कविता

खेळी. पळत होते मी........ नियती चकवत होती. तेजाळ कवडसे!! कधीच हाती न येणारे. मग ठरवल, बास!. आता नाही पळायचे, पुरे झाला उन-सावल्यांचा खेळ, आणि थांबले. एका जागी निश्चल. जिंकल्या सारखी. : : : खुप उशिरा कळलं, ती ही तिचीच खेळी. पुन्हा बरोबर पडलेली. ======================== स्वाती फडणीस......................१९-०१-२००८

मिलिंद फणसे यांची 'माझ्या रचना' वाचून आणि त्यानंतर केसुशेठची (माझ्या रचना) बघून आमचीही जुनी कारागिरी डोळ्यांसमोर आली! ;) मोजण्याची माप पहिली खेप आहे त्यात अन आखूड मेला टेप आहे कोवळ्या जमवून बसतो सर्व पोरी 'बायकांचा', हा खरा आक्षेप आहे! 'मोजमापे' घेतली का मी चुकीची यौवनाचा की तिच्या प्रक्षेप आहे? मोजताना 'माप' मी हुरळू कशाला? दोस्तहो, हा काय पहिला 'शेप' आहे? सलवार, वा कुडता असो वा कंचुकी शिवणप्रांती हा खरा साक्षेप आहे! चतुरंग

जीवन मी जगून गेलो . एकसे सुख दु:खा लेखून गेलो जीवनी असा मी जगून गेलो पाहिली मी दिवास्वप्ने कधी जी साकारण्या तया गढून गेलो आनंद दिला-घेतला असा की सुगंध बागेस देऊन गेलो ऊन-पावसात हसलो सदा मी मैफलीत गीत गाऊन गेलो म्हणती कुणी सटकला कधी हा साथ अशी तुला देऊन गेलो करशिल मजवर आरोप कसे तू जगणे तुला मी शिकवून गेलो ========================= स्वाती फडणीस ....................... २२-०५-२००८

टीक-टॉक टीक-टॉक टीक-टॉक ठांग! लोलक, जागच्या जागी फिरतोय! लेफ्ट-राइट लेफ्ट-राइट लेफ्ट-राइट ठक्काक! मानव, जागच्या जागीच चालतोय! ठांग!. ठांग!!.. ठांग!!!... तरी ..बदल तर घडतोय... मुंगीच्या पावलानं..कासवाच्या गतीनं! अखंड, अविरत... अथक!! बदल तर घडतोच आहे... क्षणा क्षणाला..कणा कणाने, वाढणार्‍या एव्हरेस्ट प्रमाणे! क्षणा क्षणाला..थेंबा थेंबाने, वितळणार्‍या हिमाद्री प्रमाणे! एक पाऊल पुढे..एक पाऊल मागे, दोन पाउले पुढे..एक पाऊल मागे! एक पाऊल पुढे..दोन पाउले मागे... पुढे.. मागे.. जिथल्या तिथे! जिथल्या तिथे.. मागे..

(अनुवादीत. कवी-इंदीवर) हरवून बसलो मी सर्वस्व माझे तुझ्याच प्रीतिसाठी का सोडीले तुझ्या प्रीतिने मला दारो दारी भटकण्यासाठी आंसवे नयनातली नाही ओघळली विचार मनातले नाही बोलले छपवूनी मनात ते मी फिरतो घुटकर मरण्यासाठी तुझ्याच प्रीतिसाठी झालीस ज्याची राहशी त्याची लख लाख लाभो तुला प्रीतिची थबकट माझी दुःखी चीतेवरी जीवंत जळण्यासाठी तुझ्याच प्रीतिसाठी श्रीकृष्ण सामंत

निरोगी मौज पडू आजारी मौज हीच वाटे भारी सेवा करणार्‍या व्यक्तीचे कष्ट मात्र वाढतात भारी स्वतःची कामे ऊरकून रुग्ण सेवा नशिबी सारी मौजच असेल करायची जरी सर्वांनी मिळूनी आहे एक गुरुकिल्ली घ्यावी सर्वांनी समजूनी खाणे,पिणे अन जेवण्याची असावी हेल्धी स्टाईल व्यायामाची संवय ठेवून म्हणावे असाच दिवस जाईल विश्रांतीची आवशक्यता विसरून कसे चालेल करून हे एव्हडे सारे कुणी पडे आजारी सेवेचे कर्तव्य वाटे न्यारे श्रीकृष्ण सामंत

दीप्या जमले तर आयुष्यात एक काम कर पन्गतीत आन्धळ्यांच्या तु वाढीत जा नजर

एक वादळ.. एक वादळ..थोडंसं अंधारात पडलेलं माहीत नाही कुणाला पण प्रत्येकात दडलेलं.. उठ शोध घे, तुझ्यामधल्या वादळाचा.. विसरून जा सारं मनाविरूद्ध घडलेलं.. अश्रूंपासून शक्ती घे, हुंदक्यांपासून ध्यास कामाला येईल तुझ्या ते, कधीकाळी रडलेलं.. अंधार हो प्रकाश घे, सुर्य हो प्रकाश दे नव्या पालवीत विसरून जा एकेक पान झडलेलं निर्झर हो वाहून जा, झर-झर सारं पाहून जा खुळ्या हळव्या डोळ्यातून, कुठे पाणी होतोस अडलेलं.. आनंदा

चौथी सीट . नकोच ती सीट चौथी, हट जाऊ दे.. दाराशी उभे राहूनी, वारा खाऊ दे! पाठीचा कणा वाकवूनी, तोल साधणे.. सरकेल का कुणी म्हणूनी, वळून पाहणे! पायात पाय गुंतवूनी, आक्रसून राहणे.. अवघडलेल्या हातांनी, आधार शोधणे! नकोच ती डब्यातली, घुसमट..

पाऊस इतका छचोर आहे साला! ओल्याचिंब केसांमधून रुळतो तुझ्या मानेवर टपटपतो लाजलाजून,जमून भिवयांच्या पागोळ्यांवर पडतो आम्ही दोघेही -पडली मल्हाराची थाप ढगांवर की फरक फक्त इतकाच - तो कोसळतो,मी ढासळतो दुसर्‍या कुणी तुला भिजवलं असं की माझं पाणी पाणी होतं आणि लाजून लाजून तुझंही मग काय! - पावसाला आणखी पाणी मिळतं,भिजवायला! पाऊस इतका छचोर आहे साला!