कविता

एका तळ्यात होती बदके पिले सुरेख होते अतिशहाणे पिल्लू तयात एक घेताच कोणी त्याला खेळावयास संगे सर्वाहुनी निराळे बळेच ते तरंगे दावूनी बोट त्याला म्हणती खजिल लोक आहे अतिशहाणे पिल्लू तळ्यात एक पिल्लास माज भारी खुळे म्हणे सर्वांसी पाखंड अविचारी सांगेल ते जनांसी जो जो तयास टोची दावी उगाच धाक होते अतिशहाणे पिल्लू तळ्यात एक एके दिनी परंतु पिल्लास ना कळाले ढापीव ज्ञान त्याचे डबक्यामध्ये बुडाले घाणीत डुंबताना जन्मांतरी कित्येक कधी न त्या कळाले तो मंडूकच एक

3

ह्या रेताड रखरखाटात कोणास ठाऊक कशी चिकटून बसलीत ही पाती आणि कोण सोस त्या वा-याला सुद्धा ह्या जळजळाटात स्वतः तापत फुंकर घालण्याचा तरी मृगजळाला सुद्धा भास व्हावा मोरपिसांच्या रंगांचा? ह्या वेडेपणाच तू नाव आहेस कि कारण हे माहित नाही पण तुझा हात इथे फिरलाय हे नक्की…

दाणे पडले टप टप टप चिमण्या गोळा पट पट पट चिव चिव करता टिपती दाणे टिपता टिपता म्हणती गाणे या रे पिलांनो जवळी या आपण गाणे गाऊ या घरटे काडयांनी सजवू दाणे पोटापुरते जमवू हाव नको ती जास्तीची सवय करू या कष्टांची चोच दिली ज्या देवाने घास ठेवले समोर त्याने आभार त्याचे मानू या चिव चिव गाणे गाऊ या

पाखरे आता मोठी झालीत .. पाखरांचे पक्षी झालेत . उडण्याचे बळ आलेय त्यांच्यां पंखात डोक्यावरचे आभाळ त्याना आतां कमी पडू लागलेय त्यांची नजर आता खूप दूरवर क्षितिजाच्या पार....

विझले आज दिवे सारे रात्र माझी डोळ्यांत सरे अंधाराची वाटे भीती निशेस आज सांगू कसे दिशा नसावी दिशेस साथी वाटेनं सोडल्या पाउल खुणा पत्ता विचारे मज तो वारा वादळ मनी मग माझ्या उठे बनले मी दिव्यातील वाती आस माझी आज सारी जळे हरविले सारे घेतात शोध समोर मी न कुणास दिसे विझले आज दिवे सारे रात्र माझी डोळ्यांत सरे अंधाराची वाटे भीती निशेस आज सांगू कसे

शोधते आहेस मला कुठे तु मनी तुझ्याच वसतो मी असलो दूर जरी असा जवळच तुझ्या असतो मी नको शोधूस इतरत्र मज बघ जरा डोळे मिटून वेडी माझी प्रिये कशी तु डोळ्यांत तुझ्या असतो मी शोधू नकोस बाहेर मज तिथे दिसेल पुतळा माझा माझ्या सारखाच, मात्र कधी तो नसतो मी जगतो तुझ्या श्वासात असा सुगंधच तुझा असतो मी कुशीत तुझ्या भासेन तुला तिथेच तर सदा असतो मी

धुराच्या ढगात वेढलेला, आणि चारी बाजूनी घोंगावणा-या चारचाकी यंत्राच्या गोंगाटात, डांबराच्या तापलेल्या रस्त्यांवरच्या करड्या मळकट पट्ट्यांना ओळख देत तल्लीन झालेला तो रंगारी… त्यांनी ह्याला कि ह्यानी त्यांना बेदखल केलंय, हे ओळखण तसं कठीणच. जपणा-या माणसांपेक्षा मुकाट खपणा-या बिन हृदयाच्या यंत्रांची जंत्री वाढली कि हे अस व्हायचंच…

स्वतापुरते लढायचे बळ तेवढे आता गाठीशी आहे ... आठवते म्हणाला होतास "भिऊ नकोस मी तुझ्या पाठीशी आहे ..." तुझ्या ह्या आश्वासनाने केले होते भितीना दफन ... अन उभा ठाकलो लढाया जगाशी बांधून डोईवर कफन माहित नव्हते माझी लढाई नशिबाच्या काठीशी आहे .... आठवते म्हणाला होतास "भिऊ नकोस मी तुझ्या पाठीशी आहे ..." लढलो अनेक समरे काही जिंकलो काही हरलो लढता लढता लोटली वर्षे, परंतु मागे नाही फिरलो ... हरलो शेवटी वयाकडून, माहित नव्हते गाठ साठीशी आहे ... आठवते म्हणाला होतास "भिऊ नकोस मी तुझ्या पाठीशी आहे ..." गळाले सगळे बळ, अन गळाल्या सगळ्या आशा आलास समोरून चालत अन दिलास पुन्हा दिलासा ... दाखवलास मज आरसा माझ्याच भ