कविता

आयुष्य म्हटले हा माणुस कधीच रडला नाही नाहीच रडणार न झेपणारा राग कधीच गायला नाही आयुष्य सजवले मी प्रेमाच्या फुलांनी आयुष्यात प्रेमाचा मोगरा कधी फुलला नाही जोडले मित्र जसे माळेमधे मणी अजुनतरी एकही मणी निसटला नाही कविता सजवल्या तिच्यासाठी प्रेमाच्या शब्दांनी एकाही कवितेचा अर्थ तिला समजला नाही आयुष्यभर गायली पावसाचीच गाणी ह्रदयात दुष्काळ माझ्या कधीच टिकला नाही कितीक घाव , कितीक दु:खे सोसली माझ्यासाठी माझाच एकही शब्द रडला नाही दैवानेही केले कित्येक वार अन घाव असा कुठलाच घाव नव्हता जो सोसला नाही हार-जीतची चिंताच नव्हती मनाला खेळ असा मांडलाच नाही जो रंगला नाही प्रश्न्च नव्हता कुणाचे पाय धराण्

दोन मैत्रिणी वरती बघती डब्बे उंच रुळावर फ़िरती नागमोडी रांगांतुनी खाली गर्दी बघते उत्सुकलेली भय इथले संपतच नाही एक बोलली भयांकीतशी सखी तिची ऐकेना काही धीर देऊनी तिजला नेई गोलगोल रुळांवर फ़िरुनी चहुबाजुला रम्य पाहुनी वेगाची बहु नशा घेऊनी परी सम झाल्या दोघीजणी मी तुला म्हटले नाही? भिऊ नको मुळीच बाई धिटावली आता पहीलीही म्हणे काय मस्त मजाही भराभरा उंचावर नेई क्षणात खाली झोकून देई ओरडणे हसणेही काही धडधडाटी विरून जाई रूळ तिरके कोनात मांडले उंच उंच चढ चढू लागले खडखड गडगड डबे चालले शिखर बळे गाठून थबकले

रोंरावत आला वारा उधळीत धुळ धूराळा वटव्रुक्ष ही गळूनी पडले आकांत पेटला सारा मी सान कळी इवलीशी अजिबात हलले नाही झेलुनी वादळ सारे मी किंचित फुलले नाही तू अजस्त्र असशी मोठा मी सान कळी इवलीशी धैर्याने ट्क्कर देते तू अखंड मी अविनाशी तू ज्ञानवंत अधिकारी परि तुज अहंपणाचा शाप स्वार्थ साधण्या प्रज्ञा तव जळुनी झाली राख रे ठावूक नाही तुजला सत्याची अमोघ शक्ती सत्तेच्या कैफाहूनही श्रेष्ठच ठरती भक्ती जा अहंपणाला तुझिया मी मूळीच मानत नाही मज आदर असे ज्ञानाचा मी गर्व जुमानित नाही फुलविण्यास रे मजला एक नाजुक फुंकर बास हे जीवन म्हणजे वेड्या एक मस्त मोकळा श्वास

घसा जरा जास्तच ओला झाला की.... फुटपाथ वरच्या रस्त्याने, अगदी सावकाश चालत यावे | खिडकीचे दार उघडून ,कुलूप हळूच ढकलून द्यावे || आपलाच पाय आत ठेवावा, पाटीवरचे दार पाहात | समजेल की आपल्याच घरात, तुम्ही वाट चुकला आहात || कळेल जेव्हा मनावरचा ताबा ,इतका सुटला आहे | आरशात पाहून म्हणाल ,हा अनोळखी माणूस कुठला आहे? ओल्या गोष्टी उशीराच वाळतात ,त्यात तुमची चूक नाही | पण अशा वेळी मात्र ,झोपेसारखं दुसरं सुख नाही || म्हणून उशीवर चादर टाकून ,गादीची छान सोय करावी | पायांवरती पडून जरा ,पाठ लांबवर पसरावी || स्वप्नात डोळे करता करता ,विचारांची उघडझाप होते | रात्रीच्या आठवणीतच ,आख्खी बाटली निघून जाते || काट्य

मुक्ती कुंडीमुक्त लगेच जाहले कचरामुक्त कधी होणार? पदपथावरी अनंत वस्तू कुठल्या नियमाने हरणार? फुले काटे मजला गुलाब तिजला कितीक वर्षे असेल चाले आता अमुची मुलेच देती बाईंना शाळेत फुले॥ परी दिसलीस तू, हसलीस तू रूसलीस तू, रडलीस तू रागावलीस, फसलीस तू माझी परी झालीस तू॥ पट्टी मी पट्टीचा ठार आंधळा बांधून तू पट्टी डोळ्यावर पातिव्रत्याचे हे फळ का? जन्म दिला कौरवांस शंभर॥ संभ्रम झाडामागून बाण मारुनी वाली वधिला, कुठे पराक्रम? रघुकुलरित अशी का असते न्यायनीतीला पडला संभ्रम॥ सिंधू "एकच प्याला" मध

