कविता

सार्या उदास वाटा कापीत चाललो मी, होऊन मेघ काळा शापीत चाललो मी झाले उन्हाळे अनेक, ओसाड उदास राने ओल्या अधीर धारा कुरवाळीत चाललो मी श्रुंगार झडून गेला, गर्भगळीत निस्तेज वृक्ष पानगळीत श्वास गुंतलेला शोधीत चाललो मी झाले आप्त ही परके, उदास विराण घरटे दाहक अंतरातला दूरावा तोडीत चाललो मी पसरला गहिरा अंधार, झाकोळला आसमंत दिशाहीन प्रवासात वाहवत चाललो मी ------ गणेशा

मंडळी, या कवितेला नाव सुचत नाहीये किंवा जे सुचलेय ते रुचत नाहीये. मदत कराल प्लीज ? तिने चांगलाच धरला हट्ट.... म्हणाली, कसही कर आणि दे मला.. तुझ्या टपोर अक्षरमोत्यांची भेट.. युगं उलटलीत त्यांना बघून.. भकासलेल्या डोळ्यांत साठवून मिरवेन त्यांना दागिन्यासारखे, मग डोळेही माझे चमकतील बघ एका वेगळ्याच तेजाने.. ..... ....... त्यालाही आणायचेच होते परत तिच्या डोळ्यातील हरवलेले ते झळाळ-क्षण.. मनातील सर्व भावभावनांना गुंफित अक्षरमोत्यात त्यानेही मग उधळून दिले.. त्याच्याकडे होते-नव्हते ते सगळे.. कोणा-कोणालाच कळले नाही, हे प्रेम त्यांचे जगावेगळे !!

पाठीला बाक, पोटाचा घेर बायको यायच्या आधी, काढून घेतो केर | पगाराचे पाकीट, जन्माची ठेव सत्यधर्म हाच आहे माझा देव || पण काय करू, लक्ष सारखे जाते शेजारणीकडे| आहो, माहीत आहे हो म्हणतात कुत्र्याचे शेपूट, वाकडे ते वाकडे|| लाडका पोर, माझ्या जीवाला घोर उद्योग पाहून वाटे, बरा फाशीचा दोर | परीक्षा, नोकरी - नस्से याच्या गावी, बाय डॅड, हाय मॉम फिरवीत म्हणतो चावी || सरळ सरळ रस्ते दिसती याला वाकडे | आहो, तरी बरं म्हणे कुत्र्याचे शेपूट, वाकडे ते वाकडे || ओढणी मॅचिंग, मॅचिंग चप्पल आधी जाते मंडळात, मग देवळात चक्कर | बाराचा मॅटीनी, सहाची भिशी गाठताना जीव मेटाकुटी येई || कधी वाटे, पुरे आता सोड

गंधवार्ता दोर गळ्यात लटकवून बाप झुलतोय झाडावर माय निपचित पडलीय हृदय फाटता धरतीवर बाळ खिदळतंय मनीसंगे मिशा तिच्या धरता-धरता नाही जराही त्याला कसलीsssचं गंधवार्ता . . . . . गंगाधर मुटे ...................................

कल्पेश इसई.(एप्रिल २०००) शाळेच्या काळातली..... शाळेतल्या एकाच बेन्च्वर बसण्यासाठी भान्डण करणारे... तर.. मधल्या सुटिमध्ये आम्बट लोणच्यालाही गोड चव आणणारेही ..तेच हे मित्र सरान्ना मुद्दामुन नाव सान्गणारे ... तर..मार बसु नये म्हणुन त्यान्च्याच समोर खोटे बोलणारेही ....तेच हे मित्र सरान्नी प्रश्न विचारल्यावर घाबरवणारे.. तर्..परिक्षेच्यावेळी येत नसलेले उत्तर सान्ग्ण्यासाठी इशारे करणारेही ....तेच हे मित्र कधिच विश्वास नाहि ठेवावा असे वाटणारे.. पण..

खवळलेला समुद्र... उत्थुन्ग अशा लाटा.. पण ...पण शान्त का किनारा...!!!!! स्वच्छ स्वच्छ हा प्रकाश ... सुन्दर असा चन्द्र... मग ...मग का हिरमुसल्या चान्द्ण्या...!!!! कळपा कळपात फिरणारे हे बगळे.... पण ...पण का गरुड हा एकटा...!!!! कोसळणारा पाऊस.. चिम्ब भिजलेले मन ... पण ...पण तरिही कोरडेच का आपण...!!!! विचारान्गत झालेले हे मन... गडबड्लेले हे मन.... पण...पण का मुक हे बोलणे...!!!!! ..................................................................कल्पेश इसई (२१ फेब्रुवारी २००५)

नाही ...नाही म्हणायचेच होते तुला .. तर हसुनच का बोलली नाहीस.... दुर...दुरच जायचे होते जर तुला ... निरोप का घेउन गेली नाहीस.. तुला साथ नव्हती द्यायची जरी... सवली तरी सोडुन गेली असतीस... मनातुन निघायचेच होते जर तुला.. मनात खोलवर का गेलीस.. अलगदच निघुन गेली असतीस... तुझ्या आठवणी ओसरायला जन्मच अपुरा पडेल.. पण नविन आठवणी करायला तुच आता नसेन... नको नको येऊ समोर कधी सय्यम माझा सुटेल.. कितीही म्हटले तरी तुझ्या १ झलकसाठी मन हे तरसेल... गहिरे हे बोल... घुमसट्लेले हे मन... विचारव्नत हा कवि... पण तरिही...पण तरिही ....का अपुर्ण ही कविता............... कल्पेश इसई..(१४ जानेवारी २००५)