कविता

...मी आहे. तू घेतलेला प्रत्येक श्वास, तू सोडलेल्या प्रत्येक प्र:श्वासाला सांगेल ... मी आहे. तुझ्या जीवनात आलेले मोजके सुखाचे क्षण, तुझ्या प्रत्येक दु:खद क्षणाला सांगतील ... मी आहे. मधुबनातून मरुभुमीकडे वाहणार वारा, तुझ्या थकलेल्या मनाला सांगेल ... मी आहे. तृशार्त वाटसरुला क्रुतार्थ करणारी आणि सागराकडे धावणारी नदी तुला सांगेल ... मी आहे. काट्यांवर चालून घायाळ झालेल्या तुझ्या पायांना काटेरी सिंहासनावर पहुडलेले गुलाब तुला सांगेल ... मी आहे.

अस्तित्व... द्वेषाच्या वडवानलात किनारा जळुन खाक होत आहे. प्रश्न सागराचा नाही किना-याच्या अस्तित्वाचा आहे. अहंकाराच्या वणव्यात वनराईचा कोळसा होत आहे. प्रश्न माळारानाचा नाही वटवृक्षाच्या अस्तित्वाचा आहे. मत्सराच्या अग्नीमध्ये हृदय पोळुन निघत आहे. प्रश्न शरीराच्या एका भागाचा नाही हृदयातील प्रेमाच्या अस्तित्वाचा आहे. अमंगल कृष्णमेघांनी आकाश व्यापून टाकले आहे. प्रश्न अंधाराचा नाही धरणीच्या अस्तित्वाचा आहे.

'देवद्वार' छंदाची ओळख करून दिल्याबद्दल धोंडोपंतांचे आभार ! ----------------------------------------------------- ज्ञानियाचा राजा त्याची ज्ञानेश्वरी या भव सागरी नौका होई तुकोबा तो सांगे आम्ही देऊ छाटी नाठाळाला काठी हाणू माथी एकनाथ गाती रचूनी भारूड लोकांसी गारूड झाले ऐसे नामा म्हणे देवा म्हणतो अभंग तुझी भक्ती दंग करितसे लिहिणे हे काव्य केवढा आनंद साथ देई छंद देवद्वार

मिलिंद फणसे यांची 'सजा' वाचून आम्हाला आमच्या सजा आठवल्या! ;) कोरड्या नरड्यास ह्या 'द्राक्षासवाचा' शाप दे टाकतो 'नवटाक' वा 'मोसंबिचा' उ:शाप दे! जी कुणी दिसते मला, बघतो तशी त्या त्या क्षणी, गात्र मी स्पर्शीत नाही, फक्त थोडे 'माप' दे! तामसी आयुष्य भोगी, शेवटी ही 'आव' का? तोड त्या नाडीस, पोटा सोडुनी अडमाप दे! दे सजा, बसता कुठे टोचेल का मज तो 'मणी'? मात्र माझ्या 'वेदनेला' मलम हा उ:शाप दे! कोरडा उपचार असतो 'पानपुसण्याचा' इथे पूस 'रंग्या' अन् खुशालीची जगाला थाप दे...! चतुरंग

मन का उदास ओलावती डोळे खिन्नतेचे जाळे अंतरात... नीरव शांतता सुचेनात गाणी विसावे लेखणी कोरे सारे.. तडफड उरी कळावी का कुणा मनातल्या खूणा पुसटशा... शोधिते स्वतःला गाभ्यात या खोल देवुनीया मोल आसवांचे.. समजेना काही गेले कुठे सारे चैतन्याचे झरे मनातले... वाळवंट रुक्ष रणरण वाटा आयुष्य फुफाटा चोहीकडे.. थके जीव आता दूर मृगजळ रिती ही ओंजळ वाट पाहे...

म्हणतात ना.... एका गालात मारले तर दुसरा गाल करावा पुढे... मग प्रत्येक जण मारल्याशिवाय जाईल का पुढे ? नेकी कर दरिया मे डाल...... मग एक दिवस स्वत:लाच बुडतान्ना नाही का पहाल? निन्दकाचे घर असावे शेजारी..... जर निन्दकच घुसला घरात,आदरतिथ्य करावे तरी? नेहमी दु:खीतान्चे अश्रू पुसावे........ करावे काय स्वता:च्याच डोळ्यात असतील आसवे? बोट दिले तर हात धरु नये..... पण आधाराचे बोटच नाही दिसले तर काय करावे? चूक भूल द्यावे-घ्यावे.... वाटले मन मिपावर मोकळे करावे. अन्तःकरणातील विचारान्ना करुन दिली वाट... अमूल्य सल्ल्यान्ची पहत आहे वाट.

(ग दि मा, राजाभाऊ आणि बाबुजींची क्षमा मागून 'तुला पाहते रे तुला पाहते' ह्या अजरामर गीतचे स्वैर विडंबन लिहीण्याचा प्रयत्न ) तुला कापते रे तुला कापते तुझी पर्स माझ्या मनी राहते जरी साधीभोळी तुला कापते तुझ्या पगाराचा जीवा ध्यास लागे तुझ्या मिळकतीने मनी खर्च जागे तुझ्या कार्डने मी मॉल नाहते किती भाग्य थोर ह्या साधेपणीही दिसे वस्तू निद्रेत जागेपणीही उगी का वाण्याचे बील वाढते कधी बोका पाहतो का बडग्याला पती न्याहळी का कधी शेजारणीला लाटणे घेऊनी मी सदा राहते (चू भू द्या घ्या )

तुझ्या रुपातुनी दर्शन घडते निर्मात्याच्या कलाकृतीचे. दिपविणारे तेज पसरले, जगी तुझ्या या मुखकमलाचे. जुलफांच्या ह्या छायेखाली, सुवर्णरूपी बहार आली. अंधारमयी अवकाशात या, पहा ही गोड चांदणी उगवली. धनुष्यकारी भ्रकुटिखाली नयन कमल ते दोन लाजरे. भासती जसे ते दोन तारे विशाल गगनी लुकलुकणारे. आरक्त अधर अन् कपोल तुझे तृशार्त मनाला सुखविणारे. दन्तपंक्ती जणू भासती, हंस नभी ते विहरणारे.

लाल केशरात रंग खेळते पहाट खास दिव्य तेज फाकताच जागली दिशांत आस... तारकांत लोपली निशा उषेस पाठवून अग्निरंग होत धुंद पूर्व रेखिते नभांस... सूर्य बिंब लाल बुंद भेदते तमास पूर्ण विश्वतीर पेटताच जाहला सुवर्ण भास... वाहताच वात मंद , मंद मंद गंध धुंद सांडताच पारिजात भूवरी पडेल रास... थेंब थेंब पाकळ्यांत आळसांत चिंब चिंब का जपून पाकळीत ठेवलेय मोतियास? ... सागरात गाज आणि लाट जात उंच उंच गारवा हवेत आणि वेड लागते मनांस... पंचमात तान घेत आज कोकिळा स्वरांत मोहरून आम्रही सुगंधितो चराचरास...

नुकताच तुझ्या आठवणींचा बहर मजला पुरता वेढुन गेला भरदार फुललेला गुलमोहोर पावसान पुरा झोडुन गेला !! कळेल तुला त्या तेथे दुरवर आठवांचा पायरव वाजुन गेला आवरताना चांदणे हे शुभ्रतर रात माझी जागवुन गेला !! निनाद्ताना पावसाची सर मजला पुरता झींगुन गेला कधि ना तुला कळ्णार गंध तुझा हा वेडावुन गेला!! सुचेता सुळे