तुझिया डोळ्यांत तेंव्हा पाऊस दाटला होता … तुझा हात जेंव्हा माझ्या हातून सुटला होता …. तू थांबवलीस असावे तुझी , पण बांध तरीही फुटला होता … ऊन पिऊन अंगणात सुकला पारिजात माझ्या, निळा कोवळा पाऊस मी नियतीस विकला होता … ओंजळीत भरलेस तू श्वास तुझे सुगंधी, मी हात त्यावरी एक झाकला होता … मी न थांबलो तिथे , न वळून बघितले निघताना, विश्वास तुझा तरीही न थकला होता … मी चेतविल्या पुन्हा तुझ्या आठवणी, मी विझलो तेंव्हा त्यांचा उजेड फाकला होता …

आमचे लाडके लोककवी हभप श्री धनाजीराव यांच्या काव्यजीवनातील चरणकमलांचे तंतोतंत अनुकरण करण्याच्या आमच्या छोट्या प्रयत्नांचे हे पुढचे पाऊल. चल परत नव्याने सुरू करू सारे या काव्यातून पेरणीचा मनोदय व्यक्त करणार्‍या धनाजीरावांनी नांगरणीवर काहीच भाष्य केले नसल्याने धनाजीरावांच्या गोधडीला ठिगळ लावण्याचा हा प्रयत्न गोड मानून घ्यावा.. *************************************************** बाई पाटाला आलंय पाणी वाफ्यात कुदळ मारुन घे वरच्या अंगाची दोन मोठी ढेकळं माझ्या मोंगर