखो के उजियारे, मेरे सूनी रात के तारे | हाय!

एका कोल्ह्याने एकदा, आव आणला सिंहाचा केला निवाडा झिंगून, दारूबंदीच्या प्रश्नाचा त्याच्या वरलिया रंगा, भोळे भुलले अजाण गाती गोडवे ठेवून, सारी अक्कल गहाण तूच तारक आमुचा- बैल, टोणगे बोलती लोभी तुकड्याचे श्वान, मागे पुच्छ हलविती व्यवस्थापन कराया, झाला गडी उतावीळ शेत नांगराया घेई, जुना गंजलेला फाळ ढीग दगडगोट्यांचा, नुरे मूठभर माती एका दाण्याला महाग, झाली मोतियाची शेती तरी खुर्चीत बसोनी, करी पोकळ गर्जना पुढे लाचार हुजरे, फक्त डोलविती माना हाती धरून माकडे, म्हणे तरेन सागर कुठे पगारी चाकर, कुठे राजा रघुवीर दोष दुसर्‍याना देई, पराभवात दारूण लाथा खाऊन शोधाया, निघे दुसरे कुरण चला माकडेच झालो, नाह