कविता

मज ध्यास दर्शनाचा रे, ना कसलीही आसक्ती अंतरात माझ्या वसते, मीरेची मधुराभक्ती मी गीत तुझे गुणगुणते चैतन्य जणू रुणझुणते गीतातून माझ्या करते तव प्रीतीची अभिव्यक्ती तन राही जरी संसारी मन घेते गगनभरारी एकाच ठायी अनुभवते आसक्ती आणि विरक्ती काळोख मनाला ग्रासे हा जन्मही शापच भासे तुजवाचून जगण्याचीही उरली ना इच्छाशक्ती सर्वस्व तुला अर्पावे आयुष्य इथे संपावे तुजसाठी पुन्हा उमलाया, या जन्मि मिळावी मुक्ती

तू...... तू इथेच कुठेतरी आहेस.... की हा तुझा भास आहे ?... वार्‍याची झुळुक होउन येणारा... तुझा स्पर्श आहे कि रातराणीचा सुवास आहे?...... भोवती फ़ेर धरुन ,आजकाल तु नुसती नाचत असतेस..... गिरक्या घेत..वाकुल्या दाखवत..माझी होणारी धांदल बघत असतेस.. पुस्तक उघडल्यावर,आताशा,तुझा चेहेराच दिसायला लागतो..... हार्मोनियम उघडुन मग मी.. तुझी फ़र्माइशी गाणीच गायला लागतो.... रस्त्यावरुन जाताना..वळ्णा-वळ्णाला.. आठवणी दिसायला लागतात... सिग्नल संपुनही रस्त्यात तसेच थांबल्याने... मग मागच्या लोकांच्या शिव्या खायला लागतात.......... निळ्याशार आकाशात... चंद्राकडे पाहाताना..

रोज रोज त्याच दिशा रोज रोज त्याच वाटा दिशांनी पण वाटा थोड्या बदलायला हव्यात. रोज रोज तेच गाव रोज रोज तिच पायवाट वाटेनेही गाव जरा विसरायला हवे. रोज रोज त्याच व्यथा रोज रोज त्याच कथा कथांनीही कधी कधी व्यथांना सावरायला हव. रोज रोज तिच छाया रोज रोज तोच दाह दाहानेही कधीतरी छायेत बसायला हव. रोज रोज तेच हसण रोज रोज तेच रडण रडता रडता खुदकन जरा हसायला हव. रोज रोज तिच सकाळ रोज रोज तिच संध्याकाळ संध्याकाळ्नेही थोड सकाळसारख ताज व्हाव. रोज रोज तिच घडण रोज रोज तेच जीवन जीवनातही कधी कधी बदल घडवायला हवा.

जोडली नाती कशी मी आठवणे आज नाही ! तोडले कां पाश सारे साठले ते घाव काही ! सोडला तो गाव तुझा आसवांचा ठाव नाही ! आठवांची राख झाली दाटलेले भाव काही ! चांदण्यांची याद ओली शापितांचा चंद्र नाही ! मानसी आकांत चाले तुंबलेले बांध काही ! विशाल

रुप पहाता राधेचें, शाम गाली हासला यमुने काठी, शाम राधेचा, प्रणय सोहळा रंगला यमुने काठी शामसावळा, मोर मुकुट पितांबर ल्याला शामल सुंदर, रुप मनोहर मोर मुकुट पितांबर सुंदर शामरंगी काजळ होऊनी राधा नयनी जाऊन बसला. यमुने काठी, शाम राधेचा, प्रणय सोहळा रंगला गौर गुलाबी राधा काया, राधा ना ति जग्न माया, चित्त चोराची,एकुन बासरी मनी उठल्या त्या प्रेमलहरी मन मयुर तो नाचु लागला यमुने काठी, शाम राधेचा, प्रणय सोहळा रंगला अलौकिक सोहळा यमुने काठी खेळे राधा अन जगजेठी नाचे नंद नंदन,नाचे मन मोहन नाचे राधा नाचे यदु नंदन पाहि अवतारी जन, पाहि सिध्द भक्तजन पाहि ब्रज गोधन,पाहि हरपुन तन मन तो शाम राधेच्या,मनी जावुनी ब

