उगाच लट्टू होते

कधीही खुट्ट होते

कधी मिठी ती घट्ट

कधी तो लडिवाळ हट्ट

कधी खमंग वास

कधी कधी तो त्रास

हवाहवासा श्वास

ऐसा कैसा हा सहवास

आधी होते फक्त दोन

आता दोनाचे चार

अजुनी चार येता

कसे सोसू ते प्रहार

पगार फार थोडा

दहा तारखेलाच घोडा

लगाम होई जेव्हा लाल

कसे सोसू मी ते हाल?

हाती धरावा ग्रंथ

करावे काम संथ

करू नये कधी रवंथ

सांगुनी गेले संत

ऐकून ज्ञान सारे ,

फुलले पुन्हा पिसारे ,

पुन्हा तसाच शिमगा ,

भाभीने चुकून पकडला , दुधवाल्याचा हात
"सॉरी" म्हणूनही भैय्या पडला भाभीच्या प्रेमात
"ठीक है" म्हणून त्याने जरा दुध जास्त टाकले
भाभी झाली खुश, तिलाही बरे वाटले

भल्या पहाटे सुरु झाला, हातशिवनीचा खेळ
दुधाची साय जाड झाली, कारण दूध होते निर्भेळ
अंगकाठीने जाडजूड तरी भाभी होती तबाही
दिसेल तिथं घुसत सुटला किटलीपण सुटली नाही

भाभी रोज हात पकडून, टोप देई त्याला
स्पर्शानेही अर्धा होऊनि, दूध भरून देई तिला
भाव दुधाचा वाढलाच नाही , भाभीचा होता हात
स्पर्शासाठी आसुसलेला , म्हैस वाढली गोठ्यात

दिसतील त्या गोष्टी पाहायच्या,

नजरेआड होताच विसरायच्या,

आठवणी ताज्या करायच्या…

धुक्यात चालताना…

अशीच भेट झाली

नजरेसमोर आली

हवेत विरून गेली

धुक्यात चालताना…

तरीही जिवंत आहे ,

धुक्यात हरवलेला…

भले परतलो मी

धुक्यात चालताना…

धुके विरून गेले

जरी चिरून गेले

लोचनात खास जागा  

तिच्याच पावलांना....

वाट हि धूकेरी

एकटाच चालतो मी

आस का त्या पावलांची ?

हृदयात स्पंदनांना .....

पुन्हा नव्याने तेथे