कविता

एके दिवशी असाच संध्याकाळी मद्यालयात निवांत मद्यानंद घेत एकटाच बसलो होतो. त्या मद्यालयातील खांबांवरती आरश्याचे तुकडे चिटकवले होते आणि त्या तुकडयां मधे माझी असंख्य प्रतीबिंबे दिसली आणि ४ओळ्या सुचल्या...... टुटी फुटी ऐनक तेरी टुटे फुटे विचार एक सत्य नित्य है दिखे तुझे हजार

मध्यान रात्री नि:शब्द काळजाला...... चंद्र येतो भेटीला चंद्र असतो साक्षीला....... चंद्राशी आमचे अतुट नाते........ असते खरे किंवा खोटे......... चंद्रबिंब ते मोहीत करते...... पाण्यात ते विरून जाते......... चंद्र सर्वांचा सखा सोबती......... सान थोरांची याच्यावर प्रिती......... उर्जा ही शीतलतेची........ भेट लाभते अमृतवर्षेची......... - सोनाली

माकडा माकडा हुप

माकडा माकडा हुप तुझ्या शेंडीला पावशेर तुप तुप जाय चाटीत चिंचा दे पाटीत चिंचा आहेत लांबट तोंड झाले आंबट आपण दोघ बागेत फिरू मग मला दे पेरू पेरू आहे गोड मोठा अरे पळ पळ, आला माळीदादाचा सोटा -पाषाणभेद

(अनुवादीत. गुलझार) अश्रूनी भरले माझे दोन्ही नेत्र भरावी नीज कशी कळेना मात्र स्वपनांच्या छाया भरलेल्या नयनी अपुल्या रात्रभर गैरांच्या होती दिनी अश्रूनी भरले माझे दोन्ही नेत्र भरावी नीज कशी कळेना मात्र मिथ्या तुझ्या वचने वर्षे जाती व्यतीत जीवन गेले सरून सरून जाईल ही रात्र अश्रूनी भरले माझे दोन्ही नेत्र भरावी नीज कशी कळेना मात्र कशी सामावू नीज माझ्या नयनी दोन्ही माझे नेत्र भरले त्या अश्रूनी श्रीकृष्ण सामंत

असाच आलोय इथवर. येताएत अजून माझी पत्रे या पत्त्यावर...? हो, काही मिळाली वरचा पत्ता बदलून पोस्टात परतवलेली... पण राहिले होते कपाटात, मला वाटते, माझे काही कपडे. नाही मागवलेत फोनवरून, म्हटले - मीच येऊन शोधावेत. नाहीत सापडले. अरेच्चा! आहे की बोचके इथे बांधूनही ठेवले. .

ती आतली खोली माझ्या आठवणीतली तशी नाही राहिली... हो, दिवाणखाना आहे तसाच...

प्रस्तावना : काल तीला भेटलो...ती धड हो म्हणत नाही....तिच्यासाठी ही कविता.... तू कुठे गेलीस सखे, मला सोडून या एकांतात | तुजवाचून सर्व रूक्ष आहे, माझ्या जिवनाच्या वाळवंटात || ऐक माझ्या मनातून, तुझचं नाव येतंय | तू नसताना माझ्या प्रेमाचं शीड, उगाच हेलकावे खातंय || प्रेमाच्या या समुद्रात, उसळतायत उंच उंच लाटा | जीव घेतात गं तुझ्या या, कपाळावर सोडलेल्या बटा || नयन तुझे गहिरे, जणू मदनाचे बाण | तुझ्या एका कटाक्षापायी, येतो कंठाशी प्राण || तुझ्या डोळ्यातील काजळ, दिसते जणू चंद्रकोर | तुझ्या दर्शनासाठी, आसुसलेला गं मी चकोर || आसुसलेल्या धरतीची, धग शमवतो वरूणराजा | तुला जिवनसाथी बनवून, वाजवायचाय मल

स्वयंभु मी, मुजरा घालत कुणाच्या सदरेत नाही वगळले मलाच, नाव माझे कुठल्याच बखरेत नाही हरहुन्नरी मी, बिलंदर होउन जगलो पण खासा कुणाच्या भरलो नजरेत नाही सगळे दिवस काळ्या आमावस्याच माझा चंद्र अजुन माझ्या नजरेत नाही सगळ्या वरवरच्या मलमपट्या अंतरीच्या तारा छेडणारी नशा मदिरेत नाही सजावट एकमेकांना भुलवण्यासाठीच गणेशास बांधेल ती भक्ती कुठल्याच मखरेत नाही

(प्रेरणा: समझनेवाले, समझ गये है, ना समझे वो अनाडी है) माहीती नाही, कोण ते लोक, ज्यांच्या प्रेमाला प्रेम मिळाले.... आम्ही तर फक्त, कळ्या मागितल्या, पण मिळाले, काट्यांचेच हार निघून गेला.... निघून गेला..... निघून गेला, प्रत्येक मित्र देऊन, दोन क्षणांची साथ वेळ कुणाला, इथे जो देतो, वेड्यांचीही साथ मला तर माझी छायाही नेहमीच मिळाली बेजार आम्ही तर फक्त, कळ्या मागितल्या, पण मिळाले, काट्यांचेच हार ह्यालाच जीवन म्हणतात तर असेच जगुन घेऊ तक्रार नाही करणार ओठ शिवून घेणार अश्रू पिऊन घेऊ दु:खाला नाही घाबरणार कारण शंभरदा ते मिळणार आम्ही तर फक्त, कळ्या मागितल्या, पण मिळाले, काट्यांचेच हार हाय काय