कविता

* कातरवेळची एक आठवण * मातीच्या त्या भिन्ती, कुडाची ती घर, मनातुन जात नाहीत, ही आठवणीन्ची फुलपाखर ! बन्गल्यापुढे गेट असते, बान्धकामात असतो आधुनिकतेचा कळ्स, पण अन्गण येथे दिसत नाही, आणी दिसत नाही तुळस ! उडुन गेलेल्या छपरावर आता, उगवु लागली हिरवळ, जात्यावरली गाणी आता, येत नाहीत कानावर ! हरवलेली विट्टी आता, शोधत नाही कुणी भेन्ड्या लावुन येथे कुणी, म्हणत नाहीत गाणी ! सन्गीताला परिस्-स्पर्ष त्याकाळी, होत असे कण्ठाचा, पंण घशातुन गुरगुरणे व धान्गड्घिन्गा हा आत्मा झालाय आजच्या सन्गीताचा ! देवाच्या पायावर डोक ठेवताना

आजूबाजूला ... इकडेतिकडे .... सगळीकडे तुझ्याच आठवणी पसरलेल्या तुझी डायरी, तुझे पेन तुझा डेस्क अन बरेचसे असे तुझे काही प्रत्येक गोष्टीकडे पाहताना ... येणारा प्रत्येक संदर्भ तुझाच अन त्या संदर्भाबरोबर येणारी आठवणीची श्रावणझड माझीच ......... फक्त माझीच !! (लेखन इतरत्र पुर्वप्रकाशित. मिपाकर दोस्तांसाठी पुन्हा प्रसिद्ध करायचा मोह !)

नको लावूस पारिजात दारी ==================== नको लावूस पारिजात दारी..! बावळा, फुलतो रोज नव्यानी..!! कळी-कळीत, मोती-पवळी.. वेंधळा, सांडत राहतो अंगणी..! टप-टप बरसती गंधीत सरी.. कोवळा, भिजतो श्रावण राती..! आकाशी विझती चांदणं जोती.. सोवळा, रचतो निर्माल्य राशी..! चौकटीत पाखरे गलबलती.. सावळा, ऐकतो निरव वाणी..!!! ==================== स्वाती फडणीस.......... १६-०९-२००८

आई वडिल, भाऊ-बहिण यांशिवाय एक नातं असतं मित्रत्वाचं जीवाभावाच्या मैत्रीचं. झाडाला स्थिरावण्यासाठी गरज असते मुळांची समाजात जगण्यासाठी गरज असते खर्‍या मित्राची. मुळाच्या आधारावरच वृक्ष विस्तारतो विश्वासाच्या आधारावरच मैत्री विस्तारते. असंच नातं प्रत्येकानं जपावं मायभूमीचं नवं रूप साकारावं. विश्वासाचं ते नातं गळ्यातलं ताईत बनतं मात्र केवळ विश्वासघातामुळे फाशीचा ते दोर बनतं. आता

हृदयांत सागराच्या फेसाळतात लाटा खडकांत फेनफुलेही शोधित जात वाटा खेळांत गलबताच्या लाटांचाही झिम्मा अस्तास भास्कराच्या क्षितिजावरी रक्तिमा ओठांत शिंपलीच्या मोत्याचेच गाणे किनार्‍यावरी सांडले सोनियाचे दाणे जातात पाऊले गं तिरपी कोण कशी?? खेकड्याची चाल रेतीवरी नक्षी घेताच खोल श्वास वारा ओशाळला धुंदीत यौवनाच्या क्षारात गंधाळला रात्रीस साथ देई खर्जातली गाज चंदेरी पाण्यावरी चढला रूपेरी साज.. का संथ चालला गं हा चंद्र अस्ताकडे प्रेमात तो ही घाली लहरींना साकडे उदयांस भास्कराच्या सागर मंत्रावला ओल्या वाळूवरी शिंपला दवांत भिजला - प्राजु

(अनुवादीत.