कविता

एक तांत्रिक कारणामुळे कविता स्वतः कवीने वगळली आहे. दोन आवंढ्यासारखी गिळता येत नाही भळभळणारी कविता मुक्यामुक्यानं जगावं अशी नाही एकही जागा जालावर येतो जरासे सुखाचे क्षण मिळावेत म्हणून, तर इथेही दोस्ताच्या कथेत लहानग्या लेकराला त्याची माय कपाटात कोंडून ठेवते. अन बोटे कुरतडतात त्याची ,उंदीर माझ्या स्वतःच्याच वेगळ्या चिंता असतांना, उगाच चिंता करतो..याची,त्याची.. अन, संस्कृतीच्या नावाने बोंबलतही बसतो.

मी आहे ईंटर नेट्या, ईंटर नेट्या सकाळ संध्याकाळ ईंटर नेटतो ईंटर नेट हेच झालेत चक्षु माझे त्यातुन दुनियेस मी पाहतो,.समजतो मी ऑरकुट्या, मी रोज ऑरकुटतो सा~या प्रोफाइल मधे मी भटकतो माहिति त्रुष्णेचा चा रोग लागला लाखो साईट मी सर्फितो,सर्फितो पडला जर एखादा प्र्श्ण मजला उत्तरासाठि मी गुगलला गुगळतो विसर पडत चालला मला जगाचा व्हरचुअल जगातच मी आता रमतो स्वत:चि माझी ओळ्ख विसरलोय मी इ मेल आय डी ने मी ओळ्खला जातो अविनाश

सांग ही किमया कशाची? मी नवी, जग हे नवे सांगती माझी कहाणी पाखरांचे हे थवे पाहते मी रूप माझे चांदण्यांच्या दर्पणी कोण उधळित गंध फुलवी संचिताच्या अंगणी सप्तरंगी इंद्रधनूचे रंगगहिरे ताटवे? शोधले मी आज माझे हरवलेले सूरही आणि वा-याने सुरांना बांधले नूपूरही गीत माझे मोरपंखी भावनांना जागवे मीच गाणे कोकिळेचे चातकाची मी तृषा मीच कातर सांज हळवी मी उषा अन मी निशा ज्योत माझ्या अन्तरीची वाट मजला दाखवे

[या बाईला काही उद्योग आहे की नाही? रोजची एक कविता पाडून बोर करतेय! ] अस कुणाला वाटू नये, म्हणून सांगते, हा सगळा जुनाच स्टॉक आहे! अर्पिलास जरी तुझा अकल्पित बहर मला तू, रिती तरीही ओंजळ माझी राहिली कशी? फुलताना सुकण्याचे नव्हते भान कळ्यांना, आता हे निर्माल्य राहू दे तुझ्याचपाशी! गंधभारले, मंतरलेले दिवस आगळे कसे , कधी अन कुठे हरपले, कुणास ठावे? फांदीफांदीवरी स्मृतींच्या कळ्या ठेवुनी, उडून गेले ते स्वप्नांचे हिरवे रावे उधळलीस तू दौलत माझ्या भग्न मनावर तरल मुलायम मोरपिसाच्या सुखद क्षणांची काय करू मी?

आताशा जीवनामध्ये खूप अस्वस्थ वाटतय॑ सगळे जवळ असूनसुद्धा एकट॑ एकट॑ वाटतय॑ चालत असलेली ही वाट कधी स॑पणारच नाही वाटतय॑ या सरळ वाटेवर कोणतच॑ वळण येणार नाही वाटतय॑ आताशा जीवनामध्ये खूप अस्वस्थ वाटतय॑ सगळे जवळ असूनसुद्धा एकट॑ एकट॑ वाटतय॑ ज्याच्याबरोबर या वाटेवर पाऊल टाकल॑ तोच अर्ध्यावर सोडून गेला 'माझच॑ प्रारब्ध' त्याच काही चुकल॑च नाही अस॑ वाटतय॑ आताशा जीवनामध्ये खूप अस्वस्थ वाटतय॑ सगळे जवळ असूनसुद्धा एकट॑ एकट॑ वाटतय॑ समोर पसरलेल्या उजाड वाळव॑टात सगळ॑ मृगजळच दिसतय॑ क्षणभर विसाव्य

नक्षत्रांच्या गावातून कुणी सांगावा धाडला? जीव पाखरू होऊन माझा आभाळा भिडला वैशाखातल्या दुपारी कुणी गारवा पेरला? मनी फुलोरा फुलला, रानी मयूर भारला आला मैफलीला रंग, ताल सुराला भेटला अन्तरात आनंदाचा असा उमाळा दाटला मोतिपोवळे माळून दारी प्राजक्त डोलला हळूवार गूज काही वारा कानात बोलला झाकोळल्या दृष्टीला या दिसे प्रकाश आतला माझ्या फाटक्या झोळीत असा जोगवा घातला

मिसळपाव आणी मिपाकरांचे चे आभार कसे व्यक्त करु अस प्रश्न मला बरेच दिवस भेडसावत होता आणी डोक्यात ही कल्पना आली. रुक्ष वाळवंटात जसा सापडावा अमृताचा झरा तशी मराठीची तृष्णा शमे मिसळपावच्या घरा मराठमोळ्या माणसांना फक्त मिपाचाच आधार मिपा, तुझे लक्ष लक्ष आभार!! काव्य, चर्चा, साहित्याचा अनमोल असा ठेवा संगे कौल,कलादालन आणी पाककृतींचा मेवा लहानथोरांसाठी हे मराठीचे अक्षय भांडार मिपा, तुझे लक्ष लक्ष आभार!! कोणी न वाटे इथे परके जरी आले कधी प्रतिसाद तिरके भावाबहिणीचे गोड भांडण, तसे एखाद्या काव्याचे विडंबन किती आपुलकी, जिव्हाळ्याची इथे बहार मिपा, तुझे लक्ष लक्ष आभार!! चुकुन कुठे कंपुबाजीची तक्रार, कधी तंट

अज्ञाताच्या अंधारात प्रतिभेची घोरपड घेऊन सर करतेस प्रसिद्धीचा कोंढाणा गड आला पण घोरपडीचे काय? काही म्हणतात, घोरपड ही तर दंतकथा कोणी म्हणतं , ते तर प्रतीक, चिवट जीवननिष्ठेचे म्हणून सांभाळ गं आपापली असलेली आणि नसलेली घोरपड कारण किल्ले येतील आणि जातील पण तेवत राहील , फुलत राहील मनामनात ... एक घोरपड

सप्तरंगी दुनिया विविध रंग मिळुन जग बनले आहे रंगी बेरंगी दुनियेत खुप रंग आहे. प्राण्यांच्या शरिरात सुध्दा खुप रंग असतात म्हणुनच त्यांची पिल्लं सुध्दा रंगी बेरंगी जन्मतात. प्राणी हिरवं खातात तरी रक्त लाल असते कातडं काळं तांबड दुध मात्र सफेद असते आकाश सकळी सोनेरी दुपारी उन्हाने पांढरे होते संध्याकाळी मावळतांना तांबडे रात्री मात्र निळे निळे असते झाडाची मुळं पांढरिइ साल काळसर असते पानाचा रंग हिरवा फळं फुलं मात्र रंगी बेरंगी माती सुद्धा असते काळी भोर हिरवं उगवतं पेरल्यावर हिरवं पिवळं होतं बाळ्ल्यावर पिठ पांढर निघतं दळल्यावर सोने चांदी तांबे पितळ ह्यांचे रंग निराळे म्हणुनच त्यांचे आहे मोल वेगव