कविता

एक होता काऊ एक होती चिऊ काऊचं घर होतं मेणाचं चिऊचं घर होतं शेणाचं एकदा काय झालं, जोराचा वारा आला चिऊचं घर उडून गेलं चिऊ आली काऊकडे तिला वाटलं, तो आपलं ऐकून घेईल त्याचं घर एवढं मोठं, त्यात जागा देईल काऊदादा काऊदादा दार उघड ""नको, माझं घर लहान आहे'' काऊदादा काऊदादा दार उघड" "नको, माझं घर खराब होईल'' काऊदादा काऊदादा दार उघड ""नको, माझे कपडे खराब होतील'' काऊदादा काऊदादा दार उघड ""नको, मला जायला उशीर होईल'' ""असं काय रे करतोस? माझं घर वाहून गेलंय. सगळे छळतील. टोचतील, त्रास देतील. तू मला घरी घे; दाणे दे, पाणी दे. जरा वेळाने बरी होईन.

कुणी झुपके-दार, कुणाची लवलवती देखणी कुणी केसांचे दोर, मिरविती झुलती केरसुणी गर्वाने शेपूट उचलती रांपावर मखडुनी सौष्ठवाचे करीती प्रदर्शन प्रेक्षकास पाहुनी “शेवटची एन्ट्री येऊद्या” घोषणा ती ऐकुनी घट्ट भुवरी खिळून राही श्वान पाय रुतवुनी साखळी खेचित आणी मालक तरीही ओढूनी हाय, दिले की चुचकारोनी रांपावर सोडुनी जिथे सोडले तिथेच राही, मान जरा झुकवूनी परी प्रयत्ने मध्यावरती आणिले परिक्षकांनी पाहतसे बसलेल्या लोकां, धीर जरासा करुनी दाद येतसे टाळीभरली, जमलेल्यांच्या कडूनी क्षणात कळले आपण सुंदर, कडकडाट ऐकोनी जरी टाकले अपुले शेपूट छाटून मालकानी उगा चिडविती बाकी कुत्री, बांड्या संबोधुनी पळत नाही मी त्य

3

आई..मिटलेला श्वास - २ ... http://www.misalpav.com/node/15014 पार्श्वभुमी: मळकट पायवाट .. गावाला दूर गेल्यावर ही तेथील प्रत्येक गोष्टींमध्ये आपल्या आई बद्दलच्या दाटुन आलेल्या भावनांच्या या पारंब्या ते वडाचे झाड वाळके दोरा बोहताली करकच्च स्वप्नझुल्यांच्या पारंब्या ओस भावना दाटलेल्या भरगच्च आकाशात किंचाळते वीज सुनसान मी भयभीत स्मरणात तुझीया संपते खोल हुंदक्यांची रात रस्त्यात उभे वारुळ मनाचे उडलेले डाग स्वप्नपारंब्या खाली निजते माझे विचारगाव ----- शब्दमेघ

पार्‍श्वभुमी:हिरो मोठ्या संकटात आहे. तो मनाला प्रश्न विचारतो. कोरस म्हणजे त्याचे +ve मनच आहे. (एक दुसराही विचार असा करता येईल:- रस्ता=जिवन, चालणे=जिवन जगणे, थांबणे= मृत्यू )

कितीही रात्री जागल्या तरी पौर्णिमेच्या चंद्राला तोड नाही आणि प्रेमात हरलेल्याला तर कोजागिरीची बासुंदीही गोड नाही

या शब्दांच्या मागे नसते पुढेही नसते आतही नसते काही कोण कुठला वेडा सर्किट का ते टंकीत राही? खाज जीवाची शब्द निपजवी अर्थ भोगण्या सच्चा अर्थाचा बापूस टंकतो तो-तो राही कच्चा कसे काय की माहित नाही नकार उरतो सच्चा नकार घेतो हो ही नाही कुशीत अपुल्या बच्चा (प्राचिन कवि ) यशवंतकुलकर्णी

आंब्याच्या झाडाले वांगे : नागपुरी तडका माणसावाणी निती सोडून वृक्ष वागत नाही म्हणून आंब्याच्या झाडाले वांगे लागत नाही ....! अवर्षण येवो किंवा सोसाट्याचे वादळ बहर आणि मोहर कधी त्याचे थांबत नाही ....! पाने देतो, फ़ळे देतो आणि देतो छाया बदल्यामधी घूटभर पाणी मागत नाही ....! कोकीळ येवो, माकड येवो किंवा येवो घुबड फ़ांदीवरती बसू देतो, भेद मानत नाही ....! मकानाले लाकूड देतो, सयपाकाले सरपण कुर्‍हाडीले दांडा देतो, वैरी जाणत नाही ....! सद्‍गुणाचे सामर्थ्य अभय त्याले कळे जरी ग्रंथ, पुराणे वा पुस्तक वाचत नाही ....! गंगाधर मुटे .........

आई..मिटलेला श्वास -१ http://www.misalpav.com/node/14964 पार्श्वभुमी: कातरवेळी अंधाराकडे झुकलेले नभ आणी त्या वेळेस आठवणींच्या झोक्यावर आसवांची शब्दांध रात्र श्वासधागे कशे उसवत आहे हे वर्णन तळ्याचे नीर दर्पण | विखुरले नभांकण | वाळलेले नक्षीपर्ण | तरंगीत || ढळलेली सांजसंध्या | निजलेले सूर्यपक्षी | स्वप्नफ़ुले जागलेली | सुगंधीत || धरणीची ग्लान झोप | तार्‍यांचे सूरेल गीत | उसवले श्वासधागे | अंतरात || छतावर रातवैरी | तेवलेला ह्रदयदीप | शब्दांध झाली आसवे | आठवात || ----- शब्दमेघ