कविता

तु काढलेल्या माझ्या चित्रांवर सही नको करु... मला त्या कॅनव्हास ला जखमी केल्यासारखे वाटते... तुला सही करण्याची गरज नाही... जर सही हि एकमेव असते तर, तु चित्र काढताना्च त्या चित्रावर तुझी सही झालेली असते... जर फारच वाटत असेल तर, रंगात बुडवलेला तुझा अंगठा लाव त्या चित्रावर... मी जपुन ठेवेन ते चित्र... आणि जेंव्हा केंव्हा तुझी आठवण येईल, तेंव्हा अलगद ठेवुन देईल माझा अंगठा, तुझ्या अंगठ्यावर...

चालणारा, दुचाकीस्वार, चार चाकी चालवणारा ह्यांचे स्वगत : पुढे मागे करत करत रस्ता कसाबसा मी ओलांडला "काय मेले गाडीवाले चालवतात" असा विचार मनास चाटून गेला फूटपाथ वरून चालणं देखील झालंय भलतच मुश्किल काही भरवसा नाही; त्यावरूनही ही लोकं गाड्या हाकतील हे मोठे गाडीवाले करतात भलताच माज असे रस्ते आडवून गाड्या चालवतात जणू काही ह्यांचच आहे राज आम्हा गरिब दुचाकीस्वारांना अगदी कोपर्यात घालतात पावसाळा असला तर विचारयलाच नको; सर्रास चिख्खल उडवून जातात ह्या दुचाकीवाल्यांना चालवण्याची अजीबात नाही शिस्त लेन न पाळणार्यांचा तर परवानाच केला पाहिजे जप्त रस्यावर चालणारे तर बागेत असल्यासारखे फिरत असतात कुठे कुठे आणि

एक महाभयंकर जात खरे पाहता, "जात" हा शब्द दर्शवितॊ ते वर्गीकरण. जसे की सजीवांमध्ये - प्राणी, पक्षी, माणूस, वनस्पती वगैरे. यामध्येही अनेक पोट जाती असू शकतात जसे की, शिकार करणारे प्राणी, शाकाहारी वगैरे. माणसाने हि आपापल्या जाती बनविल्या. माणसाच्या जाती मुख्यत: त्याचे स्थळ, तो करतॊ ते काम, त्यानुसार रहाणीमान दर्शविण्यासाठीच होता. पण या जातीचा चुकिचा अर्थ ज्यांनी पसरविला, वाढवला व पॊसला ती एक महाभयंकर जात आहे.

स्वप्नांचा मागोवा घेत मी निघालोय प्रवासाला ती सत्यात उतरवण्यासाठी. .. मोठं व्हायचंय मला अंधारावर मात करता येईल विचार आहेत डोक्यात बघू या, काय होतंय छोटासाच कंदील हातात योजने योजने दुरचा प्रवास दोनच पावलं दिसतात पण, ती पुढे टाकली कि रस्ता येतो आवाक्यात जवळची पुंजी थोडी त्यावरही करीन मात कष्ट करुन अजून मिळवीन आहे तेवढी ताकद मनगटात फिरताना जगाच्या बाजारात अनुभव खूप मिळेल काय चालते, चालंत नाही जागेवरतीच कळेल फुकटाच्या घबाडाचं मला काय पडलंय अनुभवाच्या शिदोरीतच माझं नशीब दडलंय

आई .. मिटलेला श्वास.. (१-१२) - http://www.misalpav.com/node/17166 आई ... १३ : आसवांची कोरीव लेणी ढगभरल्या आसमंतात दाटलेली आठवण तुझी ओल्या नयनात उभी आसवांची कोरीव लेणी हृद्यावर उमटलेला तव विचारसण मेघकल्लोळात उमटे मायेचा हंबर शुभ्रधारा.. गंधवारा रोमांचीत देह सारा वलयांकित तेजोमय आई..

फुलतात प्रीतवेडे; प्राजक्त भावनांचे नातेच गोतवेडे; आसक्त श्रावणाचे आतूर श्वास भोळा; वारा उरी धपापे आकाश भारओले; रानी मयूर नाचे संकेत हा कशाचा ? ओळीत शब्दकोडे ! संवाद वा स्वरांचा ? हृदयास गीत छेडे !! गेले सरून जे जे; सारे उधाण त्याचे अंगण भरून भारे; कोरीव चंदनाचे ........................अज्ञात

संसाराची सप्तपदी मी धरून हाता तुझ्या चालले ; वाट बिकट - ना मजला कळले मुक्कामी मी कशी पोचले ! भाजलेल्या मी पोळीचा नकाशा कधी गोल नसे, कौतुकाची छान कशी रे त्याला दाद तुझीच असे ! उत्साहाने केलेली मी भाजी शिजलेलीच नसे- चेहऱ्यावरी भाव तरी तव आनंदी का खास दिसे ! अर्धाकच्चा पाणीदार तो खडेयुक्त जरि भात असे - मुखातुनी पण तुझ्या कशी ती ' वा वा ' ची तान वसे ! तुझ्या पावलावरी ठेवुनी पाऊल मी चालत आहे - अर्धांगी मी पूर्ण तरी गमक साथ रे तुझीच आहे !

आज निजूनि उठलो अन जाणवले स्पष्ट दिसत नाही जवळचेच दिसते आहे फक्त नि लांब चे कळतच नाही जवळच ठेवलेली वही, पेन, घड्याळ वर्तमान पत्र आजचे सर्व काही दिसते आहे, पण उद्याचा अंक काही दिसत नाही! नेमके काय घडले आहे कळंत नाहि मज सकुंचित नजर झाली माझी कि आकुंचल्या जवळील गोष्टी!!