कविता

3

अरुंधती ची म्हातारपणाची प्रार्थना वाचली आणि दै. सकाळ ४/४/२०१० मधे आलेली कविता देशोदेशीच्या सदरात कॉन्स्टंटाईन पी कवाफी या ग्रीक कवि ची म्हातारा ही कविता आठवली.

झुरळाने मिशा फेंदारुन एकदा कविता करायचे ठरवले.. बिळात बिळात मिशा टाकुन. नुसते विषय हुडकले.. त्याला विषय मिळाले खुप पण सुचली नाही कविता.. अहो,कविता फक्त करता येते.. दाढी खाजवता खाजवता.. एकदा झुरळाला कशीबशी एक कविता सुचली.. मिशामिशा फेंदारुन त्याने झुरळीसमोर वाचली.. झुरळी म्हणाली त्याला.. काय पण हुरळलाय गडी.. अहो...जरा सबुरीने... कविता केलीये..आता तुम्हाला फुटेल दाढी.. दाढीवालं झुरळ..म्हणताच.. झुरळ दचकलं जाम .. आपल्या मिशाच बर्या बुवा.. कविता करणे आपले नाही काम..

भाग ७ : http://www.misalpav.com/node/15457 पार्श्वभुमी : लहानपणी आई बरोबर शेता मध्ये येणारा नायक, बांधावर बसुन हरबरा खाताना समोरच्या पाखरांना आवाज देवुन उडवुन लावतानाचा नायक आणि नंतर आई नसताना पुन्हा शेतात आल्यावर व्याकुळणारा नायक .. बस्स शेतात बसलो असता बांधावर भासांची टोळी आठवणींच्या दाण्यांची फाटकी माझी झोळी मन होउन पाखरु मायेचा शोधते घास नभी थकलेला चांद केविलवाणा विराण प्रवास आठवांच्या धुळसर वाटेवर मनपक्षी माखले सारे शेतात बसता आठवे मायेचे तुटलेले धागेदोरे -------- शब्दमेघ

तुझा वाढदिवस नि माझा हात फक्त आशीर्वादासाठी अगदी मनापासून . आतून मनाच्या गाभार्यातून कारण तुझ्या आठवणीने माझ्या झाडना फुटतो मोहर नि फुले फुलतात सुवासाची तुझ्या आठवणींचा गंध पसारतो दूरवर त्याने धुंदावून जाते माझेच मन मी नसलो जरी जवळ तरी असतो सतत जवळ आठवणीच्या मोह्ळाला झोंबून असतात मधमाश्या तसाच मी देखील तुमच्या आठवणीत असतो हरवलेला तुझे बालपण ....!, तुझे तरुणपण ...!! तुझा तो विमान प्रवास तू निघताना माझे भरून आलेले डोळे .. तू आल्यावर आपण एकमेकाला मारलेली मिठी अमेरिकेहून तू आल्यावर केवढा वाटलास मला गोरा तुझा वाढदिवस नि माझा हात फक्त आशीर्वादासाठी मनापासून आतून ....!

जरी व्यक्त होती मनी आर्त गाणी.. तुला ना कळे लोचनांची कहाणी.. नदी-सागराची घडे भेट साधी.. तरी, अंतरी, छेडते सूर आधी! शब्दांविना बोलते मूकवाणी.. तुला ना कळे लोचनांची कहाणी.. कधी भासती, भास झाले खरे हे! कधी श्वास माझा उगा अडखळे रे!! सुखाची दरी, ही अशी जीवघेणी.. तुला ना कळे लोचनांची कहाणी.. नको रे असा दूर जाऊ सख्या तू.. सुगंधाविना मोगरा पोरका तू.. सांगू कसे, का फुले - रातराणी!! तुला ना कळे लोचनांची कहाणी.. शुभम्

कितीतरी उन्हाळे पावसाळे उलटून गेले शरीराने खूप भोग घेतले भोगून सुख दुख घेतले पचवून पण आता नाही सहन होत त्याला ह्या ऋतूंचे बहाणे नाही सहन होत ह्या शरीराला आता हे बदल थकून गेलेत त्याचे गात्र नि गात्र गंजून गेलेत ह्या सांध्याच्या बिजागर्या कुरकुरतोय सांधा नि सांधा नेत्र लागलेत पैलतिराला....!! आतला तो असतो अजूनही प्रचंड टवटवीत लाथेने हे जग ठोकरीत तेवढी वाटते प्रचंड हीमत तो आहे तितकाच उत्साही .ताजा टवटवीत मन किती ताजे आहे त्याच्यात अजूनही ताकद आहे हे शरीर सांभाळण्याची पण हे शरीरच गेलेय घाबरून त्यानेच दिलाय धीर सोडून हातपाय बसलाय गाळून संपून गेलीय सारी उमेद किती सांभाळून