पहाटे डोळे खुलले पाहतो जग हे निजले पान निद्रेत गळले पर्ण दवबिंदूंनी भिजले उमलत्या कळ्यांचा मुजरा उमेदीचा नवा चेहरा उजळवितो चराचरा उगवलास तू भास्करा का असा बसलास पाहात? कसा गेलास सोडून साथ? कुठे होतास अवघी रात? का सोडलंस मला नरकात? काल भाच्याने तोंड काळं केलं काळोखात अमावास्येच्या नेलं किती हे मन विषण्ण केलं कुठेतरी भरकटत गेलं पडझड होते जाता तू पण आलायस परत आता तू पृथ्वीचा थोरला भ्राता तू प्रकाशाचा खरा दाता तू दिपेंद्रा कशी रे तुझी लहर दिवस येतोय जरा डोईवर दिसशी तू होताना प्रखर दिनकरा क्रोध हा आवर ममता तुझी जादूयी खरी मावळतीच्या सुखद सरी माया करुनी ही मजवरी माझ्यासमोर गेलास घरी

एक डाव माह्या सपनात श्रीदेवी आली. म्हने काळजी नोको करु तुले भेटनार हाये पैसेवाली. आंग पाय धुऊन दुसर्‍याच दिवशी मोहीम चालु केली. पन घराच्या बाहेर निंघाल्या बरोबर, घरचीच मांजर आडवी गेली. बस स्टँड वर ऊभा होतो तं, आल्या जींसवाल्या. म्या केसातुन हात फीरवला तं फिदीफिदी हासुन गेल्या. मनात म्हनलं आपन साली कारवालीच पाहाव. लगन करुन तिच्यासंग मंग भल्ली ऐश कराव. कार थांबवाले एकीची, हात पुढं केला. तं समोरुन येनार्‍या मानसानं, हातात रुपया टाकला. म्हने धडधाकट असुन भीक मांगाची लाज नाही वाटत काय तुले? म्हटलं, तु काय भिकारी समजला काय बे मले? मांगं पलटुन पाह्यलं तं एक कार येऊन थांबली. अनं तिच्यातली पोरगी मलेच