कविता

जगणे अवघड होऊन बसले आहे काही नाही तरी काहीतरी हवे आहे घरावरचे निळे आभाळ चंद्र चांदण्या नि काय नि काय सगळे डकवून ठेवले आहे कधी कोसळेल हे आभाळ कुणास ठाऊक ...? सगळेच अवघड होऊन बसले आहे हे ...

काल मी हिंदी-मराठी एकत्र असलेले गीत लिहीले. ते लिहीत असतांना एक प्रयोग करावा म्हणून मी त्याच अनूषंगाचे हिंदी, इंग्रजी व मराठी गीत वेगवेगळे लिहीले.

माझ्यात खोलवर पोहचायचे सगळेच दरवाजे बंद, सगळ्याच वाटा बंद, पण माझा कोश आणि मी दोघेही वाट बघतोय, माझ्या माणसांची ... तुम्हाला सापडेल अशी एखादी चोरवाट, अतिशय खोल जाणारी अगदी माझ्यातल्या "मी" पर्यंत... पण हो मनापासून मला भेटायची ओढ, माझ्यापर्यंत पोहोचायची इच्छा असणाऱ्यासाठीच, अशा चोरवाटा, "जाणून बुजून ठेवलेल्या चोरवाटा !!!" वरून जरी वाटत असेल "मी" उथळ पण माझ्या तळाशी पोहोचणे तेवढेच कठीण कारण माझे खोलपण असेच फसवे अन उथळ उथळ...

जगावेगळे विश्व कवीचे अक्षरांसवे खोड्या करता - चिमटे काढी वा गुदगुल्या सराईतपण हाती येता ! जे ना दिसते कधी रवीला - म्हणे नेमके कवीस दिसते पाताळातुन थेट अंबरी - कवी - भरारी चालू असते ! बालपणी वा जरठपणी , खरडावी लेखणी वाटते ! परी लेखणी हाती असता कवीमनीं का खंत दाटते ! जुळवू कैसे यमकाला मी ! व्याकरणाला मनात भीता , गण - वृत्ता मी कसे ओळखू - काव्य - प्रचूती वाढवि चिंता ! अ - रसिका पहिले वंदावे - कवितेचे ते बोट धरावे , टीकाकारा मुळी न भ्यावे स्वानंदास्तव मस्त लिहावे !!

- जाने १९७९ निरलस प्रेमे रमवी मज तू तव सन्निध अये नूमवि भरोनी वाहो घट प्रेमाचे सदासर्वदा हे नूमवि मन्मातेपरि निज प्रेमाने टाकिसी भारूनी हे नूमवि यास्तव मज ह्या तव वास्तूचे बहूत प्रलोभन हे नूमवि मन्बंधूंचे लालनपालन केले हो या नूमवीने प्रणमुनी गातो गौरव आता या नूमवीचा प्रेमाने रम्य काल तो बहूमोलाचा आता मी त्या आठवितो तव प्रेमाचे दवबिंदू हे नयनातून मी साठवितो गौरव गाता उच्च स्वरांनी गगन मंडले दुमदुमती ती ही नूमवि अजुनीही रिझवी भासे मजला नवी नवी अतुल अपूर्व पराक्रमाने जगूनी जगती मानाने हे नूमवि तुज मिरवू आम्ही गाजवू ही ती दिग्गगने तव वैभवी जी विभा विमलतम ज्या विभूतीनी पसरविली त्या तेज

सावध व्हावे हे जनताजन मळभटं सारी द्यावी झटकून सावध व्हावे हे जनताजन ....॥१॥ कुणी फ़ुकाने लाटती पापड कुणी झोपला ओढुनी झापड मुखा कुणी तो कुलूप ठोकुनी चिडीचिप झाला मूग गिळून ....॥२॥ आग लागुनी जळता तरूवर म्हणती आहे मम घर दूरवर सोकाविती मग कोल्हे-दांडगे आणिक पिती रक्त पिळून ....॥३॥ किमान थोडा लगाम खेचा नांगी धरुनी त्यांची ठेचा झोपेचे हे सोंग फ़ेकूनी अभय पहा तू डोळे उघडून ....॥४॥ गंगाधर मुटे .................................................

जीवणाच्या भावगर्दित मेहमान अस्तित्व माझे बसू कसा पंक्तीत तुमच्या, बदनाम अस्तित्व माझे निसर्गाच्या चक्रात अडकले सूर्य,चंद्र,तारे भावनांच्या बाजारात, बंदिवान अस्तित्व माझे घायाळ नजर शोधती, ओळखीच्या खानाखुना आसवांच्या गावात, गुमनाम अस्तित्व माझे माणसांच्या कल्लोळात हरविले मनाचे स्वैर बंध भासांच्या ताटव्यात, सुनसान अस्तित्व माझे सुगंधाच्या मायाजाळात अडकली फ़ुलपाखरे झुगारले नभाला असे, बेगुमान अस्तित्व माझे रात्रीस, सांजवेळी साद घालतो जख्मी सूर्य झाकोळले अंधारात, दीपमान अस्तित्व माझे छप्परविरहीत घरट्यात उभ्या असंख्य भिंती नभांकणात विखुरले, बेभान अस्तित्व माझे स्वरविरहीत शब्दांचे उठते निशब्द

प्रार्थनेचे सूर येतात दूरवरून लांबून ..पहाडातून किती नि कसे छान वाटते हिरव्या माळरानावरून तरंगत येतात ते दैवी सूर मन कसे शांत नि शांत होते बघा एकदा अनुभवून पाखरांचा स्वर त्यांचा वावर झाडाचे असणे फुलणे निळ्या निळ्या डोंगरावरून येणारी झुळूक ही सगळीच प्रार्थनेची टिंबे,उदगारचिन्हे ,वेलांट्या नि मात्रा नि कडवी मन जाते हरवून बघा एकदा अनुभवून हिरव्या मैदानावचे गुरांचे चरणारे कळप ती शांत नागमोडी नदी पाखरांचे आवाज फुलपाखरांचे फुलाभोवती गिरकत राहणे हेपण असतात प्रार्थनेचे सूर बघा एकदा अनुभवून देवाजवळचा दिवा समयी ..निरांजन त्याचा मंद प्रकाश किती पवित्र वाटतो घ्या मन