कविता

पहाट झाली! पृथ्वी उठली ! मोहक आळस हसूनी दिला! पक्ष्यांच्या त्या संगीताने आसमंतही स्वर झाला! नादमधुर ती घंटा वाजे! पदर धुक्याचा दूर झाला हलके हलके जाई गारवा सूर्य गुलाबी वर आला! हसला देव! हसली सृष्टी! लाजून रवी तो चूर झाला! ओले पृथ्वीचे लावण्य बघूनी तेजतरूण झाला! जाई गारवा! उब आली! पृथ्वीला किरणांचा शेला अस्फुट कळीचे चुंबन घेण्या भ्रमर आवेगे धावत आला! दाहक स्पर्श! प्रियकराचा स्वेदबिंदू! ते वसुंधरेला आच्छादूनी मेघडंबरी सूर्य सखा तो! खजील झाला! डोलत फुले! डोलत शेते! आसमंतही डोलू लागला सूर्यपृथ्वीचे मिलन होऊनी दिन सोनेरी जन्मा आला!! कविता

मन... हलक्याश्या फुंकरीने दूर उडणारं दिशाहीन कुठेही भरकटत जाणारं स्वप्नाच्या देहात जगणारं वास्तव्याच्या खडकावर वसणारं ! मन... तप्त निखार्‍यातून पेट घेणारं दूर क्षितीजाला जाऊन भिडणारं सागराच्या लाटांवर फेसाळणारं कधी उंच सिंहासनावर बसणारं! मन... प्रितीच्या पाझरात चिंब भिजणारं भावनांच्या प्रवाहात वाहून जाणारं स्वतःशीच कुजबूजत राहणारं हलकेच बिनस्पर्शी चुंबणारं ! मन... स्वतःच अस्तित्व नसणारं !

सावळ्याची तनु सावळी सावळीच सावली का न मी झाले सावळी ? राधा खंतावली सावळ्याच्या मुरलीसवे सुर ही सावळे 'काय माझे झाले असे हे' राधेला ना कळे गंधावली गवळण वेडी रास सावळा खेळी सावळ्याची प्रीत मनी अन सावळा जळी स्थळी पैलतीरी सावली सावळी राधिके साद घाली गेली वेडावुनी गोपिका बासरी धुंदावली प्रीत सावळी, भाव सावळा श्याम तो सावळा सुखाची चाहुल सावळी जग राधे सावळा विशाल.

गे आई! नको वध करू माझा तुझ्याच या चिमण्या जीवाचा आकांत तुझ्याच उदरी तुला पाहवेल का ग माझा? मातृत्व तुझे मिळावे म्हणूनी मी देवाकडे हट्ट धरिला जन्मत:च माझा मृत्यूदिन तू का ग ठरविला? मुलगी म्हणूनी दु:स्वास का ग?

तुझा जन्म दु:ख माझे अष्ट्पुत्रा! शाप माझे! माझा कळप पुरुषी येथे स्थान काय तुझे? तुझे अर्थार्जन माझे तुझे प्रजनन माझे श्वास घे तू जगण्यापुरते मात्र नियंत्रण माझे! संतती! पौरूष माझे कन्यादान पुण्य माझे! घरा येता अवकळा मग पांढरे पाय तुझे! असो पोकळ पौरूष कर पूजन तू माझे तुझ्या अस्तित्वी पहारा तुझ्या मागे नाव माझे! तुझे तनमन माझे! तुझे प्राण आत्मा माझे आला जरी कधी यम आण परत प्राण माझे! मंगळसूत्र! चिन्ह माझे! बाळग जाणिवेचे ओझे! ताट वाढ आधी मला जे उरेल ते तुझे! तू लक्ष्मी? धन माझे जे जे तुझे ते ते माझे चल!

भावनांचे पसारे खुप झाले हे असे वेडावणे आता नको ... ! वळणावर त्या रेंगाळलेल्या आठवांची साथ आता नको ... ! हृदयात तू कोंडलेल्या सखे सुखांचा गुदमर आता नको ... ! चल सखे स्वप्न स्वप्न खेळु वास्तवाचा धाक आता नको ... ! हरवले स्वर ते सारे आता हुरहुर मारव्याची आता नको ... ! त्या तिथे पलिकडे .., ते चित्र फसव्या सुखाचे आता नको ... ! चल सखे पैलतीरी जावू मोह ऐलतीराचा आता नको ... ! विशाल

दादा म्हनले आंदोलन करा आमी बशी जाळ्ळ्या... दादा म्हनले चळवळ करा आमी दुकानं फोळ्ळी... दादा म्हनले सत्याग्रेव करा आमी फॅक्टरी बंद पाळ्ळी... दादा म्हनले त्यो लै बोलतुया तेची जीभ तोळ्ळी ... दादा म्हनले आमी दिल्लीला चाल्लो आता वो.............? विशाल