त्या सांजकोवळ्या उन्हात सजल्या वाटा गुणगुणती गीते तुझी निरागस लाटा मावळतीवरती रंग नवे क्षितिजाचे पाऊल वाजते हलके बकुळफुलांचे माडांच्या छाया झुलती वार्‍यासंगे जणु कृष्णसख्याचा रास आगळा रंगे आसमंत भारित सूर मुरलीचे आले कालिंदीचे जल थबके, कदम्ब डोले तो मऊ मुलायम स्पर्श मयुरपंखांचा दरवळतो हलका भास मधुर गंधाचा या चराचराला जडली त्याची बाधा श्रीरंग घन निळा, सांज सोनुली राधा

ऐन त्या दुपारी, कालिंदीच्या तिरी खेळतो मुरारी, पाठशीव.. हसत खेळत, अल्लड गोपिका अव्खळ राधिका, कान्हा पाही.. घट डोईवर, चाले भराभर नदी तीरावर, पाण्यासाठी.. भरूनिया कुंभ, घेता डोईवर खडा घटावर, ट्णकारला.. भिजुनिया चिंब, शहारे सर्वांग निरखे श्रीरंग, राधिकेला.. चोरून ती उभी, अव्घड ओलेती सावळ्याची मिठी, अंगभर.. मिटले नयन, सुटला पदर थरारे अधर, चुंबताना.. म्हणा कृष्णसखी, अथवा सानिका झाली ही राधिका, कृष्णमयी.. पावरीचा सूर, आज दूर दूर प्रणयाचा पूर, गोकुळात.. - प्राजु वि. सु. = अव्खळ , अव्घड हे मात्रा सांभाळण्यासाठी लिहिले आहे.

थोडे दिवस लहान व्हावे बाल लिलांचे दार उघडावे. बाल कल्पनांत जगावे चॉकलेट च्या बंगल्यात रहावे. परीच्या देशात आभाळी उडावे गोळा, आईस्क्रिमने तोंड माखवावे. माती, चिखलात लोळावे पाण्यात जाऊन डुंबावे. भातुकली, खेळ खेळावे आयते खाउन गाढ झोपावे. जिभ काढुन दुसर्‍यास चिडवावे मार खायचा चुकवावे शुभंकरोती रोज म्हणावे जोरजोरात ओरडावे खुप हसावे खुप रुसावे हट्टालाही पेटून उठावे थोडे दिवस निरागस, निष्पाप व्हावे जबाबदार्‍यांना थोडे टाळावे.

मन..... मन आभाळ आभाळ... मन पाऊस पाऊस.. मन आभास आभास... मन सुवास सुवास... मन चांदवा चांदवा.... नभी चांदण्याचा थवा मन पाखरु पाखरु.... मन पारवा पारवा.... मन वेल्हाळ वेल्हाळ... मन कल्लोळ कल्लोळ मन तुफ़ान उधाण... मन पान सळ्सळ..... मन अथांग सागर... मन निळे निळे पाणी... मन आठ्वांचे मोती... मन विरहाची गाणी..... मन हवंस हवंस.... मन नकोसं नकोसं.... मन चांदणी पुनव... विना चंद्राची आवस...... मन कधी ऐलतीर... मन कधी पैलतीर...... मन होउन नावाडी.... तुला भेटण्या अधीर.... मन काहुर-प्रतिक्षा... मन कासाविस आशा.... वाट पाहून पाहून.....

मैत्री ध्यानी मनी नसताना.... आयुश्यात एका क्षणी.. मैत्री प्रवेशते.... हिरव्या श्रावणात हातावर रंगलेल्या ... मेंदी सारखी.... आयुश्यभर आठवत रहाते.... मैत्री म्हणजे एकमेकांना समजणं.. आणि समजावणं असतं..... मैत्री म्हणजे... कधी कधी स्वताःलाच आजमावणं असतं ..... घट्ट लावलेलं मनाचं दार.. मैत्रीत अलगद उघड्तं.... हळव्या मनात जपलेलं 'अलगुज' अवचित ओठांवर येतं...... मैत्री मधुनच जन्म घेतं.. निखळ प्रेमाचं रोपटं..... प्रेम ! परमेश्वरानं माणसाला दिलेली... सर्वात सुंदर गोश्ट !...... मित्राचा 'सखा' आणि मैत्रीणीची 'सखी'...... मैत्रीतुनच फ़ुलतात नाती....