आज खूप दिसांनी पुन्हा त्या वास्तूत आलु, पडक्या पांढरीच्या इटा बघून काळूखात त्या हरवून गेलू !! माती सारता हातांनी डोळं उघडं निर्जीव धूड, नवलाईत सगळं डोळं वासं झोपल्याचं त्यात गूढ !! वाटतंय राहून राहून मना माती कृतघ्न नसावी झाली, आखीरपर्यंत आसंल थरथरली जरी शेजाऱ्यांनी मान ढाळली !! या मातीतच वलावा उभारा त्यावर निर्धास्त सोडला पसारा, दोन चिमुकली फळे संसारा झोपली गार ओढून ढिगारा !! दैव घालाच तिथं वास्तूचं काय ? बायको मुलांसंगती कारभारी जाय, पर मी आकारल्या मातीला वाटलं असावं समद्यासोबत माझा हात धरायचा नाय !! डोळ्यांतल्या पाण्याबरोबर पांढरी माय चमकत हुती, पाणी साचल्या डवंग्यात मातुर पानकणसं तुरय

छोट्याशा या जगात माझ्या तू खूप मोठी कामगिरी केलीस मी जरा थोडं अजून जगावं म्हणून स्वतः झिजुन झिजुन मेलीस माझा हट्ट पुरवत आलीस नेहमी सगळी कामं पाठी टाकून सलगी केलीस माझ्याशी तू विश्वास ठेवलास डोळे झाकून ऐश-आरामात जगायची सवय होती, शून्य विकास फक्त विलास वाईट दिवस आल्यावर बिथरलो तेव्हा फक्त तूच आधार दिलास भावनिक ब्लॅकमेल करुन मी तुझ्याकडून घेतलं स्वतःला आंजारून गोंजारून तू दिलेला मैत्रीचा हात पकडून चान्सही मारला प्रेमाचा मी चोरून खरंय की मी खोटं बोलत आलोय खोटं बोलून मी खरंच खोटारडा झालोय पण एक खरी गोष्ट तुला सांगू पाहतोय तुझ्यावरच्या प्रेमात अगदी बुडून निघालोय कंटाळलोय मी दूरून प्रेम करून मला