सहज एक दिवस विचारल तिला सखे मी तुला काय आणु ? थोडीशी फुल,थोडेसे मोती आणि चांदण आण ओंजळ्भरून मनात म्हणालो स्वतालाच प्रेम भलतच महाग असत जमल तर वार्‍याची झुळुक नाहीतर जाळणारी आग असत ओंजळभरून फुल एक दिवस तिला नेउन दिली काय सांगू आनंदाने सखी मझी हरकून गेली आज फुल दिली उद्या मोती देइल ओंजळ्भरून चांदण माझ्यासाठी घेउन येइल शेवटी एक दिवस सांगितल तिला चांदण तर खूप दूर आहे मी तुला मोतीही देउ शकत नाही तुझी एवढीशी इच्छा माझ्याकडून पूर्ण होउ शकत नाही क्षणभराच्या शांततेनंतर सार आभाळ भरून आल माझ चांदण माझ्या समोर रीमझीम रीमझीम बरसून गेल किती

तोंडी लावायला चंद्र अन चांदण्याची चटणी मिरचीची गरज नाही, डाळीला सुर्याची फोडणी राहु अन केतु जरा जास्तच तिखट गडे राहुचे करु भजे अन त्या केतुचे वडे शनी जाणारच नाही कधी आपल्या वाटेला जिलेबीसारखी त्याची कडीच लावु आपण ताटाला बाकीच्या लघुग्रहांना श्रीखंडात टाकु अन मग जोडीने श्रीखंड पुरी चाखु आख्खी पृथ्वी ठेवली असती तुझ्या हातावर पण मग काय ठेवणार शेषनागाच्या डोक्यावर जरी असतील आपल्या घराला पत्रे तुझ्या दिमतीला ठेविन सगळी नक्षत्रे बाकीचे ग्रह असुदे ना सये आकाशात रातीला एखादा तरी चमकेल ना तुझ्या डोळ्यात माझ्या परिवलानाचे कारण पण तुच अन परिभ्रमणाचा केंद्रबिंदु पण तुच कळतय ना तुझ्या-माझ्यातले आकर

माझ्या मनाला नाही पटंत तिला नसेल ना हे रुचत सगळ्या जगाचं तुला कळतं दुस-याचं मन बरं दिसतं मग बसतो रडत कुथत किति झाले अंक मोजत, मग रडत बसण्यापेक्षा आणि अंक मोजण्यापेक्षा करायचं ते करून टाक , विचार तुझा चुलीत टाक ॥ ती फक्त छान आहे, हे काय महान आहे, रूप वगैरे झूठ आहे पुस्तकी ग्यान पाठ आहे खरं , तू एक माठ आहे न संपणारी ही वाट आहे कधी , त्या रुपाच्या धुंदीत, सुंदर , एका गाण्याच्या गुंगीत करायचं ते करून टाक , विचार तुझा चुलीत टाक ॥ दैवावर तुझा प्रचंड विश्वास स्व्प्ने असती केवळ भास अरे आव्हान दे कधी दैवास घेउन बघ एक मोठा चान्स प्रेम सजवेल मग तुझी आरास चालु होइल एक अध्याय खास अशाच कवितेने प्

आजकाल कुठेही, कसाही...; पण पाय माझा घसरतो........... सोकावलेला सहकारी नेहमी सांगतो अंडर द टेबल व्यवहार करायला शिक आदर्श, नितीमत्ता आणि सोकॉल्ड संस्कार अलगद वेशीवर टांगायला शिक मी कसाबसा स्वत: ला तयार करतो संस्कारांना मनाच्या अंधार्‍या कोपर्‍यात कोंबतो नेमकं तेव्हाच माझाच आरशातला चेहरा ... माझ्याकडे पाहून खुदकन हसतो ..... .........................आणि पाय माझा घसरतो ! चालता चालता मी हजारवेळा थबकतो रस्त्यावरची चालती-बोलती सौंदर्यस्थळे पाहून नकळत जिव माझा कसानुसा होतो त्यांच्याकडे पाहत मी स्वतःलाच समजावतो परस्त्री मातेसमान हे आता विसरायला हवं असं म्हणत स्वतःलाच फसवायला बघतो नजरा चुकवत मान वळवून