त्या इवलुश्या पानावरती शब्द चिमुकले सांडत होते फुलपाखरापरी फडफडणारे कवितेचे मन भासत होते अलगद कागद हातावरती हाताच्याही बोटावरती मन बोटासंगे बोलत होते शब्द चिमुकले सांडत होते बरेच काहि अवती भवती भोवतालीच्या ओठावरती सार तयाचे मांडत होते शब्द चिमुकले सांडत होते मी न माझी, माझे न काहि माझ्यासाठी मीपण नाहि नाहि नाहि म्हणता म्हणता कवितेला मी सांगत होते ओळी ओळीवर अक्षरांचे पुंजकेच जणु साठत होते शब्द म्हणुनी शब्दासंगे कवितेचे मन डोलत होते शब्द चिमुकले सांडत होते शब्द चिमुकले सांडत होते...

गूढ धीर गंभीर मेघदळ स्तब्ध अचल का वारा ? चंचल मन बेभान चिंतनी पहाटेस पट कोरा रुधिराचे घर विषम स्वरांचे हृदयी अलख चकोरा अंतर्यामी कल्लोळांचा सागर उसळे खारा नकोच वाटे पण ना त्यजवे कर्तव्याचा तोरा आस आंसवे अभिलाषेची गोचिड सम अंगारा पंख निखळले मिटले डोळे अंध दिशा धांडोळा ना कळते आकळते मग हा जन्म कसा वानोळा ? ........................अज्ञात

प्रेरणा खरेतर वेगळे सांगणे न लगे.