कविता

आठवतात का ते क्षण तुला? किती सहज विचारले होतेस आवडते का मी तुला? खूप विश्वासाने दिला होता होकार तुला..... कारण वाटले नव्ह्ते कधी सोडुन जाशील मधेच मला. आठवतात का ते क्षण तुला? किनार्‍यावर वाळूत खेळताना,वाळूत आपली नावे लिहिताना, आलेल्या लाटेने फक्त माझेच नाव पुसल्याचे जाणवले होते मला. वाटले नव्ह्ते कधी सोडुन जाशील मधेच मला आठवतात का ते क्षण तुला? एकत्र प्रेमाच्या आणाभाका खाताना ,शेवट पर्यंत साथ देण्याचं वचन देताना का कुणास ठावूक पण आभाळ भरुन आल्याचं आठवय मला. वाटले नव्ह्ते कधी सोडुन जाशील मधेच मला आठवतात का ते क्षण तुला? किती अवघडली होतीस लग्नात माझी ओळख करुन देताना, पण तेव्हा मात्र धुसर

तु नाही म्हणालीस, ह्या वादळात आणि अश्रुंच्या पुरात, माझ्या मनाने बांधलेले तुझे-माझे आपलं इवलसं घर उध्वस्त झाले पण परसातली रातरानी तशीच आहे, ती वाट पाहतेय, कोणाची ते माहीत नाही अंगनातली बाग वाहुन गेली पण मोगरा तसाच आहे, त्याच्यातली कुठ्ली ही जिद्द माहीत नाही, त्याला कोणाच्या केसांत माळायचे आहे, माहीत नाही अंगणातली तुळस ती पण तग धरुन आहे , का कोणासाठी ते माहीत नाही आणि त्या माझ्या मनातल्या उध्वस्त घराजवळ, आभाळाएवढ माझं वेडं मन इवलसे होउन बसलय, घराकडे येणार्‍या हिरव्या पाऊलवाटेकडे डोळे लावुन, का कोणास ठाउक ...

आठवतोय मला वसंताच्या चाहूलीत मोहरलेला डेरेदार आंबा घमघमणार्‍या सुगंधाची कोकिळा गातेच आहे अजून माझ्या मनात अजूनही आठवतात मला ते तापलेले रस्ते आणि माझ्या हातात तुझा हात पेटलेल्या गुलमोहरा खालून जाताना अंगावर पडलेला फुलांचा सडा, जळणार्‍या आषाढाच्या पहिल्या पावसानंतरची घमघमणारी ओली माती जमलेच नाही तो मॄद्गंध बंदिस्त करुन ठेवायला मनाच्या कुपीत कधी... पावासाची झड लागलीये बाहेर आत्ताही आणि तेव्हाही असाच कोसळत होता त्या अविरत पडणार्‍या पावसामध्ये शोधतो आहे तुलाच मी, माझ्याही नकळत पानगळीचे दिवस आणि रंगांची उधळण, झाडे कात टाकतायत जुनी, जीर्ण सामोरे जायचेय त्यांना एक नव्या जगण्याला; तयार व्हा

तू विरलीस पंचमहाभुतात ....... ती वेळ... ती तिथी... मी गोंदलीय माझ्या मनावर..

अ-भाव, किर्र, काळा, शून्य, कभिन्न, अंधार! मनांच्या कल्लोळात, इंद्रियांच्या अविष्कारातही उच्चाराच्या अपेक्षेत, उद्गाराच्या प्रतीक्षेतही पाणावलेल्या डोळ्यांत, उकललेल्या पापण्यांतही विरलेल्या विस्मृतीत, दाटलेल्या आठवणींतही सुन्न एकटेपणात, समुहांच्या दाट गर्दीतही, निःशब्द रात्री, अबोल दिवसाही भारलेल्या जन्मकैदेत, आभास अन् अस्तित्त्वाचा अनासक्त मुक्तिदाता काळाकभिन्न अंधार!

