कविता

मॅट्रिक्स...[Matrix] तु एक चैतन्यमय,अथांग मन,ना आदि ना अंत, तु स्वयंभु उर्जा स्रोत,मनात तुझ्या विचार अनंत अनंत कोटी ब्रह्मांडाची रचना करतो,लागे क्षणाचाच वेळ निर्मीति करणे अन,लय करणे,हा तुझा आवडता खेळ अतर्क्य,अगम्य,गुढ चमत्कारीक स्वभाव तुझा,न लागे मेळ, ब्रह्मांडा तल्या उलटा पालटी म्हणजे ,सारे तुझ्या मनांतले खेळ. मनातच निर्माण केले हे ब्रह्मांड तु,मधे पडदा टाकला Matrix चा, मायेचा दिले आव्हान आम्हाला, शोध मला,माझे अस्तित्व,खेळ तुझा, डोक्याबाहेरचा. तुझ्या Matrix मायेची जादु अशी, सारे आज्ञानी "ज्ञानी" झाले मीथ्या जग सत्य समजु लागले,आणि तुला मिथ्या ठरवण्यास पुढे सरसावले. जिथे हरते बुध्धी,ज्ञान

(हा एका इंग्रजी कवितेचा अनुवाद आहे. मूळ कवी कोण ते मला माहीत नाही. कविता कधी आणि कुठे वाचली ते सुद्धा आठवत नाही. पण आवडली म्हणून लगेच अनुवाद करून ठेवला होता. तो आज तुमच्यासाठी प्रसिद्ध करतोय.

'वार कुणावर...' झालेले बघून मला अगदी कसेसेच झाले आणि मग आम्हाला उमाळा आला!

एक दिवस आयुष्यातील एक दिवस ... जगु दया मला माझ्यासाठी ... तो दिवस राखून ठेवलाय मी माझ्या यशाचा आनंद लुटन्यासाठी तो दिवस राखून ठेवलाय मी माझ्या अपयशाला चुचकारण्यासाठी मी असेन फक्त एकटी फक्त एकाच दिवसासाठी दुसरे कोणीही नसेल सोबत 'तो' दिवस उपभोगान्यासाठी इच्छा नाही मला त्या दिवशी काहीही करण्याची इतरांसाठी इच्छा नाही मला share करण्याची ते क्षण कोणाही सोबत जे मी lock केले असतील माझ्यासाठी पण आता नाही वाट पहायची मला त्या दिवसाची आता प्रत्येक क्षण जगायचा आहे मला फ़क्त अणि फ़क्त माझ्यासाठी --ज्ञानदा कुलकर्णी

तिचा मोकळा वावर तिचा मोकळा वावर माझ्या अवती भवती माझ्या रोमरोमातून तिचे रोज येणे जाणे माझ्या ह्रद्यी रहाणे कशी जाइल ती दूर तिचा मोकळा वावर तिची रुणूझुणू चाल पायी कळ्या होती फुलं गंध फुलत्या फुलांचा दाटे तिच्या सभोवार तिचा मोकळा वावर तिच्या जीवघेण्या अदा सारे जग होइ फीदा परि माझीच ती सदा माझ्या डोळ्याची झालर तिचा मोकळा वावर तिचे बोलणारे डोळे जणू चांदणे कोवळे त्या डोळ्यांमध्ये खेळे माझ्या प्रेमाची पाखंर तिचा मोकळा वावर तिचे माझे एक होणे नभ धरती मिळणे माझ्या मनातिल गाणे येइ तिच्या ओठावर तिचा मोकळा वावर अशी तीची माझी साथ किती युगांच हे नात माझे ह्रद्य छेडते

कसा आणू शब्दामध्ये सुगंधी दर्वळ..... "आई " म्हणजे वात्सल्याची श्रावणी हिर्वळ..... "आई" तुझ्या आठवणी चांदण्यातले कोवळे ऊन..... तुझ्या मायेचा स्पर्श माझ्या पाठीवर अजुन... "आई" तुझे स्वरुप कसे शब्दरंगात चिता रु..... तू वात्सल्याचे आकाश माझे शब्द इवले पाखरू... "आई" संस्काराची शिदोरी "आई" त्यागाचे प्रमाण..... "आई" प्रेमाची मूर्ती "आई" त्या ईश्वरा समान.... "आई" तुझ्या आठवणीने आज मन हेलावते.... पण तूच दिलेल्या मायेने दु:ख माझे सावरते.... हीच प्रार्थना माझी त्या दयाळु ईश्वराला..... तुझ्याकडे

मिळता नजरेस नजर गोड्शी लाजलिस तु पुन्हा भेट झाली मधाळशी हसलिस तु, विचारता नाव तुझे किति बावरलीस तु नावाने मारता हाक किति खुललीस तु चुंबिता अधर तुझे पाकळी झालिस तु घेता मिठित तुजला रतिरुप झालीस तु शब्द माझे होते कविता झालिस तु शब्द संपले होते, मौनातुन संवाद्शी तु पुर्णत्व आले पौरुषत्वाला जशी अर्धांगीनि झालिस तु @Avinash

अदम्य इच्छा ही मनत क्षितीज होण्याची, असते जेथे ओढ वेडया धरतील नभाला भेटण्याची; मात्र तो असतो फक्त एक अभास तरी आहे वेडया मनला अजुनही कोणाची आस?