कविता

ओल चुकवले वार शस्त्रांचे , सुकल्यात सर्व जखमा नाजूकशी फुलांची,पण्.....ती चीर चिघळती आहे ! थकली कधीच गात्रें , आता आधार लागे तरिही उरांत कुठली , ही धाव उधळती आहे? सांजावले कधीचे, बघ, पक्षी उडून गेले "घे,भरारी घे" ची पण साद हुरळती आहे ! शमवीत वेदनांना धन्वंतरी उगाच "होकार" ऐकण्याची सणक उसळती आहे ! सरणावरी कधीचे, अश्रू सुकून गेले फुटल्या घड्यांत मात्र.....ती "ओल" निथळती आहे.....ती "ओल" निथळती आहे ! ---------------------------------------------------------------उदय गंगाधर सप्रे-ठाणे-----------------०३-नोव्हेंबर २०११, दु. २ वा.------

3

फिरते आहे घेऊन, जखम एक ठसठसती खपली आहे वरती पण आतून भळभळती वरपांगी कमालीचा ... हसरा चेहरा आतून पार भेदरलेला, भित्रा नि बावरा आविर्भाव आहेत सारे, जग जिंकल्याचे शल्य सदा काळजात, सारे हरल्याचे सवयीचं होतंय आता, हुकमी हसू कधी मात्र दगा देतात, आपलेच आसू असेल का सोपं यापेक्षा अश्वत्थाम्याचं जिणं जखम दाखवत जगाला, तेल मागत फिरणं जयश्री अंबासकर

कौतुक सोन्या-चांदीचे गगनी भाव जरी भिडले गुरुपुष्याच्या मुहूर्तावरी दागदागिने बहु घडले ! थेटरातला चालू आहे उघडा काळाबाजार पहिला खेळच पहायचा जडला आहे आजार ! चार चाकी दोन चाकी वाहने उच्चांकात नवी भाव वाढते पेट्रोलचे नको सायकल चैन हवी ! ग्यास रेशन कपडालत्ता गरजा सोडुन भलतिकडे कर्जामधुनी खर्च वाढतो धूमधडाका चोहिकडे !

सगळीच राख येथे.. दिसतो विनाश आता.. नुसते वळून बघता तुटतात पाश आता.. पाहून कुंपणा त्या.. जाणीव तीव्र होते; घर तेवढे निमाले..उरला पलाश आता.. राखेत जन्मणार्‍या पक्ष्यापरी स्थिती..की.. सर्वस्व जाळुनी मज दिसते अकाश आता? अंधार तेवतांना ठिणगी महाग होती.. डोळ्यांस त्रास होतो दिसता प्रकाश आता... आसुसल्या मनाला.. कूस तेवढी मिळेना.. आसेतलेच आर्त.. होते निराश आता.. (विषण्ण) राघव

3

सुट्टी संपली दिवाळी झाली घण घण घंटा ऐकायची दप्तर पाठीवरती टाकुन तुरू तुरू घाई पळायची ! पाठांतर अभ्यास परीक्षा वेळच गुंतुन जाण्याची शुद्ध न राहिल शाळेमध्ये डबा उघडुनी बघण्याची ! नवीन कपडे खेळ नवे नीट नेटके जपण्याची सुट्टीमधली सवय रहावी रोज पहाटे उठण्याची ! शंकरपाळी चिवडा लाडू चकली शेव करंजीची वर्षामधला धमाल सण आठवण नुसती करायची ! शाळेमधुनी दमून येता निवांत स्वप्ने पहायची पुढल्या वर्षी किती फटाके चक्रे झाडे आणायची ?

टिपः माझी एक कविता एका महाभागाने चोरुन चक्क आपल्याच नावाने चेपुवर प्रकाशित केली आणि ती नेमकी माझ्या मित्राने पाहीली आणि मला कळवले. ते बघुन असा संताप आला आणि ही कविता सुचली. जरा अतिशियोक्तीच झाली आहे, पण भावनेच्या भरात......... ;) चोरून चोरून तुम्ही चोरणार किती आहे अस्सल हिरा इथे माझिया हाती चोरून काय साधले तुम्ही शब्द माझे ? उजळल्याविना राहील का प्रारब्ध माझे ? आहे अजूनही लेखणीला माझ्याही धार येतो सरसावूनी शब्दांना अजूनच खुमार चोरलेल्या शब्दांचीच तुम्हा बसेल चपराक सणसणीत अस्खलित नाणे माझे वाजेल नेहमीच खणखणीत |- मिसळलेला काव्यप्रेमी -| (२९/१२/२०१०)

अथांगास काय हिरे माणके सभोवर कनक रुप्याची आरास रास अंगभर तरी त्यास मोहवे मोर पाचुवांचा सद्गदीत धरा सवे मेघ आळवांचा सकाळी सकाळि मोतियांचे धुके- स्फटिक माळून उभे शिरी तृणांचे तुरे सोनकिरणांतुनी ओघळे इंद्रमाया नि उधळे जगी रंग चित्त झुंझवाया ऋणांचे खळे आगळे वेगळे- स्नेह वाटे परी गोत हे सोवळे आंसवांना नसे दु:ख खारे इथे निर्झराचे पिसे अवखळे खळखळे .................अज्ञात

(चाल : जैसे सूरज की गर्मी से जलते हुए तन को मिल जाए तरुवर की छाया) शब्दाला वाचेला काव्याला श्रद्धेला जेथे अर्थ प्राप्त झाला अर्थाचा परमार्थ परमात्म्याचा स्वार्थ जेथून व्युत्पन्न झाला, - - त्या स्वराला अर्पिता मम काव्य ॐ कारा तत्तक्षण काव्याचा जो मंत्र झाला मंत्र तो गाउनी समिधा ती अर्पूनी जो धूम्र उत्पन्न झाला, - - त्या धुराला अवकाश जे व्याप्त त्यासही भेदून एकमात्र जो बाण गेला बाणाची प्रत्यंचा प्रत्यंचेचे बल बलाचा उद्गम त्या उद्ग्माला, - - वंदिताना जो भाव बुद्धीचा विवेक नामाचा त्याचाहि जो अंतरात्मा तद् भावनेला, - - - - - -