कविता

कितीतरी बायका नदीवर धुणे धुवायला बादल्या भरून भरून यायच्या गप्पा मारीत धूत बसायच्या तो काळच तसा होता सासुरवाशिणीचा अड्डा जमायला तेवढाच निव्वळ क्षण होता ...! घरच्या सुख दुखाचे रडगाणे गायला नदीकाठ किती मस्त होता तो नदीकाठ सुंदर सुरेख होता अगदी बहरून जायचा ह्या सुंदर फुलांनी कशी बांधीव नदी होती छान पायर्या पायार्या होत्या पायर्यावर कपडे आपटत बसायच्या ह्या सासुरवाशिणी ...!! डबल बी साबणाचा मस्त फेस वाहत राहायचा बघायला बरे नि बरे वाटायचे त्याचा गंध आसमंतात फिरायचा एखादे लवथवते तारुण्य डोळे खेचून घ्यायचे नागासारखा साबणाचा फेस नदीवर तरंगताना किती छान वाटायचे ...!! डोळे त्या पा

आपण सारे शिर्डीला जावूया या संसारातूनी....या या संसारातूनी थोडा वेळ काढूया....हो हो थोडातरी वेळ काढूया... चला रे चला आपण सारे शिर्डीला जावूया शिर्डीला जावूया ||धृ|| शिर्डीला लागले साईबाबांचे पाय हो.... साईनाथांचे पाय हो शिर्डीवाचूनी मग दुसरा स्वर्ग असेल काय हो? एकदातरी... एकदातरी आपण तो स्वर्ग पाहूया चला रे चला आपण सारे शिर्डीला जावूया शिर्डीला जावूया ||१|| साईबाबांनी कितीतरी चमत्कार हो केले.... हो हो चमत्कार हो केले गोरगरीबांचे कष्ट पळवून नेले बाबांच्या दर्शनाने... बाबांच्या दर्शनाने आपले दु:ख दुर करूया चला रे चला आपण सारे शिर्डीला जावूया शिर्डीला जावूया ||२|| बाबांच्या ध

मे संपून जून सुरु झाला की निळ्या निळ्या आभाळात काळे काळे ढग यायचे शाळा सुरु झाली की मास्तरांच्या छडीसारखे दिवस टोकदार नि कठोर व्हायचे खरे म्हणजे दिवस कसे छान होते गाभुळलेल्या चिंचेसारखे आंबट चिंबट चवदार होते शाळा सुरु झाली की सारेच बेचव व्हायचे अभ्यास म्हटला म्हणजे बाबा….

वेणी सोडुनिया : गौळण गुपचिप आला हा उघडोनी ताला झोपेमधी होते याने रंग टाकीला गौळण सांगे राधा, गौळणीला .... ॥धृ०॥ नाही गडे याचा, जराही भरोसा नख मारूनिया दिला, पदराला खोसा बेगी बेगी येतो, चिमटेची घेतो वाकड्या, सुदामा, पेंद्या संगतीला ..... ॥१॥ करुनिया चाल, डिवचितो गाल वेणी सोडुनिया आत, भरतो गुलाल असा चक्रपाणी, कोणा ना जुमानी चिंबाचिंब भिजवितो पैठणीला ..... ॥२॥ कुणी गडे याला, जरा समजावा बोलताती सासू दीर, मार किती खावा वळणाचा घाट, हा अडवितो वाट अरविंद पाहे सखे, ब्रह्मलीला .....

[कोठल्याशा वृद्धाश्रमात गेलो. नि करून दृश्य बघून त्यांच्या डोळ्यातील खिन्नपणा बघून मन उदास उदास झाले. तेच शब्दात.....] वृद्धाआश्रामातील कितीतरी डोळे लागलेले असतात रविवारी संध्याकाळी मुलांच्या भेटीसाठी आतुर झालेले असतात किती कासावीस होतात ही म्हातारी माणसे ?? घशाला कोरड पडते देव पाण्यात ठेवतात [मनातल्या मनात ...] प्रार्थना करतात ....! त्यांनी यावे म्हणून कुठे चळकण आवाज झाला तर उत्तेजित होतात त्यांची मने .... आले असतील..?

किती वर्षे झाली मी इथे परदेशात येऊन बसलो आहे बाबा देश सोडून येण इतकं सोपं असतं का बाबा ?-- आपल्या मातीचा वास आपल्या घराचा सहवास गणपतीची आरास हनुमानजयंतीला भल्या पाहटे उठून केलेली आरती नि ते गुळखोबरे …..

मरण्यात अर्थ नाही . संवेदनेत आता, जगण्यात अर्थ नाही जाळून या मनाला, सजण्यात अर्थ नाही आहे दिले तुला मी, आयुष्य दान माझे आता वळून मागे, बघण्यात अर्थ नाही ते भाग्यवंत थोडे, शिखरास गाठती जे आता पुढेच जावे, हटण्यात अर्थ नाही ही खिंड राखताना, मृत्यूसवे लढावे जखमांस घाबरोनी, पळण्यात अर्थ नाही हो अभय एकदाचा, निश्चिंत निश्चयाने ऐसे क्षणाक्षणाला, मरण्यात अर्थ नाही गंगाधर मुटे .....................................................

काहीतरी खुपतंय, सलतंय आत कुठंतरी खोलवर दुखतंय आज उगाच गहिवर, आवंढा घशात कोंडलेला श्वास, सैरभैर मनात मन कसं पिसं झालंय आज कुठतरी खोलवर दुखतंय आज पापण्यांची होते झालर ओली रडवेली होते देहाची बोली कबुली कशाची द्यावी आज कुठतरी खोलवर दुखतंय आज सयींचं व्याकुळ, आठव मोहळ उरात कल्लोळ, मौनाचं वादळ कोरडा श्रावण, भिजवे आज कुठतरी खोलवर दुखतंय आज जयश्री अंबासकर

!जनावरांचे कळप चालत असतात कत्तलखान्याकडे हाडांचे जणू सापळे सरकत असतात ह्या कत्तलखान्याकडे लवथवते विक्राळपण ह्यांच्या डोळ्यातून पाझरत असते तरी सरकत असतात गुरांचे कळप मुकाटपणे नजरेत नसते कसली ओढ घरादाराची तरी ओढली जातात अनामिक ओढीने ह्या जनावरांचे कळप डोळे कोठे लागलेले असतात शून्यात कोठेतरी त्याना येत असतो पाठीवर बसलेल्या काठीचा आवाज नि बेचैन होऊन सरकत असतात झुंडीने अनामिक दिशेला एखादे जनावर मुतते फदाफदा नि हगते जीव घाबरा झाल्यासारखा एखादा कावळा बसतो त्यांच्या शिंगावर शहाजोगपणे मजेने स्वताची हाउस घेत असतो पुरवून जनावरांना नाही वाटत सुख, नाही फुलत रोमांच त्यांच्या कातडीवर कसे हो

किनारे लोटुनी सारे प्रावाही शांत वाहताना किती गर्दी तुझी आहे? इथे एकांत असताना मुका होईन मी जेव्हा तुझ्या दे त्रास ओठांना चुका मोजू नको माझ्या सजा दे खास ओठांना किती ओशाळले सारे पुरावे न्याय होताना तुझा आभास वावरवा अशी दे स्मृति आठवांना शब्द माझे मागती ती तुझी दे चाल गीतान्ना चन्द्र तू चांदणे मी लाजवू या चांदण्याना झोप माझी वाट पाही अशी दे जाग स्वप्नांना जाणीवा गोठल्या माझ्या नवा दे घाव वेदनांना माझी कविता ..मयुरेश साने..24-July-10