कविता

!! ~~ प्रतिमा ~~ !!

नवरात्राचे दिवस म्हणजे हादग्याचे, भोंडल्याचे, भुलाबाईचे दिवस.

..पट्टराणी.. ------------ करु नको माझ्याकडे तु गं अशी पाठ राणी.. सोडु का ग सांग तुझ्या चोळीची मी गाठ राणी.. जीव होतो कासावीस,तू गं अशी रुसताच.. पहा माझ्याकडे आणि हास ना ग एकदाच.. तुझ्या कुशीमध्ये पुरी सरु दे गं रात राणी... राग इतुका गे आला,वर धरीला अबोला.. रात विरहात जाई शिक्षा तुला आणि मला.. बोल ना ग माझ्याशी तु..बिलगुनि घट्ट राणी... गुंफु दे गं हातामध्ये माझ्या तुझे दोन्ही हात भिडु दे गं ओठालाही तुझे मधाचे गं ओठं.. लागु दे गं सुर आता..धुंद सप्तकात राणी... दिस तर जातो जसा..रात नको विरहात.. मिठीतुनि पाहु दे ना..मंद कोवळी पहाट.. वाटे मग मी गं राजा..तु गं माझी पट्टराणी.. ------------ योगेशु

Miller of The Dee या सुप्रसिद्ध इंग्लिश कवितेचे मी केलेले मराठी स्वैर रुपांतर. कुण्या नदीच्या तीरावरती एक पिठाची गिरणी वसे मालक त्या हो पिठगिरणीचा स्वछंदी आनंदी असे जात्याच्या तो सुरात मिसळी स्वानंदाचे गीत कसे ना हेवा मी करी कुणाचा, कुणी न माझा करीतसे कुशल प्रजेचे बघण्या राजा येई एकदा नदीतीरी श्रमपरिहारक सुरावटी त्या राजहृदयी मात्सर्य भरी "चुकसी मित्रा" राजा वदला "हेवा वाटे तव मजला, वैभव सारे भोगत असुनी कष्टी कसा मी?

आसवांचा जुना आड आता नाही वेदनांचे तसे लाड आता नाही ! मांडला मी असा स्वप्न बाजार पुन्हा वास्तवाच्या भुता 'झाड' आता नाही ! वेदनांची खरी जाहली मज सोबत संकटांना नव्या "हाssssड", आता नाही ! कल्पनांचा मना लाभला आधार नि... जाणिवांची तशी चाड आता नाही ! झेलले घाव सारे सदा सुमनांचे अन नव्याने भ्रमर धाड ....., आता नाही ! विशाल.

अंधाराच्या साम्राज्यावर दिवटीचा तोरा सुर्य उभा कोपर्‍यात काजवे करताहेत नखरा क्षितीजावर उभे प्रकाशाचे दुत पण आसमंत सारा सावल्यांनी झाकोळलेला मी कुणाला विचारु सुखाचा रस्ता इथे प्रत्येक जण वेदनेने पिळवटलेला कधीचा शोधतोय मी नेहेमीच गोंधळलेला अंधाराच्या दुनियेत प्रकाशालाच अडखळलेला. विशाल

डिसक्लेमर : मला कविता, मुक्तक , विडंबन ही फक्त नावे माहीत आहेत. त्या कशाशी खातात मला माहीत नाही. तर त्यामुळे खालील लेख (????) सॉरी...कविता स्वतःच्या जबाबदारीवर वाचावी.

युरेका युरेका --------------------------------------------------- अता युद्ध होईल नक्की निकाली, युरेका युरेका.. उरलीत शस्त्रे तुटल्यात ढाली, युरेका युरेका.. मला पाहुनी ती अशी लाजली की तुम्हा काय सांगू.. अभंगातुनी मज स्फुरली कवाली, युरेका युरेका.. तिचे सज्जनांशी होतेच तंटे कळता मला अन.. जमले मला ते बनणे मवाली, युरेका युरेका.. नवे दु:ख येता निवार्यास माझ्या म्हणालो स्वतःशी.. सुन्या जिंदगानीत नवी जान आली, युरेका युरेका.. जुन्या त्या लढ्याला हुतात्मा मिळाला अखेरीस कोणी.. चला क्रांतीला ह्या सुरवात झाली युरेका युरेका.. तिच्या नेत्रडोहातल्या त्या सुनामीत फसलो असा मी.. पुरी जिंदगानीच अख्खी ब

न देणे, न घेणे, फुकाचे न खाणे, कुणाच्या न वाटेत येणे मुळीही, बरे काम माझे, बरी वाट माझी, स्वत:च्याच विश्वात मश्गूल आम्ही ||१|| असे वाटले की लिहावे जरासे, लिहावे जरा, पाठवावे कुठेसे, तया सोडुनी या जगाच्या भरोसे, विचारात होऊ पुन्हा दंग आम्ही ||२|| कधी आवडावीत काव्ये कुणाची, दिसावी कधी झेप कोणा मनाची, जरी दाद देऊ तया ताकदीची, मनाच्या महाली असू गुंग आम्ही ||३|| न लाटात आम्ही, न वाळूत आम्ही, सदा एकटे सागराच्या किनारी, जसा सूर्य चाले सकाळी दुपारी, तसे राहतो या अलिप्तात आम्ही ||४||