कविता

प्रेरणा - प्राजु यांची शुभेच्छापर कविता 'पुन्हा दिवाळी'. वळवळती त्या जिभा, गुलाबी कट्ट्यावरती संध्याकाळी चुगल्या, लफडी, गॉसिपमधुनी मुक्त चालु दे पुन्हा टवाळी कुणी कुणाच्या खोलीमधुनी.. ओल्या नवथर सोनसकाळी सलज्ज लपुनी आले निघुनी, विचारते बघ पुन्हा टवाळी सजून जाती तरुणी काही, रंग रंगुनी कॉस्मेटिक्सनी शिट्या मारुनी, गाणी म्हणुनी, हसत चालु दे पुन्हा टवाळी मिसळपावची लज्जत ऐसी, झणझण तर्री जिव्हा जाळी आणि चहाचा दरवळ न्यारा, घेउन येतो पुन्हा टवाळी हास्य-विनोदी झरा वाहु दे, परमेशा!

मूळ गीत: सूर तेच छेडिता मूळ गीत एका प्रियकरानं प्रेयसीसाठी म्हटलेलं आहे. गमंत अशी असते की बहुतांशी लोकांची प्रेयसी जेव्हा सुटते, तेव्हा त्यांना सिगारेट ही नवी प्रेयसी हमखास मिळत असते. या कल्पनेवर या गाण्याचे शब्द सहज इकडे तिकडे ठेऊन पाहिले आणि तयार झालं धूर तोच काढीता...

आज तुच माझा आधार आहे ज्या आधाराला तुझ्या प्रितीची धार आहे डोक्यावर असला जरी काळजीन्चा भार आठवण होता तुझी जातो पळून सारा आजार जात असता जोडी समोरुनी फुलपाखरान्ची आठवण येते तुझ्या सन्गतीची अम्रुताहुनी गोड तुझ्या प्रितीची तू केले आहे माझ्या हृदयात पक्के स्थान म्हणूनी हरपले माझेही देहभान तुला आहे माझ्या प्रितीची जान म्हणुनच आहे माझ्या जगण्यात शान.

आई .. मिटलेला श्वास .. ४ http://www.misalpav.com/node/15170 पार्श्वभुमी : घरामध्ये वावरताना .. घरातील प्रत्येक गोष्टीकडे पाहताना त्या वस्तु ही आपापल्या पद्धतीने आपल्या दु:खात सामील होत आहेत असा भास कवितेतील नायकाला होतो ..

माझ्या वहीवरल्या अर्ध्यातच वाट हरवलेल्या काही कविता, कधी कधी भांडण उकरून काढतात माझ्याशी ... तुझ्यामुळेच आम्ही हरवलो, आता कळत नाहीये... जायचे कुठे ? अन थांबायचे कुठे ? त्यांची समजूत घालण्याकरता मग मी शोधतो अजून एखादी ओळ .. अन त्यांना मुक्कामाला पोहोचावायाच्या नादात मात्र .. मी स्वतःच हरवतो ...

दोन जिवाची घालमेल निस्तेज सन्साराची तीन दगडी चुल मान्डण्यासाठी १० बाय १० चे खुराडे जगण्या मरण्याच्या आणाभाका खान्यासाठी पालिकेच्या नळाची थेम्ब थेम्ब धार सारा सन्सार धूवून जिवाची तहान भागविण्यासाठी सरकारचे अधीक्रुत दुकान उच्चत्तम निक्रुष्ट दर्जाच्या धान्यासाठी जिवाच्या करमणुकीची प्रसारमाध्यमे ऐकुन किटतात कान अन धिजतात डोळे कारण त्यात जाहिराती असतात बैलान्च्या अन बातम्या असतात महाबैलान्च्या महाबैल रवन्थ न करता पचवतो कोटीकोटी अन त्याच सत्यकथ्येची रवन्थ करत आपण जळतो घडोघडी महाबैलान्नी गिळ्लेल्या पेन्डीचा एक दिवस जनता करेल हिशोब कारण सामान्य जनता ही गाय आहे ह्या सार्‍या बैला-महाबैला

तुझे रूप साधे किती गोजिरे रे तुला लोचनी साठवू साजिरे रे असावा जसा वाटतो तू तसा रे धनी - निर्धनी दर्शना येती सारे ।१। जिथे जाउ साई तिथे ती असावी सुखी सावली सोबतीला असावी कुठेही कधीही कशीही दिसावी तुझी मूर्ति साधीच नयनी ठसावी ।२। न गर्वात , सर्वात मिसळून राही न जाती , न धर्मात गुंतून राही गरीबात रावात देवास पाही असा देव साईविना कोणि नाही ।३। धना - कांचनाचा भुकेला न साई न लोभास मोहास स्वाधीन होई जयांना कळेना कसा देव साई तयांना कळू दे असा देव साई ।४। ’ सबूरी नि श्रध्दा ’ - शिकवण न स्मरणी मनीं अंधश्रध्दा - फळाची दिवाणी जमेना कुणाला फकीरी रहाणी रुचेना कुणाला सदाचार वाणी ।५। चढाओढ परदेशवारीत कोण

आई.. मिटलेला श्वास ३ - http://www.misalpav.com/node/15127 पार्श्वभुमी : दारातील रांगोळी ही काही तरी स्मरणांचे टीपके बोलते आहे, आणी संध्या समयी जीवन सूर्य क्षितिजापल्याड गेलेला पाहुन स्वताचे वलयांकीत जीवन ही व्यर्थ वाटणारा हा नायक .. उंबर्‍यावर सांजसमयी मन माझे रडते आई पाणावलेली आर्त रांगोळी तुझेच स्मरणगीत गाई सूर्यबिंबावीन क्षितिजी किरणांचा मखर ओस जीवनदेव्हार्‍यात आई देवत्वाची जागाच रिक्त --------- शब्दमेघ