प्रेरणा :- जखमी चित्रबलाकाचा अलारिपु राम राणा, कृष्ण कान्हा, देवकीचा दीव्य पान्हा, मंत्र जागर होउदे, पाप साप मोजमाप, कृष्णस्पर्ष, कर्णकर्ष, कोमेजुन जाउदे यंत्र तंत्र मूलमंत्र, अस्त्र शस्त्र धुतवस्त्र , सागरास आचवूदे सामदाम दंडभेद, नीतीला उभा छेद, कोदंडधारी तळपुदे स्वार्थपार्थ, दुर्गत धर्म, उग्र चर्म, साधी सुधी, नग्न द्रौपदी, गिरीधारी जन्मुदे, पुण्य विदीर्ण, लोभी कर्ण, नीलवर्ण, धुम्रवर्ण, कुंभकर्ण जागुदे, कांचनलोभी पतित पती, कामेप्सुना कुलटा भार्या, कुलघ्लानां कराल पौत्रं, तृतीय नेत्र बरसूदे, सद्योवैगुण्यमायान्ति, शेष शयनी, कुंडलानी, फणा काढूनी येउदे ए आई मला पावसात जाउदे, एकदाच ग भिजुनी

काय सांगु त्या गुलमोहोराची साथ बालपणापासुन आहे त्याच्या हातात हात शाळेत जाताना अर्ध्या रस्त्यावर त्याचे अधिष्ठान लाल गोजिऱ्या फुलांमधुन हळुच डोकावे हिरवे पान वयात येता हुरहुर लावतसे जीवा टपोऱ्या फुलांच्या खाली असे थोडा गारवा वाऱ्या सोबतीने पडतसे फुलांचा सडा धुंद वारे वाहताना सोबती गुलमोहोर खडा हिरव्या पानांच्या मखमालीने फुलले माझे मन त्या घरी ही गुलमोहोर असावा आस मनी धरुन पुर्ण व्हावी कामना असे वाट्तसे माहेरी काय सौभाग्य माझे दिसला गुलमोहोर दारी जातानाही गुलमोहोराला सांगा साथ माझी करशील सरणावरती लाल फुलांची रांगोळी तू रेखशील प्रसन्ना जीके

न ठावे सख्या, तू कुठे गुंतलेला... तुझ्या चाहुली जीव आतूरलेला कधी वाटते की तुला जाणते मी जरी चेहरा तो, नसे पाहिलेला 'असावा असा तो शिलेदार माझा' कितीदा तुला मी मनी रेखलेला इथे रोज नाती नवी गुंफताना उरी भास वेडा, पुन्हा जागलेला कसा तू कुठे भेटशी... कोण जाणे...? कसे ओळखावे... मना राजसाला ? म्हणे... तू विधात्या, असे योजलेले जरा दे इशारा... दिशा वेधलेला

तसा अनेकांनी प्रयत्न केला माझ्या हिंस्त्र मनाला आवर घालण्याचा, नसलेल्या हाडाचा फायदा उचलणार्‍या जिभेला वळण लावण्याचा, षडरिपूंनी पोखरलेल्या देहाला चांगुलपणाचा छंद लावण्याचा, पण वेदनांची बलुतं वाटण्याचा उद्योग जन्मसिद्ध अधिकारासारखाच... या प्रवृत्तीचे मूळ शोधण्यासाठी ग्रंथसंपदा चाळण्याची गरज नाही.... जन्मदात्रीला असह्य वेदना देऊनच जन्माला आलोय मी... तुमच्यासारखाच... म्हणून तर .... वेदनांची बलुतं वाटण्याचा उद्योग जन्मसिद्ध अधिकारासारखाच... जसा माझा तसाच तुमचाही..........

कालची संध्याकाळ दोन प्रतिभावंत माबोकरांसमवेत घालवण्याची संधी मिळाली. श्री. गिरीश कुलकर्णी आणि श्री. जयंत कुलकर्णी उर्फ 'जयन्ता५२' ! जयंतदा मनोगतवरही असतात. फेसाळणार्‍या बिअरच्या सोबतीने गिरीशजींच्या कवितांबरोबरच जयंतदांच्या गझला आणि अनुभवांचा खजिना उलगडत गेला. क्षणभर असं वाटुन गेलं... " हुजूर .., पिलाने की बाते करते है ! कंबख्त..! हम तो बातोंसे नशा पाते है! " त्या दोन प्रतिभावंताचा खजिना खोदता - खोदता माझ्या हाती माझंच काही सटर फटर सामान आलं.....