कविता

महत्त्वाकांक्षेच्या रॉकेटला लावा आशेच्या लांब फुलबाजीचे जळते टोक... आकाशात सर्वात उंच जावून व्हावा नेत्रदिपक महान यशाचा स्फोट.. सर्व वाचकांना दिवाळीच्या शुभेच्छा....!! - निमिष न. सोनार, पुणे

तयार करा हिरवं पान

3

नाही भेटले मी दिवसभर तर त्याने खूप बेचैन व्हावे , भेटण्यासाठी ठरलेल्या ठिकाणी त्याने नेहमी आधी यावे ! रोज भेटण्याची ओढ नित्य नेमाची पण नवीन असावी , रोज काहीतरी नवीन बोलण्यासाठी शब्दांची घाई असावी ! डोळ्यांसमोर असावा सतत चेहरा त्याचा हसणारा , आकाश शुभ्र असले तरी, ढग ओढून बरसणारा ! ‘तुझ्याशिवाय मी ’ आता कल्पनेतही नसावी , कल्पनेतील तुझी साथ आता अस्तित्वात असावी ! ज्याची कल्पनाही केली नाही इतकी प्रेमाने भरलेली असावी , माझ्या आठवणीत त्यानेही अशीच कविता लिहिलेली असावी ! सत्य मात्र अबाधित पणे दोघांकडे पाहत असेल , तुम्ही थांबता कुठे कि मी थांबऊ म्हणत असेल ! गुंत

वाटेवरून चालताना हलकीच ठेच लागते, कुणीतरी “जा” म्हणाले तरी थांबावेसे वाटते थांबताच मनातल्या आठवणी काहूर करतात , आणि कधीचे दाटलेले पाणी डोळे भरून टाकतात , जड जड पायांनी परत आपण चालू लागतो वाट , अंधारातून चालता चालता होऊ लागते पहाट , ओंजळ भर मोगरा बाकी पारिजताकाच सारा , निळ्या निळ्या आकाशात शुभ्र ढगांचा पसारा , मन सकाळीच तेवढे प्रसन्न , मग गहिवरून येते , वाऱ्यासंगे वाहता वाहता परत फुलापाशी थांबते , मेघ येतात दाटून मग ,बरसून जातात संध्याकाळी , तेव्हाच बहरतो निशिगंध आठवणींच्या वेळी , विसरव म्हणले तरी विसरता येत नाही , दिवस संपून जातो पण मन कुठंच लागत नाही , पाउस पडून गेल

मी ती गोष्ट शोधतोय बर्‍यासश्या हाताला लागतायत . . लहानपणी आज्जीने सांगितलेली त्या राजकन्येची, शाळेत मस्ती करता करता मीच सांगितलेली कापूसकोंड्याची, इतिहासाच्या सरांनी सांगितलेली आठव्या हेन्द्रीची, आजोबांनी सांगितलेला शिवबांचा इतिहास, आईने मांडीवर बसवून सांगितलेली ध्रुवबाळाची, अशा किती सार्‍या गोष्टींनी वेढलंय मला . . पण मला ती गोष्ट सापडत नाहीय्ये निळ्या डोळ्यांच्या, उडणार्‍या परीची, पर्‍यांच्या स्वप्नील नगरीत घेऊन जाणारी . . कां कुणास ठाऊक, परंतु आता माझी खात्री पटलीय ती गोष्ट फक्त तूच सांगू शकतेस, निळे डोळे मिचकावत सांगायचीस ना....

निरोप घेता घेता उंच उडणारे विमान बघता बघता ती हलकेच डोळ्यातला थेंब पुसत म्हणाली आभार, परत कधी ..?