कविता

आमची प्रेरणा संस्थळ सुप्रसिद्ध, ना वैचारिक हव्यास, दोन बायांच हास्य, आणि शत्रू मात्र फार हाणामार्‍या भरपूर, लोकशाहीचा मात्र भास, ना अपेक्षा सभ्यपणाची, बोर्डावर चपलांची रास इकडून हाकलून सोडून पुन्हा जुन्याच आयडीचा फार्स ही एवढीच मांडवली दगडू, आंडू,राव पुरेशी आहे परतायला रचना: २९/१०/२००९

घरकूल छोटस, ना महालाचा हव्यास, दोन पिलांच हास्य, आणि तू मात्र खास, प्रेम भरपूर आणि रागाचा नुसता भास, ना आकांक्षा चंद्र सूर्याची, तुझ्या सावलीचा ध्यास, उंच आकाशी फिरून पुन्हा धरतीवरच घ्यावा श्वास,, हे एवढ आभाळ तुझ्या माझ्या स्वप्नांना पुरेस आहे . प्रसन्ना जीके.२३/४/२००८

अ्चानकच तूला अस समोर बघितलं आणि काय झालं न कळे शुष्क असलेल्या जिवनात एक कोम्बं अंकुरलं..... निगा राखावी तर कशी कळेना पाऊस प्रेमाचा कधी पडेना रान वाळवंट झाले.... ग्रिष्माचे रण माजले.... मग केले हद्दपार पावसाला या जिवनातून तुझ्यासकट...... आणि पुन्हा अचानक.... हो अचानकच..... तू समोर आलास.. ठरवलं होत थेंब हे पडु द्यायचे नाहित तरी उगाच पाणी तरळले झिरपु नकोस म्हंटल तरी हा पाऊस कोसळलाच प्रसन्ना जीके

वार - प्रतिवार... शह - काटशह..., अरे ला कारे.... नुसतेच सारे..., शब्दांचे पसारे....! नखं गळालेला जर्जर वनराज, त्याच नखांनी परस्परांशी..., झुंझताहेत छावे...! सामर्थ्य, सत्ता ... अनुत्तरित...? प्रश्न अस्मितेचा (?) विखुरलेले सारे कळप मेंढरांचे! बलाबलावरुन भांडताहेत ... अनियंत्रित...,मेंढपाळ भरकटलेले! त्यांचे राजकारण, फरफट कुणाची? कुणीही यावे टिकली मारुन जावे नियती आमची कधी बदलणार? संतप्त, विव्हल ... गांधारीचे शाप ... आम्हालाही कायम भोवणार...! आमच्याच भांडणात... सत्तापिपासु लांडगे... नेहमीच ...,मेजवान्या झोडणार! आम्ही तसेच उपाशी.... ते मात्र सुखाचा ढेकर देणार ! विशाल

आज उघडुन बसले होते सगळी जुनी पत्रे तुझी, माझी, काही जपलेली, न पाठवलेली, काही फाडलेली.... कधी डोळे भरुन येत होते कधी रागाने लाल होत होते.. कधी मी उदास होत होते कधी हरवून जात होते... एक पत्र तुझं मला पाठवलेलं एक असच खुप जुन्या मैत्रिणीचं पहिल्यांदा माहेरी गेल्य नंतर एकटं वाटत असताना तू लिहिलेलं तसचं तुझ्या सोबत आल्यानंतर सखी ने पा्ठवलेले खास बंध.... असच एक पत्र हाती आलं खुप खोल दडवून ठेवलेलं.. माझ्या बाबांच...... लग्नानंतर आलेल पहिलं पत्र... खुपसं काळजी करणारं तेवढचं धीर देणारं.. खुप न सांगता खुप काही सांगणारं.... जपुन ठेवलय मी आज ही आज तेच पत्रं म्हणजे माझे बाबा झालेय मला सोडून गेलेले पण

नातं तुझं माझं आठवणींच्या पलिकडलं मनात वसलेलं डॊळ्यात साठलेलं हृदयात साठवलेलं नातं तुझं माझं पाण्यासारखं नितळ गहिरं जस कातळं खोल जस तळं हिरव गार जस मळं नुसत्या नावात न अडकणारं नुसत्या रेषांमधे न सामावणारं नुसत्या आभाळात न मावणारं नुसत्या देहात न राहणारं नातं तुझं माझं प्रसन्ना जीके.

डरकाळ्या : - बायको ही बायको असते.. एरवी नॉर्मल असली तरी..तुमच्यासाठी सायको असते.. :T साडीचोळी साठी तिची सारखि धावाधाव असते.. तुमच्या तुंटपुंज्या बॅंकबॅलन्समधला.. बायको शिरकाव असते.. ~X( घरामध्ये नववधुसारखी.. ओलांडुनी ती माप येते.. आयुष्यभर पुढे मग.. तुमचेच माप काढत बसते..

डीस्क्लेमर : नाही प्रेरणांचा तोटा जमेल तैसा हाणा गोटा पचन तू आणि तुझं पचन.... डीम-लॅम्पच्या प्रकाशात.. हॉटेलच्या जगात गाववर भटकणारा तू... एका हाताला वाफा येत असलेलं जेवण....

तू आणि तुझं वाचन.... टेबल-लॅम्पच्या प्रकाशात.. कॉम्पुटरच्या जगात नेटवर भटकणारा तू... एका हाताला थंड होत आलेलं जेवण.... दुसर्‍या हाताने पुस्तकाचा फडशा पाडणारा तू... शतपावली करताना मागे बांधलेल्या उजव्या हाताने डाव्या हातातल्या साप्ताहिकाशी सलगी करणारा तू... कधी उताणा तर कधी पोटावर झोपून हलत्या पायांच्या तालावर अंक चाळणारा तू... छातीवर उघडे मासिक वाचनखूण ठेवून वाचता-वाचता निद्रिस्त झालेला तू... प्रवासात मिळेल त्या जागेत अवघडून वर्तमानपत्र हाताळणारा तू....... जिभेच्या टोकाला अनामिकेचा स्पर्श करून पानं उलटवणारा तू... .... ..... नाना तर्‍हा.... नाना सवयी....

मनांत माझ्या फ़ुलून आल्या रातराणीचा सुवास तू रंगबिरंगी वसंत फ़ुलांची ओंजळितली रास तू क्षणैक खांद्यावरी विसावे तो असा निश्वास तू मित्रत्वाच्या नात्यामधला तो अभंग विश्वास तू अखंड कोसळणार्‍या झिरमिर चिंब सरींचा न्यास तू क्षितिजावरती रंगलेली सुवर्णाची आरास तू डोळे मिटूनी तुला पहावे.. भास तू आभास तू तुझ्याविना मी कसे जगावे सांग!.. माझा श्वास तू प्रेमवेड्या या मनाला लागलेला ध्यास तू.. प्रणयातील उत्कटतेचा अगळा उल्हास तू पुढे पुढेच जात रहावे न संपणारा प्रवास तू कधी वेंधळा, कधी प्रगल्भ जन्मोजन्मी हवास तू.. - प्राजु