कविता

आषाढी एकादशीला ही कविता लिहिलेली. लिहिल्या गेल्यावर माझा मलाच खूप आनंद झाला होता. :) मेघ आषाढाचा गर्जे, गाज गूंजे चराचरी, प्रेमे नादली पंढरी उभा बघून श्रीहरी! दिंडी चालली माहेरा, वाट ओली अंतरीची! उभी लेकराच्यासाठी माय सावळी कधीची!! मुमुक्षू [टीपः अगोदरही याच नावने जालावर प्रसिद्ध केलेली आहे. किंचित बदल करून येथे प्रकाशित करतो आहे. येथेही आवडेल अशी आशा करतो.]

वृषाली ची आमची मुंबई कविता वाचुन माझी एक बरीच अगोदर लिहिलेली कविता आठवली. खुप दिवसानीं. काही अपरिहार्य इंग्रजी शब्द आहेत्-त्यासाठी क्षमस्व. धावता धावता एक नजर घड्याळाच्या काट्यावरती पळणार्‍या पावलांना , आमच्या मुम्बई ची खास गती आठ-तीन,आठ-सात कुठली लोकल मिळेल आज विंडो जर मिळाली तर पोचलेच मग स्वर्गात हात. नाही तर आहेच लटकत जाणं, तो ही प्रवास एन्जॉय करणं घामाच्या वा पावसाच्या धारांमध्ये भिजुन जाणं पाउस ,खड्डे ,मेगा-ब्लॉक..

आमची मुंबई असे शहर जेथे सारे काही शक्य आहे खासकरुन अशक्य. येथे carbon-dioxide हा oxygen पेक्क्षा जास्त आहे. येथे रस्त्यां नाच कचरापेटी म्हणुन गनले जात आहे. येथे मनुष्य गोळी घेतल्या खेरीज रात्री झोपु शकत नाही. येथे दुरध्वनीचे बिल माणसाला जगू देत नाही. येथे प्रत्येकजण स्वत:ला star समजत आहे. येथे सायकल सूद्धा कार पे क्षा जलद गतीने धावत आहे. येथे sky-scrapers मान उंचावून slum कडे पाहत आहेत. येथे पावसाळ्याचे आगमन होताच घरे कोसळत आहेत. येथे मनुष्य पहिल्यांदा कॄती करत आहे आणि मग विचार क

सरनौबत प्रतापराव गुजरांनी शरण आलेल्या बहलोलखान पठाणाला धर्मवाट दिली. महाराजांना ही बातमी समजताच. त्यांनी टाकोटाक सरनौबतांना पत्र लिहीले - "स्वत:ला सरनौबत म्हणवता? तुम्ही तो केवळ शिपाईगिरीच केली! बहलोल इतुका बहुत वळवळ करीत आहे, त्यांस मारुनी फ़त्ते करणे अन्यथा आम्हांस तोंड न दाखविणे!". तीच चिड मस्तकात घेउन सरनौबत प्रतापराव गुजरांनी नेसरी येथे अवघ्या सहा अंगरक्षकांसहीत बहलोलखान पठाणाच्या फ़ौजेवर हल्ला चढवला आणि अजुन एक खिंड पावन झाली --------------------------------------------------- काय घडविले? कसे म्हणावे सेनापती सुजाण? कुणा विचरुनी दिला सोडुनि, खासा बहलोल पठाण?

होऊन कान्हा येईन पुन्हा करण्यास गुन्हा का बोल तुझे स्मरतात मला तोडून बंध होऊन धुंद आवेग अंध का ओठ तुझे डसतात मला तू दूर तिथे हे सूर इथे आकाश रिते का श्वास तुझे कळतात मला विरहात असे जळणार कसे ही रात्र हसे का भास तुझे छळतात मला अनिरुद्ध अभ्यंकर

उद्या मातृदिन. प्रत्येक आई आपल्या मुलांच्या उदंड आयुष्यासाठी, सुखासाठी पिठोरी ची पूजा करेल.. इथे अनेक जण आहेत , जे कामानिमित्त, शिक्षणानिमित्त घरापासून लांब रहातात.

छायाचित्र परिक्षण वाचण्याआधी मुळ चित्र येथे पहावे ============== ही नजर की बाण हा, घायाळ करते जीवा त्या मुठित लपविले, घायाळ माझ्या जीवा ते लटकलेले कानचे, की आशा माझ्या मनीची स्वत:संगे झुलविले, घायाळ माझ्या जीवा ती वक्रगती कटीका, की रस्ता माझ्या मनीचा त्या झटक्याने फसविले, घायाळ माझ्या जीवा ती कमरसाखळी हो, की इच्छा माझ्या मनीची त्या विळख्याने भुलविले, घायाळ माझ्या जीवा सर्व असूनही एकटी, की आस माझ्या मनीची तु विश्वामित्र बनविले, घायाळ माझ्या जीवा -ऋषिकेश (रात्री १२ ची वेळ असल्याने छंदाच्या अपेक्षा माझ्यासारख्या

भातुकलीच्या खेळामधले, राजा आणिक राणी..... अर्ध्यावरती डाव मोडला, अधूरी एक कहाणी..... हातामध्ये हात गुंफुनि, बालपणी ते बागडले .... अल्लडपणे त्या प्रेमाचे, बंध गुंफिले गेले... कधी राजाचे डोळे विचारिती, घरट्यात राहशील माझ्या? राणीला ही कळली त्याची, शब्दावाचूनि भाषा... वचन दिले त्यांनी परस्परांना, मानुनि जीवनसाथी... आयुष्यभर साथ देण्याच्या, बांधल्या रेशीमगाठी... त्यांच्या घरट्यापुढे उमलल्या, सुखस्वप्नांच्या वेली... राणीच्या वेणीत माळे राजा, जाई जुई चमेली... ते दोधे आनंदाच्या डोही रमले, काळ लोटला काही... पण राजा-राणीचा हा संसार, नियतीला बघवला नाही... नियती अचानक एके दिवशी, वादळ घेऊनि आली...

कधी सांगु शकलो नाही तुम्हाला जाणीवा रुंदावत जातांना तुम्हीच प्राम्टिंग करत होता मी मिजाशित टाळ्या घेत होतो विंगेत तुम्ही आनंदाश्रु पुशीत होता कधी बोललो नाही तुम्हाला तुम्हीच तर दिलंत मला स्रुजन सारस्व्ताच भान तुम्हीच ऍकवलंत मला नव्या युगगीतांच उदगान कधी सांगीतल नाही तुम्हाला जीवन म्हणजे अपार श्रद्धा प्रेम, सेवा, कर्तव्य आणि निश्ट्टा खोचलेला पदर आणि यज्ञमग्न हात तुमच जीवन हाच मुर्तिमंत पाट्ट सांगायच राहिलंच तुम्हाला तुम्हीच शिकवलंत, भिमसेनी धबधब्याखाली सोबती गोळा करुन रंगवाव्यात मॅफली झेलाव्यांत सुर तालांच्या आशाडी बरसाती रंग्-रस-गंधांनी भिजवावी मनाची माती कधी कसा आट्टवत नाही पण तुम्हीच