कविता

3

माझ्या आत सतत काहीतरी वाजतंय कोण आहे? सारखी टक टक टक . . . सहन होत नाहीये आता कोण आहे आत? . . . बहुतेक एक कविता अडकली आहे . . गोजीर्‍या शब्दांची, साजीर्‍या उपमांची, खूप काळ लोटला आहे अडकली आहे, तळघरात . . तिने बराच प्रयत्न केला, बाहेर पडण्याचा पण सगळं निष्फळ . . . . . एकदा त्सुनामी सारखी उसळून बाहेर आली . . . बाहेर पडलीय तर छिन्नविछिन्न अन् रक्तबंबाळ . . . डॉक्टर म्हणाले आता ती अन् तिचे नशीब |- मिसळलेला काव्यप्रेमी -| (३१/१०/२०११)

प्राजुच्या दिवाळीच्या कवितेचं मागल्या वर्षी विडंबन केलं होतं. यंदाही प्रयत्न करतो आहे! म्हटलं तर विडंबन म्हटलं तर निराळी कविता. कसंही.

नेहमीच येतो मी इथे रमणीय तळ्याकाठी इथली खास शांतता अनुभवण्यासाठी विस्तिर्ण काठाचं हे तळं मला नेहमीच वेगवेगळ्या रुपात भासतं काठाच्या दाट शेवाळी पाणवनस्पतीवर सतत चमचमणार्‍या पाण्याच्या रेघा त्यावरून डौलाने चालणारे बगळे मध्येच डुबकी घेणारे पाणपक्षी, बेडूक आंत पाण्याच्या मोठ्या तुकड्यावर अमाप छोटी गुलाबी कमळं असतात त्यावर दिसतात फुलपाखरं, चतुर ह्यांच्या भरार्‍या हे तळ्याचं नेहमीचं रुप पण हिवाळ्यात काही काळ हे बदलतं अचानक एके दिवशी तिथे येतात देशांतरीत पाहुणे गुलाबी, पांढर्‍या रंगाचे कलकलाटांनी तळ्याची अभिजात शांतता भंग करीत. पानथळीजागेवर पानापानातून त्यांची मायेची घरटी वसतात. नवी वीण घालतात. हवी

राहिला दूर गाव माझा मी असा का भरकटलो श्वास इथे अन आत्मा तिकडे खरे, असा मी का जगलो? क्षण क्षणातून जगलो मी का कण कणातून मी वधलो नेत्र इथे अन अश्रू तिकडे खरे, असा मी का रडलो? नव्हता दुश्मन रणही नव्हते दमून पुरता मी हरलो हृदय इथे अन स्पंदन तिकडे अरे असा मी का लढलो? जावे फिरूनी कुशी गावच्या साद गावची घुमत असे उगव भास्करा रात्र ढळू दे प्रभात मंगल पुन्हा दिसे.

पहाटे पहाटे फिरायला जाताना मला ह्या पोरी ,बाया दिसतात पाठीवर झोळी नि हातात तारेचा हूक [वारसाहक्काने त्याना मिळाला असतो हा ठेवा ] कचरा कुंडीत काहीतरी शोधीत बसतात ह्या शोधत असतात प्ल्यास्टिकच्या बाटल्या , कसली कसली फेकलेली खोकी विजेची वायर काय नि काय काहीतरी निराळेच मिळाले तर आनंदात असतात मी चालत असतो खरपूस वेगाने वाढलेली चरबी ,पोट संतुलित ठेवण्यास आणि घरी जाऊन मला चहा प्यायचाय हे देखील विसरत नसतो [!!] आणि ह्या माझ्या मागून पुढे जातात भन्नाट वेगाने दुसर्या कचरा कुंडीच्या शोधांत कचरा चिवडित बसतात विस्कटून टाकतात सगळा कचरा रस्त्यावर घाण करून जातात काहीतरी मिळेल ह्या आशेने खूप क

मन म्हणजे मन म्हणजे मन असते, तुमचे आमचे सगळ्या॑चे जीवन असते, लग्नाचे मु॑जीचे केळवण असते, ह्या सोहळ्या॑चे औचीत्य साधून केलेली आठवण असते, मन म्हणजे मन म्हणजे मन असते, तुमचे आमचे सगळ्या॑चे हेवन (स्वर्ग) असते, मनाचा मनाला नाही लागत मेळ, हीच तर खरी आहे जीवनाची भेळ, कशाला करताय फूकाचा त्रागा..... मनाने मनाशी बा॑धू मैत्रीचा धागा...... मान्य आहे की मन हे च॑चल असते, तरीही ते जीवनातील अमुल्य असे पवीत्र ग॑गाजल असते.......... म्हणून म्हणतो मन म्हणजे मन म्हणजे मन असते, तुमचे आमचे सगळ्या॑चे हेवन (स्वर्ग) असते, मन म्हणजे मन म्हणजे मन असते..............

आली आली दीवाळी आली......... चला काढूया रा॑गोळी चला काढूया रा॑गोळी.................. शेव चीवडा, कर॑जी आणी लाडू, फराळाची यादी कीती काढू................... अनारसे, चकली नी कडबोळी हीच तर आहे, दीवाळीची थाळी................ स॑गे घेऊन आली......... घराघरातील ''माऊली'' ............ अशीच राहो तीच्या क्रूपेची साऊली, आली आली दीवाळी आली, चला काढूया रा॑गोळी चला काढूया रा॑गोळी.................. दीपावलीच्या हार्दीक शुभेछा.................