कविता

एकदा मला झाली सर्दी नाकात झाली फारच गर्दी नाकावाटे फर्र् फर्र.. चालू नुसते दिवसभर खॉक् खॉक् अधून मधून त्यावर औषध सुंठ-लसूण बेजार खोकून नाक पुसून काय काय घेता मधामधून गणपती बापा मोरया सर्दीतून मज तार या तारलेस जर सर्दीतून शंभर मोदक देईन आणून बाप्पा म्हणाला खरं आहे तुझं ऐकून तर घे तू म्हणणं माझं... मलाही झाली आहे सर्दी नाकात झालीय् फारच गर्दी एवढसं नाक तुझं तर.. माझा जरा विचार कर...! -झेल्या

पंढरीचा विठूराया, पंढरीत आहे कुठे? वाट विठूची पहात, उभे मंदीर एकटे! रखुमाईही पुसते, "कसा दिवस हा आला? विना सांगता कुणाला, कुठे नाथ माझा गेला? नाही कुणी कान्होपात्रा, आज कुणी जना नाही. ज्यांच्या मदतीच्या साठी, देव देवळात नाही." विठू कधीच नव्हता, पंढरीच्या मंदिरात, तोच सांगे "नका पाहू, मला काळ्या पत्थरात." देव सांगे आज मला, "देव तुझ्याच घरात, घरातल्या विठ्ठलाच्या, काय जाण अंतरात. बाप तुझा रे विठोबा, अन आई रखुमाई, त्यांच्या पायधुळीचीही, सर पंढरीस नाही. माय पित्याहून दुजा, स्वर्ग नाही हे सांगतो, तीच तुझी रे पंढरी, विठू तिथेच नांदतो."

:D ;;) नात॑......!!! एक नात॑ जन्माच॑, ते फक्त असत॑ आईच॑, अस्तित्व असत॑ ममतेच॑, वात्सल्याच॑, येथे स्वार्थाला मात्र स्थान नसत॑.... !! एक नात॑ रक्ताच॑, जे फक्त असत॑ भाऊ-बहिणीच॑, ज्यात फक्त राज्य असत॑ मायेच॑, आपुलकीच॑.... !! एक नात॑ कर्माच॑, ज्यात असते कसोटी साठी निष्ठा, जेथे कामाला येते धैर्य, विरता.... !! एक नात॑ प्रेमाच॑, जिथे असतो एक विश्वास, दोन शरीर॑ अन् एक श्वास....!! एक नात॑ मैत्रीच॑, महत्त्व यात आहे वेळेच॑, पड्त्या वेळेला लागणारया आधाराच॑....!!

काल आम्ही नेहमी प्रमाणे चौपाटीवर फिरायला गेलो .

'सात्त्विक थाळ्या' पुरे आता लावा 'भेळेची गाडी' बाप बाटली लाथा बुक्क्या अन "केश्या"ची कंबख्ती घाल पुन्हा धुडगूस जाली लोकांना हसू दे थोडे आम्हा सांगती 'अतींद्रिये', सोडशील तू निवृत्ती आधी शोध ही गम्भीर कविता लिहीली होती पण वरील काव्य वाचुन नवीन कल्पना सुचली ती अशी लठठ मनोगत मांस माझे घेतोस का ?

शोध बांधलेला आहे गुलाम अवघा समाज त्यांच्या कासरा नसलेल्या दावणीला, रक्ताचे पाट वाहत आहेत डोळ्यातुन पण त्याचा पत्ता लागत नाही पापणीला ! छप्पर उडुन गेल्यावर आधार देणारे स्तंभ कोसळुन पड्तील जमीन मात्र तीच राहील फक्त नात्याचे संदर्भ बदलुन जातील ! प्रुथ्वी पुन्हा फिरत राहील घड्याळाच्या काट्यासारखी अनन्त कालापर्यंत आणी माणुस हातात अण्वस्त्र घेउन फिरत राहील हरवून गेलेल्या माणुसकीचा ! अनिरुद्ध>

तू मुसमुसलेली, षोड्शा,सुंदर बाला, घातला नजरेन,तू,ह्रुदयावर की घाला. नजर धारधार, यौवनाचा कहर, तू तिलोत्तमा नि रतीहुन भासे सुंदर. साडीत लपेट्ले,गोरे कोवळे तन, काचोळीत बांधले, खट्याळ ते यौवन यौवन गंध दरवळे अवती भवती, उन्मादक नजर आग भडकवे वरती. तो मुखडा सुंदर,गोजिरा अन लाजरा ते नयन चेट्की, त्यावर पापण्यांचा पहारा. ओठांची महीरप,करे मम मनांस दंग आत असे दंतपंक्ती कि शुभ्र मोत्याची रांग. तू मधु शर्वरी, चांदणी तु शुक्राची सुंदर चाफेकळी तू, कळी लावण्याची, उतरली भू तळी रंभा की अप्सरा वळती तुझकडे वारंवार की नजरा. काय करावी शायरी तव रुपावर शब्दांचा खजीना,अपुरा वाटे खरोखर कीती करु गोळा मी शब्दांचे हे क

'माज!' वाचल्यावर 'खाज' सुटली नाही तर रंग्या कसला? तेव्हा सादर आहे .. कालचा 'गजकर्ण' थोडा आज आहे , आणि त्याची फार मोठी 'खाज' आहे ॥ कोणत्या वैद्याकडे मी जात नाही, आपल्या वैदूगिरीचा माज आहे ॥ आणि त्याची फार मोठी 'खाज' आहे ॥ कालच्या 'पेल्यातले' तात्पर्य थोडे, अन उद्याचा 'बेवडा' अंदाज आहे॥ आणि त्याची फार मोठी 'खाज' आहे ॥ घोरण्याचा ध्यासही आहे कधीचा, अंगणातच घोंगडी अन 'बाज' आहे॥ आणि त्याची फार मोठी 'खाज' आहे ॥ तोंड मी कोठे कधी लपवू पाहातो ना जनाची वा मनाची 'लाज' आहे ॥ आणि त्याची फार मोठी 'खाज' आहे चतुरंग

एक ढकल पत्रा द्वारे आलेलि कविता मजकूर काढून टाकला आहे, क्षमस्व! कृपया हे वाचावे व सहकार्य करावे अशी कळकळीची विनंती.. -- मुख्य प्रशासकीय अधिकारी, मिसळपाव डॉट कॉम.

पुरे जाहले "केश्या" मेल्या सोड अता ही निवृत्ती तुला न जमणे गप्प बैसणे ही न तुझी रे प्रवृत्ती तू गेल्यावर 'ब्याद टळाली' कुजबुजले हे जालकवी तू गेल्यावर आणि निघाल्या तुझ्या किती या आवृत्ती 'कट्टे' झाले, 'हल्ले' झाले, नि झाले 'नेहरू' 'गांधी' 'शिल्पे' झाली, 'चर्चा' झाल्या आणिक जळजळ 'भटकंती' कौल लावले कुणी फुकाचे, चित्रे संगणकी कोणी बक्कळ झाली भाषांतरे , अन प्राण्यांच्या पाककृती परीक्षणे आली शिणमांची, अन पडली व्यक्तिचित्रे दिसू लागल्या 'अर्ध्या चड्ड्या' अन 'स्वेटर' अवतीभवती जुनी स्थळे नि नवीन खोड्या, अजीर्ण झाले 'विषया'चे लैंगिकता अन समोपदेशन, वाचून झाली गुंगमती येतो आम्ही घडीभर